Ouder worden en vrouw zijn

Door Kleine-bij gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Alweer stromen de tranen me over de wangen. Waarom ben ik steeds zo down? Ik heb toch alles? Een dak boven mijn hoofd, eten, warmte en een man die van me houdt. Toch zou ik het liefst de hele dag slapen. Gewoon omdat ik niet wakker wil zijn. Ik heb geen zin om te leven vandaag.

Rimpels

Over twee dagen ben ik jarig. Ik word alweer 46 jaar een respectabele leeftijd waarin je geacht wordt volwassen te zijn, te weten wat je wilt en tevreden te zijn met wat je hebt. Vanbuiten zie ik er volwassen uit, dat wel, met rimpeltjes op de juiste plaatsen en een lijf dat al wat begint uit te zakken. Vanbinnen voel ik me nog steeds die leuke meid met dat rimpelloze, strakke lijf. Ik weet nog goed toen ik een jaar of 37 was en op een ochtend uit bed kwam. Ik zag mijn borst in de spiegel en dacht, zo dat mag ik weleens strijken. Gelukkig trok alles na een minuut of tien weer strak. Op een dag trokken de rimpels er niet meer uit en kwamen er steeds meer bij. Ach, het valt allemaal nog wel mee met die rimpels. Gewoon wat craquelé hier en daar. Niets vergeleken met de onderkin die daar plotseling was en nog ging hangen ook.

Alles eten 

Mijn hele leven heb ik kunnen eten wat ik wilde en dat deed ik dan ook. Tijdens mijn zwangerschap at ik kilo’s ijs en bananentaart. Na de bevalling was ik meteen elf kilo kwijt van de dertien die ik was aangekomen. Mijn vel werkte prima mee en trok meteen weer in zijn oude vorm. Tot op die bewuste dag. Ineens gingen mijn borsten groeien. Heel even was ik daar nog wel blij mee, aangezien ik altijd twee erwtjes op een plankje had gehad. Al snel sloeg mijn vreugde om in afschuw. De boel was niet meer stil te houden en drilde bij elke stap die ik nam. Niet alleen mijn borstpartij ging groeien maar alles groeide mee. Nu eet ik zo gezond mogelijk en zeker niet teveel. Toch werkt dat gewoon averechts en groeit alles stug door. Mijn buik hoort echt niet bij me en is een eigen leven gaan leiden. Om het nog maar niet te hebben over mijn bovenarmen die zwabberen en wiebelen bij elke armbeweging.

Verraden

Het gaat prima met me zolang ik mijn slobber pyjama aan heb en niet in de spiegel kijk. Want steeds als ik me aan wil kleden blijk ik weer ergens te zijn uitgegroeid. Die levensgrote spiegel die me nog steeds laat schrikken als ik hem onder ogen kom en niet zie wat ik diep vanbinnen nog steeds verwacht te zien, iedere keer weer. Mijn vruchtbare periode is voorbij, ik kan niet langer kinderen verwachten. Mijn eitjes zijn bijna op en degene die er nog zijn, zijn zo oud dat wil je geen kind aandoen. Midden in de nacht word ik soms wakker en dan slaat de schrik me om het hart. Is dit het dan? Is het einde nabij? Moet ik de rest van mijn leven met dit lijf verder. Dit lichaam dat me voor mijn gevoel verraden heeft. Dan keert ineens mijn innerlijke rust weer terug. Nee! Dit is mijn lichaam, mijn lichaam dat altijd goed voor mij heeft gezorgd. Ook op de momenten dat ik niet zo goed voor mijn lichaam was.

Je ziet er niet uit

En ach, als ik iemand op straat zie die ouder geworden is en ietwat of zeer gerimpeld. Die eigenlijk iets te dik is en niet zo leuk in haar kleding past. Wanneer ik op het strand zit en al die dames zie liggen en lopen die ook hun beste tijd gehad hebben. Die hier en daar ook wat blubberen. Wat denk ik dan? Dat ze er niet uitzien, dat ze te dik zijn en hun beste tijd gehad hebben? Nee, dat denk ik niet, dus waarom zou iemand zich er druk over maken dat ik mijn beste tijd gehad heb? Zouden ze van mij wel denken dat ik er niet uitzie? Waarschijnlijk niet. Maar toch… Ik kan er niets aan doen en vraag me regelmatig af wanneer ik mij erbij neer kan leggen. Wanneer ik weer gewoon blij ben met wat ik wel heb en wanneer de veranderingen die elk lichaam nu eenmaal moet ondergaan mij niet meer zo deren als nu.

