Op een dag in de melkherberg... ♥

Door PostScriptum- gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Prachtig verhaal over een jongen en een meisje die verliefd zijn...

Liefdesverdriet

 

Alice staart voor zich uit over het heldere water, bedroefd pakt ze steentjes van de grond en gooit ze in het water. Het enige wat te horen is, is haar zachte gesnik en het vallen van de steentjes in het water. Ze haalt haar gsm boven en leest voor de honderdste keer de pijnlijke sms die haar zo ongelukkig had gemaakt. Alice was al een hele tijd verliefd op Jonas en iets meer als een maand geleden was zij het meest gelukkige meisje dat er bestond, zij was het vriendinnetje van Jonas. Maar nu was haar geluk alweer over. Jonas had haar een pijnlijke sms gestuurd waarin hij haar liet weten dat hij vond dat ze niet goed meer bij elkaar pasten. Ze las de sms opnieuw en begon te huilen, ze pakte een steen en smeet hem zo ver mogelijk het water in. Alice pakte haar tas op en wandelde weg van het water, ze zette zich op een bankje in de dreef. Ze pakte opnieuw haar gsm en bekeek de foto’s van haar en Jonas, het deed haar zoveel pijn om al de gelukkige momenten terug te zien en te beseffen dat het over was tussen haar en Jonas. Ze zuchtte diep en zette haar vingers op de delete toets, ze drukte op ja ter bevestiging en de foto verdween van haar scherm. Alle foto’s werden gedeletet en het luchtte haar op wanneer ze zag dat het hele album met foto’s van haar en Jonas leeg was. Ze begon haar berichten te lezen en kwam opnieuw uit bij dat ene pijnlijke bericht dat haar steeds weer opnieuw aan het huilen bracht. Zonder dat ze het wist drukte ze de delete knop in en stond haar gsm scherm niet langer vol met de pijnlijke letters die Jonas haar zo gemakkelijk toe stuurde. Alice opende haar opnamelijst, Jonas had voor haar een liedje gespeeld met zijn gitaar en erbij gezongen, ze aarzelde even en hield haar vinger boven de delete toets maar ze haald haar vinger weg en drukte op de startknop. Het geluid van Jonas’ stem en zijn gitaarkunsten weergalmden door de dreef. Alice werd stil en het enige dat te horen was, was het lied dat Jonas voor har had gespeeld. Alice begon zachtjes mee te zingen met de tekst en dat kalmeerde haar. Het liedje stopte en ze   Heel haar gsm was Jonas vrij, ze hoopte dat de pijn even snel zou weggaan. De dagen gingen traag vooruit en de pijn werd alleen maar erger en erger. Het feit dat ze Jonas elke dag op school zag maakte het er niet gemakkelijker op. Jonas keek altijd naar haar alsof hij nog steeds iets voor haar voelde en echt spijt had van wat hij had gedaan, alsof hij de tijd wou terugdraaien en nooit een einde aan hun relatie zou maken.

Parijs

Eindelijk was het zover, de schooluitstap naar Parijs. Alice was nog nooit in Parijs geweest en ze had er altijd al van gedroomd er eens te komen. Toen ze samen was met Jonas had ze er vaker aan gedacht hoe het zou zijn om arm in arm met hem op de eifeltoren te staan en samen met hem te kunnen uitkijken over het prachtige Parijs. Alice slikte wanneer deze gedachte terug in zich opkwam en gluurde vanuit haar ooghoeken naar Jonas, wat miste ze hem! Mevrouw Janssens liep door het gangpad van de bus en deelde de groepsindeling uit, iedereen was kei opgewonden maar wanneer Alice de indeling zag werd ze plots een stuk minder blij. “Wat scheelt er?” vroeg Alice’ s beste vriendin, Melissa. Alice wees naar de groepsindeling waarop stond te lezen dat haar klas en die van Jonas 2 dagen lang samen zouden rondwandelen door Parijs. Melissa trok n bedroefd gezicht vol medelijden: “wat rot voor je…” Zoals altijd lachte Alice de pijn weg: “We gaan ons echt amuseren!”
Alice liet zich vallen op het bed van het hotelletje waarin ze sliepen, ze sliep op en kamer samen met Melissa. “Volgens mij is hij nog op jou verliefd”, zei ze, “de manier waarop hij naar je kijkt…” Alice zuchtte: “ik kan niet blijven dromen.” Ze dacht terug aan haar dag, het was zo ongelofelijk moeilijk want ze wist niet hoe ze zich moest gedragen t.o.v. Jonas en dus negeerde ze hem gewoon de hele dag. Wanneer ze op de eifeltoren stonden voelde ze zich ondanks al haar vrienden toch zo eenzaam. Ze bleef er maar rondjes lopen en zoeken naar Jonas. Ze hoopte stiekem dat hij haar zou verassen en zijn liefde zou verklaren op de eifeltoren, dat hij haar zou zeggen hou hard het hem speet en hoe graag hij haar terugwou! De reis was ondanks alle pijn toch leuk, al haar vrienden en vriendinnen hadden ongelofelijk veel begrip voor haar en hielpen haar door deze moeilijke periode.


