Gedichten die je pakken

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als ik zo al die sites op diverse blogs bekijk, stikt het van de gedichtensites, men koopt weinig gedichtenboeken, gewoon omdat er genoeg te lezen is op de pc. Gewoon even de Google aanzetten en je hebt wat je nodig hebt voor elke wat wils.

HEMELSE MUZIEK

stralende sterren vertellen een verhaal
de letters in de lucht
wil ik zingen
maar geen geluid dat ik hoor
de sterren zingen een verhaal
dat ik niet  kan horen
want de maan staat
veel te ver
de akoestiek is zwart
de maan verlicht de hemel
die de sterren als een orkest beheerst
ik wil meezingen
maar niemand
die mij hoort
omdat alleen de sterren mogen zingen
en de maan hen kan begeleiden
dus moet ik gewoon als toeschouwer
luisteren naar de
stilte van de nacht.
en zacht hoor ik mijn eigen adem
mijn ogen worden zwaar
het lied heeft het gewonnen
van de vermoeidheid
slaap genoemd.

 

Wat verstaat men nu onder goede gedichten? Die je niet begrijpt en die je zelf invult of die je pakken en kunt snappen voor jezelf!
Een gedicht schrijven is een grijs middenveld tussen poëzie en literaire onzin die zinnig wordt wanneer je het zelf snapt.

Ik lees soms gedichten, dan denk ik zelfs: “Waar gaat dit over?” Nou kijk en dat is voor mij dan geen goed gedicht. Als ik lees over een verloren kindje, een verlies van een huisdier, een verlies van een geliefde, dit alles gegoten in de vorm van rijm of geen rijm dan is dat voor mij te pruimen, ik kan er iets mee. Zelf heb ik een gedichtensite die ruimschoots bezocht wordt elke dag, dat verbaasd mij nog steeds omdat ik zelf overal en nergens gedichten lees en merk dat er zoveel verschil zit in taalgebruik, van: Ik hou van jou en blijf je trouw, tot aan: Pak je schoenen we stappen naar de maan.

Enige verbeeldingskracht is hier wel nodig natuurlijk, maar het is poëzie
Sommige topartiesten die zingen hits na hits, als je goed luistert in het Nederlands rijmt er niets, dus het hoeft niet te rijmen al denken veel mensen van wel.

Mijn gedichten zijn van allerlei menselijke dingen ontvreemd. Alles wat een mens mee kan maken probeer ik in een klein verhaaltje, in een dichtvorm te gieten en dat zo neer te zetten.
Het lukt mij altijd gelukkig nog aardig. Mijn eerste dichtbundel was een dikke pil van meer dan 240 gedichten ( ik vond het iets té veel, doch de uitgeverij was er tevreden mee) en die verkoopt nog steeds, teksten worden gebruikt op diverse scholen in de Nederlandse les in Loosduinen en Den Haag. Daar ben ik echt een beetje trots op. Mijn gedichten vullen regelmatig diverse radioprogramma’s. Ik vind het wel geschikt, als ze mijn naam maar goed spellen.

Het dichten was voor mij altijd iets van: “Van wie heb ik dat nou?”Mijn moeder was een zangeres in het Jordaancabaret in Scheveningen van Dé Kalkhoven, zij zong ook op feesten en partijen, dat zonder microfoon, die had een strot voor een klein wijfie, ik was zo trots als een pauw.

Totdat ik gisteren op een van mijn eigen sites een reactie kreeg van iemand die onder een column van mijn overleden broer een stukje had gezet en mij natuurlijk nieuwsgierig maakte.

Ik gelijk naar Google en jawel hoor, daar stond de naam van mijn vader, in een boek over de kampen in de oorlog. Hij had een gedichtje geschreven voor een meisje die haar ouders af zag voeren naar Auswitschz en omdat zij het niet begreep, hebben 27 grote mensen die op de volgende trein moesten wachten haar poëzie album hadden gevuld met allerlei gedichten.

Mijn vaders naam stond erbij en zijn woonadres in die tijd, ik zag het gelijk. Dit was van de hand van mijn vader die ik verloor toen ik 10 was, ik was een echte pappa’s meisje. Pakte zelfs voor alle zekerheid heel voorzichtig het trouwboekje uit mijn schatkist van het verleden om toch even te kijken of het wel hetzelfde handschrift was, maar ja het was zo. Mijn vader is dus degene die mij zijn schrijftalent heeft doorgegeven, kan niet anders, want niemand in mijn familie ( die nog leven hoor) kan schrijven, een oom kan goed striptekenen, is al oud en met pensioen maar is toch maar weer begonnen met een nieuwe strip.

