Mijn ontmoeting met een echte maffiabaas.

Door Ruud gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

We hadden het zo mooi gepland. Een rustige vakantie in zuid Italië. Ver weg van de drukke toeristische plaatsen.

Na een druk jaar hadden mijn vrouw en ik besloten om er even tussenuit te gaan. Gewoon even naar een plekje om weer tot rust te komen. Een plekje waar we geen last zouden hebben van andere toeristen. Nederlanders zien we al het hele jaar door, dus op onze vakantie hadden we daar even geen behoefte aan. De keuze viel uiteindelijk op Apulia, een streek in zuid Italie.


Het was begin jaren 90 toen mijn vrouw en ik deze vakantie boekten. We waren nog kinderloos, een fly and drive was daarom voor ons een ideale manier van reizen.  Na een rustige vliegreis kwamen we aan op het vliegveld van Brindisi, in het zuiden van Italië.  Nadat we de douane waren gepasseerd gingen we op zoek naar de balie van de auto verhuurder. Deze was snel gevonden, en een prachtige fiat was voor de komende twee weken onze auto.


Een ding was ons wel opgevallen. De zeer vriendelijke Italiaan van het verhuur bedrijf had ons een paar keer in zijn zeer gebrekkige Engels verteld “Here no Maffia”  We hadden onze schouders er over opgehaald. Wat moet je met zo een mededeling dachten we even. We zijn hier voor de vakantie. Dus laten we lekker gaan genieten.


En zo trokken we een paar dagen rond door het mooie Apulia. Overal waar we kwamen werden we vriendelijk door de Italiaanse bevolking ontvangen. Een toerist was er een zeldzaamheid. Precies de reden waarom we naar Apulia zijn gegaan. Overal waar we kwamen hoorden we het zelfde “No Maffia”


Op een dag kwamen we laat in de middag aan in een klein kust dorpje. Volgens onze kaart moest er in dit dorpje een hotel zijn. Na even zoeken vonden we dit hotel uiteindelijk. Het vreemde was dat er een groot hek om het hotel stond. Omdat er volgens de kaart geen ander hotel in de buurt was besloten we toch maar om dit hotel te nemen.


Voorzichtig opende we het hek dat niet op slot zat en liepen over de binnenplaats naar de voordeur. Opeens waren ze daar. Een groep woest blaffende honden met hele grote tanden.
Net toen we dachten door de scherpe tanden in duizend stukjes gescheurd te worden hoorden we een barse stem iets schreeuwen. Onmiddellijk draaiden de honden zich om en verdwenen net zo snel als ze waren gekomen.


De eigenaar van de barse stem bleek een lange magere man met een veel te grote zonnebril te zijn. Op de zelfde toon als hij zijn honden had aangesproken, sprak ons toe in het Italiaans. Voorzichtig zei ik in het Engels dat ik hem niet verstond. Aaah toerist… riep de man. Op slag was hij ontdooid en werd heel vriendelijk.


Toen we de man duidelijk probeerden te maken dat we in zijn hotel wilden overnachten barste hij in een luid gelach uit. In allerlei talen door elkaar heen en met behulp van handen en voeten wist hij ons duidelijk te maken dat dit geen hotel meer was. Het was nu een woonhuis. Zijn woonhuis.
De man moest onze teleurstelling op van het gezicht afgelezen hebben. Nu moesten we nog verder reizen. U my guest bood hij spontaan aan. Een aanbod dat wij graag aannamen.


Toen we tegen de avond vroegen waar we konden eten was de man zo vriendelijk om ons een restaurant aan te bevelen. Hij schreef daarna iets op een briefje en gaf dat aan ons. Als jullie in het restaurant zijn vraag dan naar Luigi en geef hem dat briefje zei de man tegen ons. Zo gezegd zo gedaan.
In het restaurant aangekomen vroegen we aan de dame van de bediening naar Luigi. Makkelijk ging dat niet, ze sprak alleen Italiaans en onze uitspraak van de naam Luigi zal niet al te best geweest zijn. Uiteindelijk begreep ze het en met zichtbare tegenzin ging de jonge dame Luigi voor ons halen.


