Je mag me hebben.

Door Sylvia gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, wordt dit geen zoetsappige blog, alsjeblieft zeg. Nee, vandaag staat er iets belangrijkers op het programma. Het Donorschap.

Een blog over dit beladen onderwerp kwam ik tegen bij een blogger die, toen ze de mooie leeftijd van achttien had bereikt, een donorcodicil in haar brievenbus vond en niet zo goed wist wat ze daar nu mee moest. Uiteraard was ik niet te beroerd om hier een reactie achter te laten en aangezien ik dit een belangrijk onderwerp vind, besloot ik er zelf ook een blog aan te wijden.

You've got mail

Net als alle kersverse achttienjarigen ontving ik vier jaar geleden zelf ook een dergelijk formulier. Ik kreeg er een beetje de kriebels van, wilde er niet graag bij stilstaan wat er na mijn dood met me zou gebeuren. Überhaupt dacht ik niet graag over dat onderwerp na, daar was ik nog veel te jong voor. Het voelde ook een beetje als de goden verzoeken om een dergelijk document in te vullen. Het formulier heeft na opening van de envelop nog enkele weken onaangetast op mijn bureau gelegen, waarna ik besloot om het niet in te vullen en het vervolgens in de oud-papierbak belandde. Case closed.

Ouder en wijzer?

We zijn inmiddels vier jaar verder en ik sta tegenwoordig een stuk nuchterder in het hele ‘donorgebeuren’ na mijn dood. Hoewel ik er met name wat mijn ouders betreft niet aan moet denken dat ze er op een dag niet meer zullen zijn, zijn we nu eenmaal niet onsterfelijk, geen god die daar iets aan kan veranderen. Dat één van mijn redactiegenootjes een paar maanden geleden haar vader verloor, ik drie weken geleden bij de begrafenis van de moeder van een vriendin aanwezig was en ik twee weken terug vernam dat de moeder van een meisje waar ik nog wel eens mee naar Den Bosch reisde in de tijd dat ik nog niet op kamers zat, was overleden, maakt dat helaas maar weer pijnlijk duidelijk. Hoewel ze stuk voor stuk veel te vroeg overleden, hakte vorig jaar november het verongelukken van de vriend van één van mijn beste vriendinnen, waarmee ze net een week samenwoonde, er nog het meeste in. Het was de eerste keer dat iemand die ik redelijk goed kende en van vrijwel dezelfde leeftijd was, overleed en dan ook nog op zo’n harde en oneerlijke manier.

Beslissing

Toen ik de genoemde blog in de inleiding las, hakte ik dan ook radicaal de knoop door. Binnen tien minuten was het donorcodicil uitgeprint en lag het ingevuld en wel naast me op tafel. De volgende dag ging de brief mee met de post. Wat ik heb ingevuld? Ze mogen wat mij betreft alles hebben, ik ben ervan overtuigd dat er met mijn ‘onderdelen’ respectvol zal worden omgegaan en het feit dat er misschien wel iemand door mijn organen nog een lang gelukkig leven kan leiden, is wat mij betreft onbetaalbaar en een erg fijne gedachte. En zoals één van de lezers van de bovenstaande blog al terecht opmerkte: ‘Mocht ik dan morgen onder een auto lopen en het niet redden, dan is dat in ieder geval niet helemaal voor niets.’ Een geruststelling dus, voor zover mogelijk.

Zelf donor worden?

Nog geen donor? Kijk dan eens op https://www.jaofnee.nl/

Referentie

De originele blog is terug te vinden op http://sylviakuijsten.com/2012/05/02/je-mag-me-hebben/

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.