Automutilatie en zelfdoding. Ze leefde in haar eigen schaduw.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ze lag er mooi bij. Ze hadden haar mooi neergelegd, vredig en onbeschadigd. Alles wat wij niet wilde zien, was bedekt. Precies zoals het dus altijd geweest was.

Ogen gesloten, handen gevouwen. Ondanks dat ze zich niet meer kon verstoppen, was haar echte zelf nog altijd goed verscholen. Niemand had haar ooit echt gekend; ze was nooit uit haar eigen schaduw gestapt. De schaduw die haar leven beheerste, de schaduw die haar leven haar had afgenomen.

 

Onbegrijpelijk, onbegrepen.

Geschrokken keek ze me aan. Snel draaide ze zich om en trok ze haar shirt weer recht. Ik hoefde haar niet te vragen wat die plekken te betekenen hadden. Verse wonden, wat niet veel later zou resulteren in nieuwe littekens. "Je snapt het toch niet!" riep ze me toe, en verdween weer, haar eigen wereld in.

Wat ze niet wist, was dat ik het wel snapte. Ik begreep het volkomen. Ze had het nodig, kon niet zonder. Het gaf haar lucht, zuurstof. Verlichting. De lichamelijk pijn was zoveel draaglijker dan het zeer in haar hart. Haar hart, dat bloedde. Harder dan al haar wonden ooit bij elkaar zouden bloeden. Dat wist ze wel, maar toch. Het gaf haar lucht, zuurstof. Verlichting.

 

Ze vecht, maar zal nooit winnen.

Ik weet niet of ze het weet, zich ervan bewust is. Maar winnen kan ze het niet. Niet zolang zij zelf niet wil genezen. Zolang zij haar wonden, haar littekens koestert. Ze houdt zich vast aan wat was en durft niet meer te hopen op een toekomst zonder pijn. Wat moet je dan nog? Waar houd je je dan nog staande voor?

De pijn die haar leven beheerst, haar schaduw vormt, haar vormt. Ze vertelt me dat ze het verdient. Dat ze alles wat anderen lief is, kapot maakt. En dat zij daarvoor gestraft moet worden. Dat ze moet voelen wat ze anderen aandoet. Ze heeft geen keus, ze moet.

 

​Ik volg de lijnen op haar armen.

Ze vormen bijna een patroon. Onnavolgbaar, grillig en diep. Het staat voor haar, voor haar karakter. Zo mooi, maar zo droevig tegelijk. Ik wist dat ik haar zou gaan verliezen. Natuurlijk wist ik dat. Ik hield van haar. Ik kuste zacht  haar voorhoofd, en drukt haar lichaam tegen het mijne. Er was geen weg meer. We waren verdwaald.

De foto die ik maakte, stuur ik haar in een bericht. Ik hoopte dat ze bleef, dat ze niet ging waar ik haar niet meer vinden kon. Maar ze had beslist. Ze wilde de weg alleen bewandelen, en ik kon niet anders meer dan enkel toekijken. Toekijken hoe zij haar einde tegemoet liep.

 

Haar moeder huilt, haar vader verbijt zich.

Ik schreeuw het uit, in blinde paniek van woede en onmacht. Maar niemand hoort het. Net zoals niemand haar ooit hoorde. Misschien heb ook ik haar verkeerd verstaan. Mijn bloed kookt, maar mijn handen zijn ijskoud. Ik loop weg bij de kist, dit toneelstuk is over. Ik wil haar alleen nog zien zoals ze wel was. De foto die ik maakte, hing ik op in mijn gedachte. Daar is haar wand nu vol. Net als mijn armen, die altijd in het teken zullen blijven van haar. Opdat wij niet vergeten.

 

mandy, mei 2012.

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb het weer opnieuw gelezen. Ik lees haar eigen pijn en de jouwe er weer in.
Het is erg, zo geestelijk lijden dat je het enkel kan verlichten met pijn. En dan ga je steeds verder en verdwaal je tenslotte...
Zacht pijnlijk en treffend geschreven.
Nu pas gelezen. Goed geschreven.
Ik ben hier via een recent artikel van Gildor.
Hij prijsde enkele artikelen aan uit de oude doos.
Heel fijn dat hij dit gedaan heeft, ik had dit nog niet van jou gelezen.
Hoe diepgaand.. zo pijnlijk.. oneerlijk..
weggeglipt
Prachtig geschreven met een fluwelen pen.
Schrijf je nog op Plazilla?
Ik ben hier via een recent artikel van Gildor.
Hij prijsde enkele artikelen aan uit de oude doos.
Heel fijn dat hij dit gedaan heeft, ik had dit nog niet van jou gelezen.
Hoe diepgaand.. zo pijnlijk.. oneerlijk..
weggeglipt
Prachtig geschreven met een fluwelen pen.
Schrijf je nog op Plazilla?
Wauw, echt prachtig! Heel herkenbaar maar toch in de juiste woorden beschreven!
Zo moeilijk om hier op te antwoorden. Iemand loslaten en ze hun pad laten bewandelen ook al weet je dat niet alleen jij, maar ook zij het leven gaan verliezen. De pijnlijke kant van iemand onvoorwaardelijk liefhebben.

Lieve Madje ....................... (ik heb er echt geen woorden voor, zou een foto van mijn ogen moeten sturen).