Luigi bleek de kok te zijn. Niet zo maar een kok, nee Luigi was kolossaal. Luigi war ruim twee meter groot en voor mijn gevoel net zo breed als hij hoog was. Tussen zijn schort was een mes geklemd. Onze eetlust was op slag verdwenen.
Een beetje angstig gaven we Luigi het briefje, dat met een nors gebrom werd aangepakt. Tijdens het lezen veranderde het gezicht van Luigi. De hoogrode kleur verdween plotsklaps om plaats te maken voor een lijkbleke kleur. Luigi schreeuwde iets in het Italiaans naar het meisje van de bediening, en sneller dan wij het voor mogelijk hadden gehouden draaide hij zich om en beende weg naar de keuken. Verbijsterd bleven wij zitten. Wat stond er op dat briefje?

 

Het meisje van de bediening bracht met haar liefste glimlach een paar glazen en een karaf wijn. Zelf ben ik en echte bierdrinker, wijn boeit mij niet zoveel. Maar voor deze wijn maakte ik graag een uitzondering. Het was een heerlijke wijn. Een godendrank.
Even later werd ons een pizza gebracht. Deze pizza was duidelijk niet zo maar een pizza. Wat er allemaal op zat kan ik niet beschrijven. De pizza was de lekkerste pizza die ik tot nu toe heb gegeten.

Halverwege het eten kwam Luigi bij ons informeren of alles naar wens was. De duim die ik in de lucht stak toverde een brede glimlach op het gezicht van Luigi. Duidelijk opgelucht dat zijn werk werd gewaardeerd liep hij terug naar de keuken.
Na de pizza werd er door de nog steeds glimlachende jonge dame een espresso gebracht. Ook deze was van een uitmuntende kwaliteit. Toen we om de rekening vroegen werd ons duidelijk gemaakt dat daar geen sprake van was. Het eten was van de Casa werd er met handen en voeten uitgelegd.


Bij ons logeer adres werden we opgewacht door de man met zijn honden. Voor de gelegenheid had hij de honden deze keer aangelijnd. Wel zo een prettige gedachte.
De man nodigde ons uit in zijn privé vertrek. "Just for a drink".

Het huis bleek vol met kunst te hangen. Werkelijk geen muur was onbedekt. Daar waren de honden voor, zo verklaarde de man. Deze kunst is erg veel waard. De honden zijn de bewakers.
De man schonk ons een overheerlijke borrel. Een soort likeur uit de streek. Langzaam kwam het gesprek op gang. We gingen elkaar steeds beter begrijpen, mede onder invloed van de likeur waarvan er een onuitputtelijke voorraad aanwezig was. Steeds als de fles leeg was gaf de man een luide brul en kwam er een stevig gebouwde man een nieuwe fles brengen.


Langzaam werd het mij duidelijk. Voor het eerst tijdens onze vakantie werd de zin niet gezegd. De zin “No Maffia”was de hele avond nog niet uitgesproken. Waarom niet ging ik mij afvragen. Een onbehaaglijk gevoel maakte zich van mij meester. Waarom werd de zin niet uitgesproken? Het zal toch niet?


Moedig geworden door de drank besloot ik de man te vragen hoe hij aan zijn kunstverzameling is gekomen. Even was er een doodse stilte. Toen barste de man in lachen uit. "Business" was het veel zeggende antwoord. "Just business".
Ik wist genoeg. Opeens wist ik waarom Luigi zo bleek werd. Opeens wist ik waarom het eten gratis was. Opeens wist ik het…dit is de maffia. En deze lange magere man is de baas. Een koude rilling ging door mij heen.


De man had mijn gedachte schijnbaar geraden. "U my friend. U save here" was zijn veel zeggende commentaar.


Die nacht heb ik slecht geslapen. De volgende ochtend zijn we snel vertrokken. Ik wilde zo snel als mogelijk het dopje achter mij laten.
Toen we onderweg even stopten om te tanken klonk de zin "No Maffia" opeens heel fijn in de oren.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een oud gezegde gaat als volgt,
Waar je mee omgaat raak je door besmet.
We moeten dus nu voor de maffia in de persoon van Ruud oppassen.

Pork betaald geen beveiligingsplan en geld aan de maffia.

Maar wel de dikke DUIM.


DRIMPELS droomt even verder.
Pfew wat een belevenis.. Weleen prachtig verhaal!
Wat een geweldig verhaal. Kan me voorstellen dat het op dat moment heel spannend was. Nu een prachtig verhaal op verjaardagen en partijtjes ;-))
eind goed al goed :)
Wow, je bent goed ontvangen door de maffiabaas zelf. Dat is nog eens een goed verhaal dat je kan blijven vertellen! Mooi man. Ed
Goed opgebouwd spannend reisverhaal. Er zitten genoeg ingredienten in voor een leuke thriller. D en F.
Je verhaal boeide me van het begin tot het eind.