Schrijven is pijpje aan slaan op spuitende oliebron

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Schrijven is je pijpje aan slaan op spuitende oliebron

SCHRIJVEN IS HETZELFDE ALS ONDERGRONDS STROMEND WATER VINDEN MET EEN WICHEL ROEDE, GOUD ZOEKEN…OF EEN PIJPJE AANSLAAN OP EEN OLIEBRON, DAN SPUIT HET ER UIT OP VOLLE KRACHT…DAN IS HET NIET MEER TE STUITEN!

Ik schrijf ‘s nachts met een kaars aan voor de mystiek en het fluwelen licht. Zoenvis gaf mij drie paarse kaarsen als geschenk, die zijn nu maanden later nog steeds niet hele maal opgebrand. Ze worden alleen aangestoken bij bijzondere gelegenheden. Het zijn dan ook lang brandende Superkaarsen, die in een drie armige smeedijzeren Jugendstil kandelaar staan in de aangebouwde serre van mijn Franse landhuis. En met zo’n kaars kun je ook hele andere dingen doen, maar daar zwijg ik verder over.. Pas dan ben je een echt feestbeest.
Heeft dat iets metbizarre praktijken  te maken? Geen idee! Ik weet niet eens wat dat is. Ik houd er niet van om alles in hokjes te stoppen. Ik doe wat ik doe…

Ik ben in feite om die reden een spirituele wichelroede loper met een beverstaart aan mijn muts. Een soort Davy Crockett. Symbolies gesproken. Een woudloper met een lauwertak in zijn hand.
Soms loop je tegen Lei lijnen in het landschap aan, dan kan je niet verder als je daar gevoelig voor bent, dan zegt het landschap: Stop.
Ik heb de gave om de ondergrondse bronnen van het onbewuste te vinden met mijn wichelroede omdat ik door de wolven ben opgevoed. Niets bijzonders, da’s normaal in artiestenkringen, maar wel makkelijk die ondergrondse bronnen als je dorst hebt en je fles Vittel op is. Levenswater, daar gaat het om.
Ik laaf mij graag aan de springbron van Zoenvis.

Brak water geeft smaak aan de zaak. Bosjesmannen, Sambos en Aboriginals doen het nog steeds met elkaar of zonder elkaar. Laven aan de bronnen. Speeelfilm: Manon van de bronnen. Drooglegging. Jaren twintig en dertig. Honderdduizend jaar geleden deden ze het ook al. Het is een menselijke supranormale faculteit, die bij ons door onze neurotiese, calvinistiese levenswijze is onder gesneeuwd geraakt, daar moet een opwarming plaats vinden, een Klimatwechsel die het ijs doet smelten en de harten sneller kloppen, voor het zich weer kan ontplooien.

Toen ik bij Romeinse forten aan het pendelen was geslagen, ergens bij Arnhem in de buurt, ik moest daar toch zijn op een geheime afspraak met She in het bekenden botenbouwers  binnenste buiten gekeerde uit de bocht geslingerde buitenhuis, daar bij de Rijn, vlak bij het Arnhems Gemeentemuseum,
ging ik vragen stellen aan die oude forten. Over hun geschiedenis. Je praat gewoon met ze, net alsof het een mens is. Die forten hebbende tijd voor je. Net als je ouwe seniele opa. Wartaal. 
Grote steenmassas hebben een geheugen functie dat heeft te maken met tijd en ruimte die sterker gekromd worden naar mate de massa groter wordt, het ligt in de sfeer van Einstein, waar ik geen moer van snap, ik had altijd al een twee voor wiskunde, een drie voor natuurkunde en voor de rest allemaal vieren, maar dat geeft niks, dat verandert niets aan het resultaat. Ik heb maar één overeenkomst met de grote wiskundige en dat is dat hij van de vrouwtjes hield en geen homo was, maar toch niet naar de hoeren ging, net als ik want ik heb niks met hoeren.

Waarom zou je betalen voor een artikel dat geheel gratis verkrijgbaar is?
Voor mij is een vrouw echter genoeg, de Meedogenloos Mooie Muze Superzoenvis van de Veluwe wier naam, noch adres ik ooit aan U al mede zal delen, want anders lig ik er met kop en kont vierkant uit end at kunnen we gewoon niet hebben op mijn leeftijd.

