Geen tweede viool meer.

Door Trudybrinkman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Nee, deze zou niet mee gaan naar de koninginnendagmarkt. Ze had al dozen vol herinneringen achter in haar kleine autootje staan. Herinneringen aan hem en hen samen.

Nee, deze zou niet meegaan naar de koninginnendagmarkt.
Ze had al dozen vol met herinneringen achter in haar kleine autootje staan. Herinneringen aan hem en hen samen. Vele jaren dacht ze dat het mooie herinneringen waren. Kleinoodjes van hun relatie. Tot het moment dat ze er achter kwam dat zij niet de enige relatie in zijn leven was. En dan ging het niet over de relatie met zijn ouders of de gewone vriendschappen met de maatjes van de tennisclub.

Er stonden wat afschrijvingen van de creditcard-maatschappij waar ze ernstige twijfels over had. Het waren geen grote bedragen, maar wel regelmatige. Een abonnement op x-box live, lidmaatschap van het maandblad Tina en wat losse bedragen voor een etentje bij een lunchroom of een klein bedrag bij een kledingzaak voor kinderkleding.
Ze had hem daarnaar gevraagd en het enige antwoord dat ze kreeg was dat ze zich niet met zijn zaken moest bemoeien en van zijn post af moest blijven. Kwaad had ze geantwoord dat hij dan eens moest leren om zijn troep achter zijn kont op te ruimen. Nu was ze de afschriften tegen gekomen omdat ze al drie weken op het kastje in de hal lagen. En logischerwijs had ze gekeken of het iets belangrijks was of dat het bij het oud papier gegooid kon worden.

Misschien was het juist door zijn felle reactie dat ze was gaan onderzoeken waar die abonnementen voor waren. Zelf had ze geen kinderen, X-box of de Tina.
Via de creditcard maatschappij werd ze niets wijzer. Ook de redactie van het meisjesblad kon haar niet verder helpen. Als laatste toog ze naar de winkel voor kinderkleding die op de afschriften vermeld stond.

En daar stond hij. Met aan zijn ene hand een meisje van een jaar of vijf en aan de andere een jongetje van ongeveer zeven.
"Mag ik die papa?" vroeg het meisje terwijl ze een shirtje met daarop een afbeelding van My Little Pony omhoog hield. Zijn antwoord: "Natuurlijk lieverd. Even kijken wat mama er van vind."
Het meisje liep naar een mevrouw die in het rek met jongensbroeken stond te kijken.
"Mama, mag ik deze? Papa vind het goed, ah mag het, mag het?"

Twee dagen later stond hij met een bos gele tulpen bij haar voor de deur. Zijn 'zakenreis' zat er weer op en hij wilde haar al een kus geven. Zij hem niet.

Met lege ogen en een droge mond vroeg ze hem of hij nog steeds met haar wilde trouwen zoals hij dat al drie jaar van plan was. Zijn zieke moeder, invalide vader, drukte op het werk, en ga zo maar door hadden steeds roet in het eten gegooid.
"Ja natuurlijk schatje. Niets liever maar je weet dat het nu even niet gaat. Het is hartstikke druk op mijn werk en dit project moet eerst afgerond zijn. Nog even geduld. Krijg ik nu een kusje?"
Haar antwoord liet hem wit wegtrekken rond zijn neus: "Haal die maar bij je vrouw en je kinderen", waarna ze de deur voor zijn neus dicht knalde.

Met de viool had hij haar in vervoering gebracht. Haar verleid.
Ze wilde niet dat dit instrument nog meer vrouwen verdriet zou doen.
Nog even legde ze hem op haar schouder, liet haar kin tegen het steuntje rusten voordat ze hem met een sierlijke boog van de steiger wierp. De strijkstok, de spreekwoordelijke strijkstok waar zoveel van zijn leugens aan vast waren blijven kleven, wierp ze er achter aan.
Ze veegde haar handen af aan de ouderwetse jurk die ze aan had getrokken om op die manier extra aandacht te vestigen op haar stalletje op de markt. Nu was ze klaar voor de verkoop.
Met de opbrengst wilde ze haar slaapkamer veranderen. Al zijn sporen in haar huis zou ze uitwissen. Voor hem was geen plaats meer in haar leven.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben zelf ook liever niet van de plaatjes Leny. Maar er kwamen opmerkingen over dat er geen plaatjes tussen stonden bij vorige verhalen. Via hyves krijg ik vaak genoeg te horen dat de tekst zo beeldend is. Hier schijnen mensen toch anders te lezen. Dank je voor je compliment.
Weer een knaller, maar ehhhh even over je entree, je hoeft er geen plaatjes tussen te knallen hoor, velen schrijven ook zonder animatie of foto's, het toont wel ineens wat langer, de 500 woorden zijn hier niet van toepassing, gewoon lekker je gang gaan, al zijn het er maar 200, je boeit me toch wel met je schrijfstijl, groet van leny
Mooi hoor Trudy, ik zou graag de pagina om willen slaan.
Dat wilde zij ook Madamex. En uiteindelijk heeft ze dat gedaan.
Inderdaad Nonnie
Nu alleen nog eerst viool.
Mooi!
Dear Trudy,
Heel mooi verhaal met een weloverwogen open einde!
Duim tacoF