Bijna jarig

Het gevoel dat ik heb is onzinnig, niet nodig en een verspilling van mijn tijd. Toch zijn die gevoelens er steeds vaker. Wanneer het zomer wordt en ik naar het strand wil en dan het liefst zonder een badpak aan te trekken, maar gewoon in mijn slobber pyjama. Of wanneer ik in de spiegel kijk en niet zie wat ik verwacht had te zien. Of als ik ineens die leuke broek niet meer over mijn dijen kan krijgen. Of zoals nu, een paar dagen voor mijn verjaardag.

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi verhaal, ja ik kijk niet meer graag in de spiegel en herken me nauwelijks meer. Ouder worden is de glans verliezen van je jeugd.
Jouw verhaal is mijn verhaal! Ik word dit jaar 47 en ik kan maar niet wennen aan dit lichaam, niet accepteren dat dit hoort bij het ouder worden. Je wilt niet weten, hoeveel boeken en artikelen ik hierover al heb gelezen, het kwartje wil echter maar niet vallen. Ik word niet goed van dat oude hoofd in de spiegel, van dat lijf dat bij elk roseetje twee kilo dikker wordt. Natuurlijk is maat 40-42 prima, maar dat schijn ik alleen bij andere mensen okee te vinden en niet bij mezelf. Het helpt misschien niet, maar weet dat er vrouwen zijn met dezelfde gedachtes over zichzelf als jij!
Je hebt gelijk chrisrik, je gezondheid is belangrijker. En dat je kunt genieten van kleinkinderen ook. Een slons hoop ik ook nooit te worden, hoewel ik thuis graag in slobber pyjama loop ;-)

Tja Maansteen, sommige vrouwen hebben inderdaad een heel ander lijf na een zwangerschap. Misschien heb je inderdaad al een deel achter de rug nu ;-)
Mooi en openhartig verhaal enne, ik ben misschien een jonkie (bijna 32)maar ik moest al wennen aan mijn lijf na mijn twee zwangerschappen...daar kwam ik niet ongeschonden uit. Zou het dan kunnen zijn dat ik dit al voor een deel achter de rug heb ;) ? Duim...(en fan).
Ja Mc-suffie er zijn inderdaad ook leeftijdgenoten die er geen last van schijnen te hebben. Waarschijnlijk duurt het bij hen wat langer haha. Janneke ik weet dat het erbij hoort en al zeg ik het, in mijn bescheidenheid, zelf, ik zie er niet slecht uit. En maatje 36 hoeft ook niet meer hoor (38 is prima ;-) Water drink ik tegenwoordig met liters, ik eet gezond, maar sporten komt er niet van. Ik heb een loopband thuis en daar loop ik regelmatig op.
Toen ik 50 jaar werd had ik het wat moeilijk, maar nu ben ik 63 jaar en gezond. ik kan genieten van de kinderen en kleinkinderen, af en toe een reisje of uitstapje - geen klokradio die me 's morgens wakker maakt. En dat valt heel goed mee, ik weet elke dag goed in te vullen en rimpels ... ik zeg dan "iedere rimpel heeft zijn verhaal!"
Ik wil "mooi" oude worden en niet als een slons.
Duim voor je artikel!
Tja, ouder worden we allemaal en inderdaad, de boel krijgt dan last van zwaartekracht.. Zolang je er zelf geen moeite mee hebt dat je wat zwaarder en ronder bent is het toch prima? Het zijn de hormonen :) Gooi het daar op en probeer stabiel te blijven door veel te sporten en veel water te drinken..
Het is nu eenmaal onomkeerbaar, ouder worden.
Maar ik vind het wel prettig dat alles dan niet meer 'moet'.
Je 'hoeft' geen maatje 36 meer te hebben. 40 of 42 is ook goed en kan ook goed staan..
Ik zie liever een oudere vrouw in maat 42 die goed in haar vel zit dan zo'n jong ding in maatje 34 die alleen maar obessief met niet eten bezig is.
Het is je uitstraling niet je maat die het m doet.