Voor mij persoonlijk een zeer emotioneel moment, omdat ik al jaren bezig ben met de curator van Westerbork iets uit het verleden van mijn vaders kant te halen, daar vielen de meeste slachtoffers. Dus ik dicht graag, mijn gedichten zijn onvervalste verzinsels, vaak denken mensen dat ik dit allemaal zelf heb meegemaakt. Maar de kunst van het schrijven is, of je nu dicht of een verhaal schrijft, om in de huid van de ander te kruipen. Dat lukt mij aardig. Hier wat kleine gedichten van mijn hand om het verschil van schrijven eens te laten zien. Niet dat het nou wat uitmaakt, maar staat zo leuk bij dit verhaaltje over dichten en schrijven.

MOOI MAKEN

ik maak mezelf mooi voor jou en droog mijn
tranen zodat de make-up straks niet
op jouw boordje van je shirt komt
als jij mij nog wil kussen
ik maak mezelf mooi voor jou
in de hoop dat je altijd nog van
mij houd en die ander snel vergeet
ik gooi mezelf voor jouw voeten
in de hoop dat jij niet over
mij heen loopt maar mij
opraapt en verstrengelt in jouw
sterke armen
en mij omringt met jouw liefde
als jij het nog in je hebt
ik maak mezelf mooi voor jou
maar voel van binnen
dat dit alles voor niets
op mijn gezicht is gesmeerd
want het mooie van onze liefde
is al weggewaaid
en ik doe nu alles verkeerd.

JE EIGEN LEVEN

spreken zwijgen hebben krijgen
geven en nemen gooien en
smijten weggaan en terugkomen
huilen en lachen dansen en stilstaan
lopen en rennen
kussen en tranen
alles ligt zo bij elkaar
dat ik niet weet waar te beginnen
om te zeggen dat alles wat ik gedaan heb
ik mijn leven
een doel had, van kruipen tot lopen
van lopen tot zitten van zitten tot staan
van staan en weer verder lopen
zo je leven door
mijn schoenen zijn versleten
van het lopen door het leven
mijn rug is krom van de bagage
die op mijn rug in een zak
met mij meereist
maar eens houd mijn reis op
dan ben ik uitgelopen, uitgeslapen,
uitgehuild, uitgekust, uitgekotst,
uitgekomen, weggesmeten, dan
heb ik het leven in ieder geval
intens meegehad, door alleen
maar mee te lopen met
de golven die het leven
naar jou toe stuwen
vaar maar mee, je kunt er niet
onderuit, want je gaat er toch
onderdoor.

IK WIL MEE

spring door de zee
vlieg over het water
neem mij toch mee
breng mij maar later
een boodschap over het leven
het kan mij nu niet meer schelen
ik wil de zee een kus gaan geven
en dat doen er al zovelen
ik wil met jullie mee
mag ik een eindje meevliegen op je rug
over die grote zee
boven op jouw rug?
je kirt en lacht naar mij
dat gevoel van vrijheid
maakt mij los van de aarde
een tinteling en gevoelig en blij
vraag ik alleen voor een keer
mag ik mee meneer?

En zo kan ik nog wel even meer dan 3500 keer doorgaan, met of zonder animaties, maar ik hoop dat velen hiervan kunnen genieten, het leven is een dichte wereld waar gedichten een stukje rust uitstralen omdat je lekker jezelf kunt uiten als je verdriet hebt, verliefd bent, troost zoekt, ieder mens schrijft gedichten de een nog mooier dan de ander. Het is maar net in welk straatje jouw woorden staan.

©leny kruis

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben meer van de verhalen dan van de poëzie. Ik maak wel eens een gedichtje. Meer is het niet.
Mooi geschreven Leny!
Je vraag: van wie zou ik dat hebben? In mijn familie was schrijven niets meer dan het schrijven van een ansichtkaart met daarop: H.Gr.P. Ik bedoel: je hebt het in je, of niet. En jij kan er een houtje van hoor.
Je gedicht 'je eigen leven' springt er wat mij betreft uit. Heerlijke vlotlopende regels vol steekwoorden dat leest als poëzie.
Vette duim voor je.