Zomaar een mensenleven

Door Bull gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Wandelend over het pad des levens en zijn herinneringen

Gisteravond laat liet ik de honden uit...het was mistig..
Het onderstaand verhaaltje kwam in mij op:

Hij trok de kraag van zijn jas nog eens op..keek links en rechts..schimmen van huizen zag hij door de dichte nevel...
De kilte van de ijle lucht,tezamen met de kleine wereld om zich heen brachten hem in een gemoedstoestand die hem al zijn hele leven achtervolgde.
Een soort lege roes terwijl hij toch goede vrienden had..alleen de leegte in zijn hoofd had de overhand.
Lopend over een door hout besnipperd paadje,prachtige wilde begroeide kanten van het paadje...net zo grillig en zo wild als hij zelf altijd was...niets liep in rechte lijn..de het groene door nevel bedekte gras en kleine plantjes,dwalend over het hele paadje,was een mooi gezicht.
De grillige natuur wat het geheel een maakte met zichzelf.
Hij dacht aan zijn kinderjaren...waarin hij stil en terug getrokken was.
Want immers..hij 'zag' zoveel..'hoorde' zoveel..teminste..in zijn hoofd..maar liet dit stilzwijgend toe..bang om voor gek verklaard te worden.
Wie gelooft nu een kind die bepaalde dingen ziet,die een ander niet kan zien?
Dan werd het al snel afgedaan als fantasie of iets dergelijks.
Hij dacht ook aan vervlogen tijden...aan zijn liefjes die hij heeft gekend in zijn latere jeugd..de tijd dat hij onbekommerd van zijn vrijheid kon genieten..geen trammeland...gewoon...genieten.
Acht jaren lang heeft dit geluk geduurd...geen enkele zorg wat hem dwarszat..geen enkel lichamelijk mankement..niets niet...
Hij dacht terug aan de tripjes op zijn grote liefde..de motor..door weer en wind..vorst.sneeuw,regen,harde wind..de zon..de zwoele nacht..alles heeft ie meegemaakt terwijl hij onbezorgd rondtoerde.
Een glimlach om zijn mond toen hij dacht aan de rit naar Dusseldorf,of over de maffe vent bij de douane bij de franse grens..die vent waar hij vreselijk om moest lachen..want die vond zijn stokbrood belangrijker dan de passanten.
Wilde je Frankrijk in..karren maar..etenstijd hier..zo wuifde hij iedereen gedag.
Belgie..ach Belgie...een land apart..zo zit je in het Nederlands sprekende gedeelte..en zo moet je handen en voeten gebruiken om je verstaanbaar te maken!
Herinneringen gingen door zijn hoofd terwijl hij daar over het door hout besnipperde paadje liep...langzaam maar zeker werd alles achter hem waziger door de mist.
Hij stopte even..stak een sigaret op..inhaleerde even diep...en vervolgde zijn pad.
Hij dacht aan diegene die hem waren ontvallen...de meeste jaren terug..maar als de dag van gister herinnerde hij ze allemaal..net zoals hij zijn onbekommerde jaren herinnerde...of zijn ´vreemde´ kinderjaren...
Hij dacht aan zijn eerste huwelijk..stukgelopen...afgesloten...hij dacht aan zijn tweede huwelijk....altijd wat..nooit saai...wel druk.
Een glimlach om zijn mond...bij herinneringen van al zijn 4 kinderen..die soms gekke uitspraken hadden onder de noemer ´kinderlogica´...en ondertussen liep hij steeds verder het door hout besnipperde pad af.
Een steeds,door de mist kleiner wordende persoon....
Hij realiseerde zich dat het pad waar hij op liep..eens moest ophouden..
Dat ook zijn leven,met al zijn herinneringen,waarvan de lijst steeds langer werd,eens vol zou zijn,als een volgeschreven boek...
Het leven tikte door..de minuten,uren,dagen,weken,maanden en jaren.
Niets vreemds...het pad van het leven...
Eens.....is dat alles voorbij..en zullen anderen zijn naam herinneren als zijnde die ´vreemde´ jongen van toen,die vrijheidsstrijder,maar ook vrijheidsgenieter,die zich later ontpopte als een vader en echtgenoot.
Het pad kwam ten einde...en een passant die de man in het begin zag lopen..zag hem allang niet meer...weggewandeld in de vergetelheid....
De weg terug...tussen gebouwen door richting huis,zijn veilige haven..zijn Vrouw,zijn owzo belangrijke dieren die hem verblijde,dag in dag uit.
Zijn gedachtes van toen hadden plaatsgenomen voor het huidige nu...want...de mist kan vergetelheid opwekken...de diepe gedachtes niet.
De man opende de voordeur...en stapte binnen in het ´nu´. sloot de deur...waar zijn herinneringenlijst alsmaar langer en langer worden....
Echte vergetelheid...ooit..als het zover is..nee..dat zal niet gebeuren..maar de natuur buiten,achter die zojuist gesloten voordeur zorgt voor een dergelijk verhaaltje...even de ´vergetelheid´in..kan soms verhelderend werken.......
 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven, de vergelijking met het pad zet aan tot mijmeren.

Duim erbij
Mooi verhaal, zo ontstaan tijdens een wandeling...