En toen kwam ‘hij’

De examens naderden en Alice zat voor zich uit te staren tijdens de les Frans toen ze plots haar gsm voelde trillen. Ze opende haar gsm en zag dat ze een sms had ontvangen van Alexander. Ze kende Alexander nog niet zo goed maar telkens als ze samen aan het chatten of sms’en waren klikte het echt supergoed tussen hen. “zin om straks even naar het station te komen, 6 uur?” Alice voelde meteen een zenuwachtig gevoel in haar buik, ze hadden elkaar nog nooit in het echt gezien en zo’n eerste ontmoeting is altijd spannend. Met een enorm enthousiasme vertelde ze het aan Melissa. “Volgens mij voelt die jongen iets voor jou.” Alice lachte: “dat denk ik niet!” ze kon zich niet inbeelden dat er ook maar één jongen zou zijn die iets in haar zou zien. Melissa gebaarde dat ze zo niet mocht denken: “jij bent een fantastisch meisje, vergeet dat niet!” De meisjes hoorden de schoolbel en in een ongelofelijk snel tempo pakten ze hun gerief bijeen en liepen de school uit. “veel succes!” wierp Melissa haar met een knipoog toe. Alice liep naar huis en voelde zich tegelijkertijd blij maar ook bang. Ze overspoelde zichzelf met vragen: hoe zou het verlopen, zou hij me leuk vinden,…
Ze durfde Melissa nog niet te zeggen dat ze Alexander stiekem wel leuk vond. Ze heeft altijd al moeilijkheden gehad met zoiets te zeggen, zelfs tegen Melissa.
Alice opende de voordeur en de geur van heerlijke pizza kwam in haar neus terecht, haar maag begon automatisch lawaai te maken en ze lachte. “Alice, hoe was het op school vandaag?”, een vraag die ze elke schooldag traditiegetrouw moest beantwoorden. “goed”, antwoordde Alice vlug, ze had geen zin om nu een lange conversatie over school aan te gaan met haar ouders. Ze was nog steeds zenuwachtig voor straks, wanneer ze Alexander zou zien. Ze zette zich aan tafel, at haar stukken pizza op en haastte zich naar haar kamer. Ze wierp een snelle blik op de klok die boven haar bureau hing en zag dat het tien voor zes was, het gevoel in haar buik werd nog erger. Alice spoot snel wat parfum op en liep de trap af. “Ik ben er ;)” stuurde Alexander, Alice ging naar buiten en zag dat Alexander haar stond op te wachten aan het station. Ze onderdrukte de zenuwen en stapte op hem af: “hallo!”zei ze snel. Alexander was zichtbaar verlegen maar toch konden ze allebei ondanks de zenuwen een normaal gesprek voeren. De tijd ging zo ongelofelijk snel voorbij en voor ze het wist stond ze al een uur met Alexander te praten. Alice schrok ervan dat het al zo laat was. “eh, sorry… ik moet gaan”, ze gaf Alexander snel een kus op de wang en liep teug naar huis. Het was examenperiode en dus moest ze meteen beginnen studeren maar hoewel ze studeren normaal gezien vreselijk vond, zat ze nu met een grote glimlach achter haar boeken.

“Ik ben verliefd”

De examens vlogen voorbij en het leek alsof er geen eind kwam aan deze saaie lange dagen. Maar er was toch één ding waardoor ze toch steeds weer verder kon, Alexander. Het begon haar stilaan op te vallen dat Alexander haar wel heel leuk vond. Alice staarde naar haar Boeken en plots trilde haar gsm, ze had een sms ontvangen, er verscheen een grote glimlach over haar lippen toen ze de naam op haar gsm las ‘Alexander’. Ze opende het en voor ze het wist waren druk aan het sms’en. Alexander probeerde haar subtiel duidelijk te maken dat hij op haar verliefd was en telkens voelde Alice de vlinders in haar buik en de warmte van haar wangen. Ze droomde van een tijd waarin zij en Alexander samen zouden zijn, die gedachte maakte haar gelukkig. Maar ze kwam snel terug tot de realiteit en besefte dat ze moest beginnen leren, anders zou ze haar proefwerk nooit halen. Dankzij Alexander was ze nu extra gemotiveerd. Na het studeren praatte ze nog met Alexander op MSN en spraken af om elkaar zondag te zien. Alice besloot om hem dan te zeggen wat ze al zolang wou zeggen maar eigenlijk niet durfde, ze zou zeggen dat ze ook verliefd op hem was. Alice was sinds Jonas bang om opnieuw gekwetst te worden, ze wou de pijn niet nog eens meemaken. Zaterdag avond zat ze weer samen met Alexander op MSN en Alexander begon een verhaaltje te vertellen:

