High Field (2.3)

Door Prizz gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het heeft een tijdje op zich laten wachten, maar dan uiteindelijk is deel 2.3 er! Veel lees plezier!

 

Dit is alweer het derde deel van Hoofdstuk 2!
 
Eerdere delen hier onder te vinden :).

Hoofdstuk 1.
Deel 1: http://www.xead.nl/high-field-verhaal
Deel 2: http://www.xead.nl/high-field-deel-2
Deel 3: http://www.xead.nl/high-field-deel-3
Deel 4: http://www.xead.nl/high-field-deel-4


Kort leek haar vader na te denken. Waarschijnlijk zou het toch niet mogen, was hij bang dat ze te veel risco zou nemen. Bang dat zijn dochter gewond zou raken. Het was gewoon zo oneerlijk. ‘Careless Jewel heeft ontzettend goede ouders, het zou zonde zijn om zo’n paard kwijt te raken.’ Rachel keek haar vader met dicht geknepen ogen aan. Waar wilde hij heen? ‘Je mag het proberen Rachel. Denk er wel aan, dat de meeste mensen haar al opgegeven hebben. Ik geef je zes maanden de tijd, ik wil dan sowieso verandering zien. Positieve verandering.’ Rachel herhaalde elk woord nog een keer in haar hoofd. Het was bijna
onwerkelijk, alsof vandaag een droom was. Meteen stond ze op, rende zo snel als het mogelijk was naar haar vader toe terwijl haar armen om zijn nek geslagen werden. Een kus drukte ze op zijn wang. ‘Bedankt pap, ik zal je die positieve verandering laten zien!’ Haar vader wuifde het weg. ‘Hup, naar de stallen toe gaan. Je kan voorlopig trainen met Cassandra Go, probeer haar ook maar op de baan rond te krijgen. Je kunt dat het best in de middag pauze doen, te beginnen met morgen. Je zal zelf een schema moeten maken voor Jewel. Te beginnen haar zelf te voeren en te verzorgen.’ Rachel knikte, het was een hele lijst, maar alles was het waard om dat te mogen doen. Rachel had eigenlijk nooit verwacht dat ze een paard op de renbaan mocht berijden, niet dat Cassandra iets zou doen, maar als nog.



 Het leek allemaal zo onwerkelijk. Alsof ze zich in een droom bevond waaruit ze niet wakker kon worden. Alleen dit was geen droom, dit was de werkelijkheid. ‘Ik ga meteen beginnen!’ Waren de blije woorden van Rachel terwijl ze de tafel afruimde om daarna naar buiten te rennen. Darren stond bij de trainingsbaan terwijl Rachel op hem afliep. ‘Raad eens.’ Sprak ze met een glimlach. ‘Het is je gelukt?’ Zijn ogen probeerde haar reactie te pijlen, als ze het goed begreep tenminste. ‘Precies, vanaf vandaag mag ik Careless Jewel verzorgen en trainen en dat niet alleen. Ik mag met Cassandra Go de renbaan op, om te trainen.’ Darren keek haar met een glimlach aan terwijl hij haar een knuffel gaf. ‘Ik zij het je toch.’ Rachel maakte zichzelf los uit de hout greep van Darren terwijl ze hem aankeek. ‘Je had inderdaad gelijk, dus als je morgen zin hebt om te helpen, ik kan vast wat tips gebruiken.’ Darren glimlachte van oor tot oor terwijl hij sprak. ‘Natuurlijk kom ik je helpen. Wie weet word je wel beroemd, dan kan ik opscheppen met de woorden dat ik je eerste lesgever was op de baan.’ Ik keek hem lachend aan. ‘Morgen middag, als de rest aan het middag eten begint goed?’ Darren knikte. ‘Wat ga je doen?’ Rachel keek hem met een glimlach aan. ‘Ik ga eerst even naar Careless Jewel toe, daarna heb ik nog geen plannen. Ik ga kijken of ik haar weer kan aanraken, uiteindelijk zal ik haar gewoon moeten poetsen en het halster om kunnen doen namelijk.’ Darren knikte. ‘Ik ga wel met je mee, je weet nooit of er iets gebeurd namelijk.’ Rachel knikte, het kon nooit kwaad. Rustig liepen we naar de stallen van de Jaarlingen toe terwijl Rachel onderweg nog een paar wortels mee had genomen. Iets waar Jewel erg van genoot. Het was het enigste wat ze tot nu toe hadden geprobeerd eigenlijk. Het bleek duidelijk te helpen. Rustig liepen ze naar de stal van Jewel toe die kort haar hoofd over de staldeur had geduwd. Haar oren stonden enkele tellen naar voren gericht waarna ze weer naar achter schoot. Niet dat dit kwam doordat Darren en Rachel de stallen in kwamen gelopen maar iemand anders kwam aangelopen. Alleen aan het korte blonde haar herkende Rachel haar. Het was Tess, de verwaande dochter van Nick. Het was best ongemakkelijk om haar in de buurt te hebben terwijl ze met Darren was. Was ze misschien.. Jaloers? Ze had geen enkele reden om jaloers te zijn eigenlijk.

