Schrijfopdracht Alicia: Obsessie

Door Rose_love gepubliceerd op Wednesday 05 February 16:36

Een poging gewaagd om een vervolg te schrijven op de het verhaal van Alicia. Vandaag zag ik al vele andere verhalen langskomen, die ga ik zeker nog lezen, maar ik heb ze bewust niet gelezen voordat ik dit stuk schreef!

Schrijfopdracht Alicia: obsessie

 

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten….. (Alicia)

Het is alsof je me recht in de ogen kijkt. 

Plots valt het me op hoe bevrijdt je blik is. De waas van onzekerheid die altijd om je heen zweefde, is volledig verdwenen. De complete verandering maakt je nog aantrekkelijker. Ik wil je terug, maar ik heb geen idee hoe. Dit is waanzin. Ik besef het. Hoe kan ik haar als een oude viezerik onbestraft begluren? Het is vragen om problemen. Ze was altijd al kien en doorzag mensen voordat ze ook maar een half woord gezegd hadden. Ze staat nog steeds voor het raam en het voelt of ze dwars door me heen kijkt. Bewegingloos staar ik terug, vanachter het gordijn. Ik denk terug aan de eerste keer dat ik haar zag. Ik speelde in een chique restaurant op de piano, zij kwam met een vriendin wat drinken. Ik had haar al eerder gezien, ik herkende haar aan haar lange, glanzende haar en haar fijne trekken. Ik was nog jong en onervaren en meende dat ik de hele wereld aankon. Ze keek mijn kant uit en ik ving haar koele blik. Haar ogen bleven iets langer hangen dan nodig was en ik was verrukt. De rest van de avond keek ze niet één keer mijn kant op. Maar voor mij was het genoeg geweest. Ik was verliefd, en niet zo’n beetje.

Helemaal niets wist ik van haar, de enige ontmoetingsplek die ik kon bedenken, was de piano.

Ze keek vaker en knikte zelfs af en toe. Toen wist ik dat de tijd gekomen was om verder te gaan. Die avond was ik zenuwachtig. De roos met het kaartje had ik bij de piano staan. Ik hoopte dat ze er zou zijn. Ze was er niet en mijn teleurstelling was groot. Maar ik gaf niet op en nam iedere dag een roos mee. Na 9 dagen kwam ze pas. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de ober riep om de roos bij haar te brengen. Ik kon me haast niet concentreren op de muziek, want ik wilde haar gezicht in de gaten houden. Het leek of ze bloosde toen ze het briefje las, maar verder veranderde er niets in haar gezicht. Ik schold op mezelf vanwege mijn onhandigheid, maar toen keek ze op en knikte me toe met haar prachtige ogen.

 

Dezelfde ogen als die me nu aan lijken te kijken.

Ik weet dat ik een plan van aanpak moet maken. Ik lijk even naïef als toen, maar ik zal haar terugwinnen. Ook al heb ik nog een enorme weg te gaan. Lang nadenken over wat ik moet doen, hoef ik niet. ‘Eerlijkheid boven alles.’ Was haar motto. Daarom ga ik nu bij haar langs, vraag haar nog één keer om uitleg en zal haar daarna met rust moeten laten. Ik hoop dat ze zelf eerlijk zal zijn. Die blik in haar ogen, toen ze zei dat we niet bij elkaar pasten, vertrouwde ik niet. Het leek toen of ze iets verborg. Al strookte dat niet met haar motto. Ik maakte mezelf toonbaar, trok de kleren aan waar zij me het liefst in zag. Mijn adem bleef hangen toen ik voor haar deur stond. Moest ik dit echt doen?

Ik bel aan.

Ze doet open. Haar frisse blik slaat om in vermoeidheid. “Kom maar binnen,” zegt ze. “Ik wist dat je vroeg of laat zou komen.” Ik vraag niet hoe ze dat kon weten, maar volg haar zwijgend. Afwachtend kijk ik haar aan. “Je weet dat ik niet tegen liegen kan.” Vervolgt ze. Ik zie dat ze bijna huilt en krijg een brok in mijn keel. “Laat me gaan, laat het los, zoek een nieuwe relatie.” “Zeg me alleen waarom, Adinda.”

“Ik heb M.S..” Mijn ogen vliegen wijd open. Uitbrengen kan ik niets. “Waarom heb je dit niet eerder gezegd?” vraag ik uiteindelijk met schorre stem. “Jij kunt niet leven met een vrouw met M.S..” Ik weet dat dit waar was. Maar dat was voordat ik haar kende. Kon ik mijn eigen ego overwinnen voor haar? “Adinda. Ik moet hierover nadenken.” Ik wijk terug door de pijn in haar ogen. Toen omhelsde ik haar kort en vertrok. Misschien had ze gelijk, misschien moest hij het loslaten. Ze had zo bevrijd gekeken, toen ze zonder hem de wereld inkeek. Zou hij haar loslaten? Of zou hij zichzelf loslaten?

 

Plotseling was zijn obsessie verworden tot een dreigend dilemma.

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thanks, Murk!
Wat een mooi en verrassend verhaal. Ik ben er stil van. Dank je wel
Dankjewel, Karazmin! Tja, ik heb niet zo'n duistere aanleg vrees ik;)
Een heel andere insteek, origineel ook en mooi natuurlijk.
Die van mij is wel iets duisterder.
Bedankt, Drimpels! :)
Met dit einde kan een ander weer verder, mooi gedaan prachtig tussen stuk gemaakt.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Thanks, Sandra en Ieko...