Wanneer vlinders in je buik monsters worden! (1)

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een blik in zijn ogen kondigde een donderbui aan. Bliksemschichten vlogen rond. Haar Hart werd getroffen en in twee stukken gespleten.

Verloren!

 

Een traan blonk in haar oog hoek, diep gebogen liep ze weg na een zoveelste uitval. Alles wat ze ooit eens was, een krachtige vrouw in de bloei van haar leven, lag diep verzonken in de donkerste diepte van haar ziel. Verloren in een woestijn zonder oase. Haar enige company een alles verwoestende zandstorm die haar laatste levens lucht weg zoog. Splinter fijne stukjes van haar wezen werden mee genomen op de dans van de wind. Uit gestrooid op plaatsen waar ze nog jaren voor nodig zou hebben om ze allemaal weer terug te vinden. En zelfs al zal ze elk minuscuul scherfje weer terug vinden, het zou haar nog eens jaren kosten om ze weer allemaal aan elkaar te lijmen en haar weer als mens te vormen zoals ze was voor de ontmoeting.

 

Een herinnering!

 

Hoe had ze kunnen weten dat een man met zoveel wijze woorden en grote schrijf kunsten haar vlinders zou doen veranderen in duistere monsters. Hemelse gedichten deden haar ogen stralen. Strelend waren de woorden van eenheid, als een blad met duizenden zachte haartjes. Stengels gevlochten in de prachtigste kleuren kronkelde om haar heen, een geur van verse rozen met zich mee dragend. Tientallen rozen met duizenden vinger dikke dorens. Ze hadden haar in de greep!

Een eerste blik in zijn ogen deed haar versmelten met al het Goddelijke in haar vrouwelijk bestaan. Een blindheid creërend die de diepte niet zag. Een wereld van pijn en hoge muren. Zoete woorden en zachte lippen vervulde haar buitenste laag. Strelende handen die spraken over hemelse Liefde. Haar vertrouwen was gewonnen en de eerste pas van de Tango des doods gezet.
Haar herinneringen waren zoet met een zure smaak!

 

De blindheid der liefde!

 

 

De tijd dat de eerste tekenen van duisternis zich aankondigden, als slierten mist in de nacht, werd de waarheid overschaduwd door de blindheid van liefde. Alsof haar ogen voor eeuwig waren afgedekt met de donkerste zonnebril die te verkrijgen was. Het waren de vleugels van vlinders die ze in haar buik wou voelen klapperen, en niet de vlijm scherpe nagels van demonen. Al schuddend werden de tekenen uit haar hoofd gewist, ‘’Ik verbeeld me dat enkel maar!’’
Maar de treden van de duivel is langzaam en bedachtzaam. Als een stofje die neerdwarrelt, maar binnen luttele uren een dikke grijs bruine laag kan vormen. In een moment van onbewustheid kunnen de gruwelijkste nachtmerries waarheid worden.

Waar ze dacht dat altijd samen zijn een teken van liefde was, was de werkelijkheid een angst voor verlating. Het was niet zijn bezorgdheid die er voor zorgde dat zij nooit alleen ergens naar toe mocht gaan, het was een obsessie. Met andere mannen praten doe je niet als je een relatie hebt, maar het werden zelfs vrouwen. Lachen was alleen voor hem bestemd, en als hij het moeilijk had moest hij getroost worden.
De kleine dingen werden groots, tot er geen ontkomen meer aan was om de waarheid onder ogen te komen. De vlinders waren veranderd in monsters!
Dat wat haar eerst zo verblijde werd de ergste nachtmerrie van haar leven.

 

 

Eenzaamheid!

 

Mensen om haar heen vielen weg, één voor één. Terwijl een schreeuw om hulp uit de diepte omhoog kwam borrelen zonder de oppervlakte ooit te hebben gehaald. Een blik in zijn ogen vertelde haar voldoende. Als een volgeschreven brief opgesloten in een fles, de hals voorgoed samen gesmolten met de kurk. De echo van haar schreeuw stuiterend tegen het glas. Onhoorbaar voor de buitenwereld en waar ze zou verdrinken in haar eigen zoute tranen als ze die vrijelijk liet stromen. Voedzaam was de eenzaamheid die haar lichaam verslond.

 

Niemand die het zag. De masker van vlinders die de waarheid bedekte. Zijn lach deed de wereld stralen, waar haar gezicht zonder lach de mensen weg deed drijven. Een uiterlijke schijn die het binnenste schade.
Dieper en dieper werd ze mee gesleurd de duisternis in, om voorgoed opgesloten te worden in de donkerste kerker van de hel. Rinkelend metaal die kletterde tegen de koude vochtige grond die haar tempo vertraagde.

Geen kleur was er meer te bekennen daar waar ooit vlinders haar buik verwarmde!

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een hele trieste zware inhoud maar ontzetten mooi geschreven!
Het is een schitterende metafoor, ik gebruik de vlinder ook vaak in mijn verahlen. Duim Taco
Het is gebaseerd op mijn eigen verhaal,en doet me goed dit zo op te schrijven :)
Mooi verhaal.
duim van mij!
Wonderlijk mooi geschreven. D
mooi geschreven!