Oorlog en die twee minuten

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn jeugd was een aaneenschakeling van lachen en huilen mijn herinnering aan mijn vader zijn ontzettend dierbaar, temeer daar hij een boeiende familieman was ondanks zijn handicap. Hij dronk als een ketter, was elke dag als een roetetoeter maar was er altijd voor zijn kinderen. Nu besef ik pas jaren dat er meer achter zijn drankprobleem zat. Maar als kind heb je een toffe peer als pappa, dat was en is nog belangrijk voor mij.

STILTE.

 

Het is zo een dag dat je aan een sterfdag doet denken. Je weet dat in de vooravond iedereen zal herdenken dat er 6 miljoen joden zijn vermoord, zigeuners, gehandicapten, homo’s, mensen die voor onze vrijheid het leven lieten.

Het is zo een dag dat ik in de vooravond de tranen in de ogen krijg bij de verhalen uit de oorlog, het idee dat mijn vader daar in Kamp Westerbork voor zijn leven vocht en gelukkig won, dat hij zijn moeder met de trein naar Sobibor zag vertrekken en zijn broers naar Auswitschz.

 

Dat hij bevrijd werd door de Polen en Russen is een Godswonder, anders had ik dit nooit kunnen schrijven.
Dat hij nooit over de oorlog sprak, nooit slecht over de Duitsers, verbaasde mij altijd. Maar er was altijd dat hij ons 7 kinderen altijd voorhield: “Wat jullie hier op de boterham krijgen en wat jullie in de avond eten, dat is natuurlijk ook betaald door Duitse mensen die aan mijn stal kwamen op de markt.”
Mijn vader was een voddenman, een marktkoopman op het Waterlooplein, zoals zoveel Joden die uit de oorlog kwamen en een verloren ziel hadden.

Mijn vader dronk elke dag, er ging geen dag voorbij of wij moesten pappa halen van de kroeg waar hij als een roetetoerer zat te klaverjassen en altijd won, dronken of niet. Als hij lekker verdiend had liep de hele jeugd uit, want Ome Max liep weer dubbeltjes uit te delen aan die kleine kinderen. Tegenwoordig zou hij daarvoor opgepakt worden, maar wij wisten: Als pappa dronken is heb ik ineens veel vriendjes en vriendinnetjes want ik ga pappa uit de kroeg plukken, kreeg aan de bar even een flesje Sisi, moest even wachten tot pappa klaar was.

 

 

 

Mijn moeder had er nooit moeite mee, mijn vader dronk om een reden die ik later pas begreep. Hij was elke dag dronken, maar was er altijd voor zijn kinderen, dronken of niet. Nooit geen ruzie met mijn moeder over zijn gedrag, altijd aan tafel mee-eten en daarna ging pappa even plat, om een uur of 7 in de avond wakker maken en nog even met de kinderen om de tafel praten. Hij was een goede vader, een eindeloze toffe peer. Niet omdat het mijn vader was, of dat ik een pappa’s kindje was, maar het feit dat hij nooit of te nimmer over de oorlog sprak. Ook als ik hem vroeg waar zijn ouders nu waren, het enige dat ik zag waren tranen in zijn ogen en hij pakte weer een flesje Heineken.

Als hij toen aandelen had gekocht in deze brouwerij, waren wij als kinderen ( helaas nog 3 over) al binnen geweest. Maar ik heb tot aan zijn dood in 1963, hij was toen pas 41 jaar, een moordjeugd gehad.

 

Mijn moeder was totaal anders, die kon de Duitsers wel schieten, letterlijk en figuurlijk. Maar het is niet niks als je in de oorlog je eerste zoon even snel Katholiek moest laten dopen anders kreeg zij geen eten van de kerk voor haar baby. Dus ook de Katholieke kerk was voor haar een doorn in het oog. Als ik haar verhalen hoorde kan ik mij er goed in vinden.

Ik ben altijd stil die twee minuten, al van kinds af aan. Wij woonden in de Jodenbuurt in Amsterdam en wee je gebeente als je doorliep als de lantaarns aangingen!!
Genade voor de doorrijders, die werden echt uit hun auto verbannen als zij het lef hadden om niet even twee minuten stil te staan.
Het was onwezenlijk, als kind denk je daar niet zo over na, je moet je toeter houden en wachten tot de lantaarns weer uitgingen dan mocht je verder spelen. Dus voor die tijd liepen we altijd gekke spelletjes te doen, als de lantaarns aangingen moest je blijven staan of liggen in de houding die je op dat moment had. Wij als kind vonden dit een eindeloos spelletje.

 

Nu zie ik de grenzeloze brutaliteit van jongeren, zij die met herdenkingskransen gaan voetballen, zij die doorrijden, zij die gewoon even niet het fatsoen hebben om die twee minuten even stil te zijn.

Wat is nou twee minuten in een mensenleven?
In twee minuten zijn er toen in Kamp Treblinka bijna 400 jonge mannen, joden, homo’s, zigeuners, doodgeschoten omdat de Duitsers een barak nodig hadden.

 

Dus ik ben stil vanavond. Even twee minuten van mijn tijd naar binnen kijken en realiseren dat ik in een vrij Nederland (?) mijn gedachten kan laten gaan en zelfs op papier zetten zonder een kogel in mijn nek te krijgen.

En jij??

Ben jij stil?

Ter herinnering aan mijn Vader en Moeder.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, ik was stil...
Wat een prachtig artikel heb je gemaakt!
Mooi artikel en hommage aan je vader. Het is voor ons, mensen nu, die niets van de ellende van destijds hebben meegemaakt, bijna niet voor te stellen hoeveel verdriet en pijn er bij de slachtoffers (ook de overlevenden) is geweest. Duim en fan.
Wat een mooi en liefdevol verhaal. En ja, ook ik ben vanavond even stil.
Goed geschreven. Ik ben stil vanavond, iedereen hier trouwens, mijn gedachten gaan naar een ieder die vandaag niet in vrijheid kan leven, om welke reden dan ook.
Het is goed om stil te staan bij vrijheid in ons land en hoe dankbaar we daar voor moeten zijn.
Moie foto van je vader moedre en jij. Mooie hommage aan je ouders eervol. En vanavond allemaal stil 2 minuten!Duim taco
dikke duim erbij voor je goed neergeschreven artikel leny !
Ja, ik ben stil vanavond... En in die twee minuten, ga ik niet denken over wat ik morgen wil doen, maar denk ik aan hen, die geleden hebben in de oorlogen, aan hen die nog steeds niet in vrede leven, aan hen die het grote verdriet van gemis door de oorlog met zich meedragen.