Nu had ik mij tot die dag dat ik uitgebreid met forten ging kletsen me altijd beperkt tot heel simpele vragen aan die ondergrondse forten zoals:” Lig jij nou diep, dieper of diepst? En lig je wel lekker? Of draai je je ook wel eens om in je graf? En heb je geen last van beton rot of valt het cement uit je voegen?”
En dan zei mijn wichelroede altijd van Ja of van Nee. Daar kon ik aanvankelijk nog geen sjokolade van maken. Mijn gave ontwikkelde zich steeds verder. Een gave kan groeien in eenzaamheid, een karakter niet, dus ijlde de ontwikkeling van mijn karakter wat na bij mijn gave . IK ben nooit ouder gewordend an zeventien jaar helaas.
Plotseling kreeg ik uitgebreide antwoorden van die forten, die begonnen enorm tegen me aan te ouwe hoeren van uit het diepste der aarde. Het was niet alleen een gorgelend onderaards aarden wallen geluid maar het werd een Babyloniese spraakverwarring waar geen touw aan vast te knopen viel. Ik kreeg antwoorden op de diepste levensvragen. Zo nu en dan vroeg en zij zelfs om discretie zodat ik niet alles kan vertellen wat ik gehoord heb.
Wat was er op die plaats vol onheil gebeurd? Wie waren er van de Romeinse soldaten gevallen van de vliering op hun ballen? Droegen alle Romeinse soldaten tepelringen of alleen de Centurion? Hadden ze een schild ende betrouwen? Was ik misschien een reincarnatie van een Romein met mijn voor liefde voor tepels en zware gouden teperingen?
Ik reconstrueerde met behulp van mijn pendel en wichelroede pijnlijke incidenten die duizenden jaren geleden waren gebeurd, onder andere een verkrachting die verhinderd was met een muizenval, waarbij een Centurion (hoofdman over honderd soldaten) was betrokken met een blokje kaas. Het was een beslissend ogenblik in de historie geweest. Vlak daarna trokken ze zich massaal terug. Die centurion was de verkrachter en die kwam na die mislukte poging met zwaaiende tepelringen en een muizenval  het fort binnen waggelen dus dikke pret bij zowel zijn superieuren als de gewone soldaat in de poort.
Ik stond te shaken toen ik die info door kreeg en ik stelde mijzelf de vraag: Moet ik mijn onbewuste of wat het dan ook is de vrije teugel geven om in galop over berg en dal door te rossen, al of niet met She achter op, hetzij voor op de stang van mijn rijwiel, zo veel weegt zij niet of moest ik heel snel maken dat ik als de sodommieter weg kwam naar on bekende verten? Natuurlijk wel met She, anders kon ik net zo goed thuis blijven. Een le ven zonder She was al maanden lang niet denkbaar.
Ik merkte in elk geval dat er meer is tussen hemel en aarde dan jij en ik kunnen bevroeden en dat geeft de burger weer moed om verder te gaan! Spirirtuele trancedentie wat de klok sloeg.
De Romeinen hebben volgens mijn bovennatuurlijke info flink liggen rammen met de dochters van de plaatselijke bevolking, dat spreekt van zelf. Vrouwen gaan plat voor mannen die echt wat te bieden hebben in hun dominantie en niet voor mietjes en zo hoort het ook. De wichtigmachers, de trollen, de druktekabouters en de niks nutten vallen af in de rat race.
Die Romeinen zitten in onze genen geworteld en behoren op die manier tot ons erfgoed.
In mijn jaren als onbevlekte jongeling maakte ik al kennis met het bovennatuurlijke via allerlei magiese rituelen waar ik niets over mag zeggen, want anders treft de wraak van Beelzebub mij in volle kracht.
Ik stond met mijn vriendjes uit Renkum op de strekdammen in de Rijn met een garen klosje aan een draad je waarmee ik leerde punniken, op zoek naar centen en dubbeltjes. Ook een soort pendelen. Dat was heel normaal. Dit zogenaamde “klossenbossen” was in de gereformeerde gezinnen streng verboden, ze vonden het “ iets van de duivel” maar wisten niet precies wat dat iets was. Ze vonnen me ook een mietje dat ik hele middagen zat te punniken en dan van een goud gelokt vriendje droomde om elkaar in de torenkamer te strelen en gezellig te zoenen. Als jongetje was ik vroeg rijp dus ook vroeg rot.
Ik zei dan dat het gewoon verloren geld was van stelletjes die daar woest hadden liggen vrijen in het donker, maar dan zei zo’n griffermeerde glimpieper met een opgetrokken aardappeleneus dat de duvel die centen daar had neer gelegd om je te verleiden en de hel in te trekken.
En als ik het woord .... te hard zei kreeg ik me toch een stamp voor mijn kanus van een in het zwart geklede ouderling.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.