Tranen in de supermarkt

Door JHeininga gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Over het heden en verleden en een ontmoeting in de supermarkt

Sentiment

De ingang is smal en in de winkel lopen veel mensen. Ze zou het liefst naar huis gaan, maar dat gaat natuurlijk niet. Een stemmetje in haar hoofd vertelt haar dat ze zich aanstelt.
Kippig tuurt ze naar het boodschappenlijstje in haar hand, alsof ze zo niet is waar ze werkelijk is.

Steeds vaker bekruipt haar het gevoel dat ze hier weg wil. Weg uit deze omgeving. Weg van al die vrouwen met hun te kort geknipte haren, overgewicht, hun plat Groningse dialect en te lange broeken. Jurken dragen ze hier haast niet. En als er iemand is die toch een jurk draagt dan wordt alle elegantie teniet gedaan door de geur van sigarettenrook gemengd met frituur en oud zweet. Op de sponsige blote lichaamsdelen "pronken" de blauwe verlepte tattoos. Hun gezichten zijn ofwel zonder Make-up ofwel volledig volgeklad zodat ze eruit zien als Pipo de clown.

Ze loopt het lange gangpad door opzoek naar de biologische melk.
Voor de melkpakken houdt ze stil. Met haar wijsvinger raakt ze de prijskaartjes met productomschrijving aan. Lang lekker melk, extreem goedkope melk, volle melk, halfvolle en magere melk en zelfs melk met een smaakje. Het staat er allemaal. Maar waar staat dan de biologische melk?

Ze besluit het te vragen aan de jongen die een stukje verderop de vakken aan het bijvullen is. Zijn antwoord wakkert haar afschuw jegens deze omgeving nog eens extra aan. Ze verkopen hier geen biologische melk, maar ze kunnen het wel voor haar bestellen. De jongen kijkt haar vragend aan. Ze schudt haar hoofd. 'nee,laat maar,' zegt ze binnensmonds.

Achter haar ruziën een man en een vrouw over het wel of niet kopen van Bastogne koeken.

Om bij de gangmakers te komen die ze voor Ingmar, haar zoon van 6,  wil kopen moet ze zich een wegbanen tussen de ruziënde man en vrouw door.
'Pardon,' verontschuldigt ze zich beleefd. De vrouw negeert haar compleet en gaat zonder blikken of blozen gewoon door met ruziën. Als de man, zonder wat te zeggen, een stap opzij doet pakt ze snel het laatste pak gangmakers. Een penetrante lucht van alcohol dringt zich in haar neus als de ruziënde vrouw met een klap de gangmakers uit haar handen slaat. 'Die zijn van mij,' zegt ze nors.
Net als ze iets wil zeggen verheft de man zijn stem waarop zijn vrouw hem pardoes een dreun op zijn neus verkoopt. Er loopt een dun spoortje bloed uit zijn neus. Gebiologeerd kijkt ze er naar, niet wetend wat te doen.Overdonderd door het moment van herkenning.

De medewerker van de supermarkt bekommert zich om de man,

terwijl de filiaalmanager de agressieve vrouw verzoekt om het pand te verlaten. Ze staat er nog altijd verloren bij te kijken. De man lacht haar flauwtjes toe: 'Het lijkt erger dan het is.' zegt hij. Met een zakdoek dept hij onder zijn neus. Ze glimlacht naar hem als een boer met kiespijn.

Ze nemen plaats op de ronde houten bank in het midden van de supermarkt. Behoedzaam neemt ze het plastic bekertje, met daarin heerlijk geurende hete koffie, van hem over. Ze vouwt haar beide handen om de beker en neemt kleine slokjes van de koffie. Ze trilt.
Ze kijkt hem aan zonder wat te zeggen. Hij kijkt terug en knipoogt terwijl hij een grote slok van de gloeiend hete koffie neemt. Verlegen went ze haar blik af.

Ze weet dat ze in zijn ogen een Kakmadam is.

Met haar algemeen beschaafd Nederlands, haar zomerse jurkje, perfecte Make-up van Dior en heerlijk geurend naar Chanel Mademoiselle, steekt ze met glans af tegen de meeste vrouwen in deze streek. Normaal is ze daar trots op. Maar deze keer niet. Deze keer voelt het misplaatst. Deze keer klopt het plaatje niet.

Hij vraagt haar om foto's. Foto's van haar huis, foto's van haar kinderen, foto's van vroeger toen ze klein was. Hoe vaak heeft ze dit moment in gedachten beleefd als ze 's avonds laat alleen aan de keukentafel zat en haar thee dronk? Waren het honderden keren geweest? Misschien wel duizenden of miljoenen keren. Maar nu was het moment daar. Nu zat hij naast haar, op het ronde houten bankje in de supermarkt, samen met haar koffie te drinken en wilde hij haar foto's zien. Foto's van vervlogen jaren. Jaren zonder hem. Buiten wacht zijn ordinaire vrouw op hem. In de auto. Vloekend als een losgeslagen wild dier. Maar het kon hem niets schelen. Hij had haar. Hij koos er bewust voor om bij haar te zijn.

Uren zitten ze daar. Op het ronde houten bankje in de supermarkt. Praten ze, drinken ze de ene koffie na de andere en kijken ze foto's op haar iPhone. Foto's van haar huis, haar man en haar kinderen. Foto's van vroeger toen ze klein was en bij haar pleegouders in de grote stad woonde. 
En foto's van haar ouderlijk huis in deze streek die ze zo verafschuwd en waar ze ook zo intens van houdt.

Een traan rolt over haar wang als de iPhone een foto toont uit de tijd dat ze nog samen waren.
Trots poseert ze voor de camera. Haar armen losjes om haar kleine broertje geslagen. Hun overleden ouders lachen hun liefdevol toe. 'wat waren we gelukkig, hè?' zegt hij terwijl hij liefdevol de traan van de wang van zijn grote zus afveegt.

©2012 by J. Heininga-Warners

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een ontroerend verhaal en zo invoelbaar geschreven.
duim.
ik word gelijk fan van je
Mooi verhaal, totaal onverwachte plot. Duim!