Tess haar bruine ogen gingen kort over Rachel heen. Terwijl ze stopte voor Jewel zijn box. Rachel was daar ook stil gaan staan samen met Darren. ‘Ik zou maar niet te veel aandacht schenken aan dat beest. De enigste plaats waar die thuis hoort is het slachthuis.’ Rachel trok haar wenkbrauw op. ‘Ohja? Waarom dan wel volgends jouw?’ ‘In de trainingen deed ie het de eerste paar keer goed, tot dat ik erop ging. Een echte angsthaast.’ Rachel keerde Tess haar rug toe terwijl ze weg liep. Jewel leek gelijk te ontspannen terwijl de arrogante dame de stal verlaten had. ‘Die combinantie is nooit goed gegaan dus. Jewel is angstig maar vriendelijk, in tegenstelling tot Tess die arrogant is en rijd met haar kracht en spieren.. ‘ Rachel opende de box terwijl ze de merrie probeerde te kalmeren. ‘Rustig maar meisje, ze is weg.’ Rachel pakte een wortel uit haar zak terwijl deze in haar platte hand gelegd werd. Jewel pakte de wortel dit keer meteen uit haar zak waarna ze nog een pas dichterbijer deed. Haar neus streek langs haar broekzak terwijl ze er een wortel uit pakte. ‘Hé, kleine dief.’ Rachel lachte terwijl haar hand langzaam langs de hals van Jewel streek. Dit keer leek het wel alsof ze het minder erg vond, dat kwam alleen maar goed uit. Een kleine veranding die niet snel op viel misschien, maar een grote stap voor Jewel en Rachel.



Wie weet, konden ze hierna verder dromen. Konden ze beginnen aan de trainingen, dan zou Jewel toch nog ooit op de baan komen. Misschien wel met Rachel in het zadel. Allemaal dromen op dit moment, het lag aan hun beide of deze uit zouden komen natuurlijk. Rachel ging er voor honderd procent voor. Rachel keek naar Darren die glimlachend knikte, niet wilde spreken alsof hij het moment niet wilde verstoren. Rachel was er alleen maar blij mee. Rachel haar hand streek een paar keer langs de hals van Jewel. Richting haar schouder waarna haar hand over de rug van de merrie gleed. Allemaal vuil voelde ze tussen haar vingers door glijden. Dat was niet het ergste op dit moment, morgen zou Rachel haar proberen te poetsen. Langzaam streek haar hand verder naar de achterhand. Raakte haar achterbeen aan terwijl Rachel uit haar achterzak een wortel vandaan pakte. Deze werd aan Jewel gegeven. Een tevreden bries liet ze horen. Als je haar zo zag, zou je niet eens denken dat het een agressieve angstige merrie was. Eigenlijlk vertoonde ze nu alleen maar vertrouwen. Rachel liep de stal uit terwijl ze naar Darren toe liep. ‘Hoe ging dat?’ Darren glimlachte. ‘Uitstekend! Je moet een stapje verder gaan eigenlijk, als ik nu eens een paar borstels haal, dan kan je proberen haar te poetsen.’ Voordat Rachel nog wat kon zeggen was Darren alweer weg. Soms was het ontzettend irritant om zo opgedrongen te worden maar ergens was het alleen maar beter. Met de dag zouden ze zo grotere sprongen kunnen maken, waardoor ze meer positieve veranderingen hadden. Iets wat haar vader heel graag wilde, iets wat Rachel heel graag wilde. Darren kwam terug gelopen met een poetskist terwijl deze op de grond gezet werd. ‘Hier heb je nog een paar wortels.’ Rachel pakte ze aan, verstopte ze in haar zakken waarna ze een rubbere rosborstel pakte. Rustig liep ze de stal in, eerst werd er een wortel gegeven waarna Rachel haar aan de borstel liet ruiken. Eerst vond ze het maar niks maar na enkele keren het ding goed onderzocht te hebben bleek het toch niet zo gevaarlijk te zijn als verwacht. Rachel maakte cirkelvormige bewegingen over de hals van Jewel heen. Een tevreden bries liet ze horen, haar oren stonden naar voren gericht terwijl haar bovenlip iets opgetild werd. Blijkbaar viel deze poetsbeurt nog in de smaak ook. Rachel begon als eerst bij de hals van Jewel waarna ze langzaam naar de achterhand toe werkte waarna de rechterkant aan de beurt was. Er kwam ontzettend veel viezigheid van haar af terwijl Rachel een harde borstel pakte en de rosborstel terug op zijn plaats legde. Eerst liet ze Jewel eraan ruiken, het duurde iets langer zo maar er was uiteindelijk wel meer resultaat aangezien ze niet de lucht in sprong van angst.



