Hans Kazan: een biografie.

Door Cor-verhoef gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik ben dol op het schrijven van biografien. Soms schrijf ik wel vier biografien per dag. Het is uitputtend werk. Maar het geeft zoveel voldoening. Vandaag: Hans Kazan.

Hans Kazan werd geboren als Horatio Gregorius Millidelfi Theokwamus Mulders op 25 maart 1953 in het destijds nog onbetekende dorp Sterrenveen, gelegen op de kiezelgronden van de goede provincie Drente.

Onder een goed gesternte, want Horatio kwam niet alleen met wijdopen ogen ter wereld, maar het regende, nadat vader met een luchtbuks de navelstreng had stukgeschoten, nog dagenlang gouden en zilveren confetti op de verwaarloosde moestuin van pa Mulders.

Horatio was een bijzonder kind, gepredestineerd voor grote zaken, onbegrijpelijk voor de kleine lieden in de straat.

Tijdens zijn lagere schooltijd, speelden hardnekkige kalknagels en zweetvoeten Horatio danig parten bij het maken van vrienden, maar zijn populariteit begon te groeien toen hij docenten liet verdwijnen op dagen dat er moeilijke repetities werden gegeven.

                                                           Hans op het toppunt van zijn hoogtepunt.

Op zijn dertiende liet Horatio de school voor wat het was en trouwde een wildvreemd meisje, dat niet altijd luisterde naar de naam Sjanske en samen trokken zij de wilde, wijde wereld in. Ze lieten op stoffige, kronkelige landwegen op de Hongaarse poesta voornamelijk dingen en mensen verdwijnen en soms, tijdens de schaarse Hongaarse volle maan, zaken weer verschijnen, waarna er vaak een knetterend applaus klonk van hoekige Hongaarse boeren die hun eeltige handen zo hard op elkaar sloegen, dat de koeien in de wijde omgeving weken lang alleen maar zure melk gaven.

Na de verdwijning van Sjanske, liet Horatio zijn naam officieel veranderen in de meer exotisch klinkende naam ‘Hans Kazan’, de achternaam gerelateerd aan een Hongaarse hunnenhoofdman. Met zuurkoolbaard en een griezelige volharding klopte hij, groen van de honger, op het raam van de TROS studio’s.

Daar werd hij als een verloren zoon onthaald en werden zijn steeds hardnekkiger wordende gele kalknagels liefdevol verwijderd door Henk van de Meiden, die in die dagen de mateloos populaire “Lieg Of Ik Schiet Show” presenteerde en produceerde.

     Een van de vele konijnen die Hans vaak ongewild uit hoeden,petten, keppeltjes en zelfs koksmutsen liet opdoemen. "Het begon een plaag te worden, al die konijnen", klaagde Hans tijdens mijn interview.

 

Henk zag iets in de sterk vermagerde magicus en stelde Hans voor, nadat Hans in cafe “Het Verloren Orgel” een portie bitterballen vanuit het niets had laten opdoemen, om in een spelshow voor kinderen mee te doen tegen onkosten. Daar zag Hans wel brood in en veertien jaar later werd Hans Kazan samen met Martinus Thelonius Ansifrokko Stanislav Brozius het meest gevierde kindervrienden stel in de geschiedenis van de Nederlandse televisie.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tjee, Cor, hoe kom je erop, leuk geschreven.
@Karazmin,

Ik heb al eerder biografien geschreven (Op het inmiddels ter ziele zijnde VKblog). Kreeg ik aan de stok met een fan van Vanessa. Die was "not amused" en dat terwijl elk woord van die biografie toch eerlijk gelogen was. Snap jij dat nou?
Berto, er komen nog wel meer biografien. Ik ben nu in onderhandeling met Adam Currie...
Hij had carrière kunnen maken bij de maffia! Een handig talent mensen laten verdwijnen. Hij heeft zijn naam wel mee Horatio... was daar geen beroemd citaat? Er is meer tussen hemel en aard...
Hilarisch goed, dit. Voor het geval dat je denkt dat ik denk dat het voor 100 procent klopt. (reden hiervoor zie Miesjes topic op het Forum)
Het gezin van Hans is erg hecht , dat zal de reden zijn , dit heeft hij waarschijnlijk zo willen houden. Verder erg leuk al het andere nu te weten Cor !
@Arcade,

Die geslotenheid, dat viel mij ook al op. En dat bij een goochelaar. Verwacht je niet zo.
Leuk die biografien en ditmaal van Hans Kazan. Komt er nog een vervolg? Wel een mooi verhaal overigens. Duim.