Op een dag in de melkherberg.
Er was eens een kabouterjongen…
Op een dag ging de kabouterjongen wandelen in het bos, daar kwam hij een kaboutermeisje tegen.
Hij vond het kaboutermeisje heel mooi en werd verliefd.
De kabouterjongen ging elke dag opnieuw op hetzelfde uur wandelen, maar het meisje kwam niet terug… Het kaboutermeisje had immers zeer strenge ouders en mocht niet vaak buiten.
Maar de kabouterjongen gaf niet op en bleef maar naar het bos terugkomen en op een dag was het kaboutermeisje daar weer, de kabouterjongen was heel gelukkig en werd nog meer verliefd op het kaboutermeisje. Hij deed ongelofelijk hard zijn best om ervoor te zorgen dat het kaboutermeisje hem ook leuk zou vinden. En gelukkig gebeurde dat ook, het kaboutermeisje werd verliefd op de kabouterjongen en ze leefden nog lang en gelukkig.
Ik hoop dat het in het echt ook zo goed eindigt...

Alice wou liever wachten tot ze elkaar echt zagen om hem te zeggen dat ze verliefd was maar nu had ze het gevoel dat dit het beste moment zou zijn. “Ik vind het moeilijk om te zeggen, ik heb het altijd al moeilijk gevonden… maar ik vind jou ook leuk, heel leuk” typte Alice terwijl ze blozend in de webcam keek. “Heel leuk?”
Alice aarzelde even maar besloot toen de moeilijke woorden door te sturen: “ik ben ook verliefd op jou denk ik, maar ik ben bang om dat te zeggen omdat ik niet gekwetst wil worden…”
Alexander begreep het: “Ik zal jou nooit kwetsen, dat beloof ik!” Alice voelde zich nu al veel geruster en ze was opgelucht, ze had Alexander gezegd dat ze hem graag zag, nu zou het morgen een stuk gemakkelijker gaan.

Nieuwe liefde

Al de hele dag had Alice uitgekeken naar het moment waarop ze Alexander eindelijk zou terugzien en nu was het dan zover. Alice was enorm zenuwachtig en de vlinders in haar buik waren nog nooit zo erg geweest. Alice pakte een truitje en haar handtas en trok de deur achter zich toe. Ze haastte zich naar het pleintje waar ze afgesproken hadden, Alexander stond haar al op te wachten en verlegen drukte ze haar lippen op zijn wang, ze durfde ondanks alles wat gisteren was gezegd hem nog niet op de mond kussen. Alice was bang dat hij het raar zou vinden. Ze deed alsof ze gisteren helemaal niets had gezegd en er niets aan de hand was. Maar tegelijkertijd hoopte ze dat Alexander er iets over zou zeggen, ze wou Alexander zo graag als haar lief, ze was gewoon zo verliefd. Ze wandelden samen naar de dreef en zetten zich op het bankje. Alice dacht even terug aan de keren dat ze op dit bankje huilde, ze was zo blij dat ze hier nu kon samenzijn met een jongen die ze graag zag. Er vielen vaak ongemakkelijke stiltes en Alice wist niet goed wat ze nu moest zeggen, ze was verlegen. “Dus”, begon Alexander. Alice wist al te goed wat hij bedoelde maar ontweek het: “Hoe bedoel je, dus?”
“Jij wou mij toch iets zeggen…” Alice kon het nu niet langer ontwijken en ze zuchtte, geen idee hoe ze dit zou zeggen. Ze begon te blozen. “Ik kan alleen maar blijven zeggen dat ik je graag zie”, ging Alexander verder. “Ik eh…”, Alice geraakte niet uit haar woorden. “ Ik denk dat ik verliefd wordt op jou,… ik… ik zie je ook graag…”, Alice begon nog harder te blozen maar voelde zich toch opgelucht.
Ze keken elkaar lang aan, maar niemand durfde iets te zeggen. Alexander sloeg zijn arm om Alice’s schouder en Alice schoof nauwelijks merkbaar een beetje naar Alexander toe. Ze keken elkaar weer een lange tijd in stilte aan: “Wie zal de eerste stap zetten? “ grapte Alexander. Alice wist nog steeds niet wat zeggen en haalde haar schouders op. Alexander sloot zijn ogen en drukte langzaam zijn lippen op Alice’s lippen, een gevoel van vreugde en liefde weergalmde door haar lichaam en ze beantwoordde de kus met veel plezier. Hun lippen kwamen langzaam weer van elkaar. Alexander keek haar even aan: “Je hebt toch geen spijt?’
“Hoe kan ik spijt hebben van zoiets fantastisch!” antwoordde Alice en ze legde haar hoofd op zijn schouder. Daar ze zaten ze dan, zo verliefd. Het werd koud, Alexander deed zijn jas uit en gaf hem aan Alice. Zoiets had een jongen nog nooit voor haar gedaan, het was zo romantisch! Maar tijd gaat veel te snel vooruit als je het leuk hebt…


PostScriptum-

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, een mooi verhaal!
wow, je kan zo een roman schrijven.
super hoor. duim erbij. fan ben ik al