Rachel streek met de borstel al het vuil van Jewel af. Allemaal vieze korte haren en vooral zand kwam er vanaf. Rachel pakte daarna de zachte borstel om het helemaal af te maken waardoor haar vacht hier en daar zelfs een tikkeltje begon te glimmen. Rachel pakte als aller laatste nog de hoevenkrabber waarmee de hoeven werden gedaan. Hier en daar zat zelfs nog een steentje in de hoeven, blijkbaar waren die ookal een hele lange tijd niet meer gedaan door iemand. Misschien durfde niet veel mensen iets met haar te doen. Het verbaasde Rachel eigenlijk, want als Jewel je eenmaal vertrouwde was ze ontzettend rustig. Rachel gaf Jewel nog een wortel terwijl ze op haar horloge keek. Het was alweer tijd voor het avondeten. ‘Ik ga even je eten halen dame.’ Rachel ging de box uit terwijl Darren haar met een glimlach aankeek. ‘Moet je toch eens kijken, niemand kan iets doen met haar en dan kom jij. Je kan haar aanraken en zelfs poetsen. Als je zo vooruit blijft gaan, denk ik dat het niet meer zo snel verkeerd kan gaan.’ Rachel glimlachte terwijl ze naar de voerkamer toe liepen. De poetskist werd op zijn plaats terug gezet terwijl Rachel de emmer vulde. Eerst een schep biks, daarna een schep met muesli. Rachel deed er maar geen haver bij, dan zou Jewel helemaal gaan stuiteren. Wanneer was ze eigenlijk voor het laatst naar buiten geweest? ‘Ik wil Jewel morgen in een paddock zetten, dan kan ze een beetje haar energie kwijt.’ Darren keek haar verbaasd aan. ‘Is dat niet een beetje te snel Rachel?’ Kort schudde ze haar hoofd. ‘Ik doe morgen ochtend haar halster om terwijl ik haar ga poetsen en dan zet ik haar na de training van Cassandra Go een uurtje in een paddock terwijl ik bij haar blijf staan. Ik zet Cassandra in het paddock naast haar zodat ze net iets meer rust heeft.’ Darren knikte kort. ‘Je kan het altijd proberen.’ Rachel glimlachte terwijl ze terug naar de box van Jewel liepen. De merrie leek haar al op te wacht Rachel liep de box alweer in en liet haar hand over de hals van Jewel heen gaan waarna ze het voer langzaam in de voerbak liet glijden.


Dit was alweer het einde van Deel 2.3 Hopelijk vonden jullie het leuk! Sorry dat het zo lang duurde voordat er weer een nieuw deel kwam :).

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik ga ze allen eens afprinten leest makkelijker en ik vind het geweldig boeiend, dikke welverdiende duim
Wat een mooi en vakkundig verhaal. Je kunt merken dat het geschreven is met kennis van paarden en paardenverzorging.
Boeiend.
Tex