De Kamasutra der auteurs dicteert: Heet van de naald schrijven!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Tijdens haar boekpresentatie verklapte ze het. Niet van dat benauwde! Laat je gaan zodat het zich desnoods dwars door de bladzijden brandt.

Uiteraard heeft Dorina Voorhaar volkomen gelijk.

 

Zij is een topatlete, onze ongekroonde letterkoningin.

Op het gebied van pakkende teksten weet zij als géén ander in een oogwenk een drama om te zetten tot de (glim)lach. Kijk maar eens naar haar Vette Pech. Niet zomaar een lach. Nee, met die droevig (nog net niet) biggelende glimmende jongen, die al klaar staat, maar toch niet uit de ooghoek komt gewrongen. Effe slikken, zeg maar. Dat is waar schrijverschap. Als zij zegt hoe je lezers moet raken, lijkt het mij onzinnig zulke wijze raad in de wind te slaan.

Ik heb daar dan wel meteen van die fantastische beelden bij.

U ook? Of niet?

Met of zonder rode draad naaien we toch allemaal wel eens met een noodgang door een goed geschreven verhaal? Dat voel je door de bloedbanen stomen, proef je op je tong:
DIT wordt het topstuk van de eeuw!

Als je zo schrijft moet het aan de andere kant van de kamer te horen zijn, desnoods dwars door de flinterdunne muren van de overburen, die tegenwoordig zowiezo geen oren meer hebben. Als u the flow te pakken hebt moet u NIET stoppen. Dan bent u ineens die allerlaatste Mohikaan, die Indiaan die de regendans nog steeds ambieert. .

Al zou u het willen, dan KUNT u niet meer stoppen!

Rammen op de a’s en ee’s in niet meer te evenaren dictee’s en gewoon doorgaan met die wijsvingervuurdans over balken en enterknoppen. Je kunt horen of er venijn in zit, al lees je als gezelschap niet eens mee. Knetter klambam, hier die komma, daar dat uitroepteken en die spatiebalk kletst ook nadrukkelijk fors mee. Rambamsiedonia…
Als u zich erop concentreert, goed luistert, hoort u het aan de manier waarop die schrijver de knoppen bijna door het toetsenbord heen stampt: Hij/zij is in trans.


Zo’n toetsenbord verslijt je per omgaand zodra je door zo’n bui wordt gegrepen. Dat is niet eens zo’n erg goede prestatie, want die typewonders komen allemaal, merkloos of niet, van een fabriek in één of andere republiek, gerund door een dictator. Werknemers worden daar net zo vreselijk onderbetaald als de schrijvers van het verhaal. Het lijkt alsof die werksfeer dáár ook uit hun producten hier straalt: Rammen tot je erbij neervalt. Niet zo zuinig want binnen een maand blijven de letters al hangen, zit er een contactje in het binnenwerk los en zie daar. De oorzaak van de ellende. Wat was er eerder? Jij, jouw inspratie, of de onwillige toetsen? Een onbeschrijfbaar dillema.

 

In geval van een liefdesverhaal hoor je het verschil direct ook zeer duidelijk.

 


Meerdere vingers aaien over de L en de E.

Met een geile blik, tong uit de mond, moet volgens de auteur dat ene speciale puntje op die ene i. In de liefde vingert het gewoon wat lekkerder mee als de middel- en ringvinger ook worden ingezet. Rustig beginnen, diep doorademen en van lieverlee voer je de spanning op. Zoals in de Kamasutra. Het hoeft beslist niet in een paar minuten af! Je mag onderwijl genieten en zodra je er echt in komt adem je automatisch gelijkmatig mee. Voel het lijf, dat met iedere zin meer zin krijgt om door te drukken. Merk dat het schrijven veel meer wordt dan kennis delen. Schaam je er niet voor dat dit proces zelfs erotisch wordt, spanning die je maar zelden weet op te roepen. Steeds meer van nature rollen de golvende zinnen op het scherm. Oh ja, jaha, ga door, door. En dan…  bij het bijna hoogtepunt, moet je sterk zijn…
 

Afstand nemen noemt men dat in vakjargon.

 

Neem pauze!…Waarom?

Anders gooit u toch weer te vroeg, voor het absolute hoogtepunt, de beuk erin.
Ook dit toetsenbord blijkt binnen een week net zo gestresst als zijn gebruiker. Geen nood: Was u nog niet van nature gestoord, dan wordt u het vanzelf… door die weerbarstige stroeve toetsen.

Pak een bak koffie, lekker sterk en draai een rustgevend shaggie.

Na de verslaving ga je even boodschappen doen, frisse lucht opsnuiven en daarna keur je je werk pas weer een blik waardig.
Dan toch nog maar even verder tikken aan je stuk, dat inmiddels al minder opgewonden is. Het heeft echter nog wel de goede zin en binnen de kortste keren zit de schwung er weer in. Tot het voorspelbaar echte hoogtepunt. Het zweet op je kop, de spieren gespannen voer jij en je toetsenbord de spanning opnieuw op… Hijg, steun, stamp en ramp en dan ineens...

En dan ineens is die allerlaatste zin daar. Je stuk is klaar!

Woest schuif je de stoel achteruit vanwege dat sluimerende zweempje teleurstelling dat inherent is aan diepgaande bevrediging. Zonder uitstel schiet je de wc op, want in alle consternatie zat je al een uur je plas op te houden. Je bent ook verkouden, maar hebt amper de tijd genomen er zakdoekjes voor uit de kast te plukken. Ruk tegelijkertijd een rol van de plee… die zet je meteen voor het grijpen naast de PC.
Met een vochtig gemoed neem je opnieuw plaats achter het scherm…. Om het resultaat na te lezen. Hier nog wat weg, daar nog wat bij en je zet even de koffie opzij… Wie had gedacht… en een uur later  is de koffie echt koud. We worden veel te oud om WTF te snappen en BTW ff idd tussen de zinnen door de vuile ramen te zemenlappen.
PS:

Nou heet ik ineens, zonder een enge gedaante verwisseling te hebben ondergaan, Mevrouw Overtoom. Met de vraag of ik ooit wel eens slaap. Ik heb geen ziekenhuis vanbinnen gezien notabene, geen scalpel, noch een bloedstollend mooie dokter Berhard, of zo..
Ja, hallo, moet ik mijn slaapgewoonten nou ook nog open en bloot over internet gooien?
Ik ben een open boek, komisch af en toe en ik wil alles bekennen, maar mijn slaapgedrag houd ik voor mezelf. Ook goed, Overtoom dan maar.

Effe een nieuw aliasje bestellen. Wie moet ik daarvoor bellen? Bezet… in de wacht, net wat ik dacht. Nu moet ik grienen door zo’n k***muziekje van Celine. Niet omdat ze mijn hart breekt, maar het trommelvlies kraakt aangezien ik altijd zo gigantisch op haar afstomp. Zij smeekt die hoge noten zo loepzuiver door de gehoorgang dat het hijg-hoge-tonen-gepiep de ganse dag nog door mij rondpompt.

Vervolg: Kama Sutra, geen pornoplaatjes

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig stuk!
Een heerlijke erotische uitspatting.
Erg leuk en bij vlagen herkenning. DD
Dank jullie allemaal wel, deel twee is wat informatiever...
Weltevree, met je zo super eigen schrijfstijl! Erg leuk geschreven en leuk om te lezen! ...jouw boek?
Geweldig! Top(coach)artikel! Iedereen op xead.nl kan nu bezield (leren) schrijven. Ik ook? Duim.
Haha, prachtig stuk! Mijn moeder heeft regelmatig commentaar op mijn tikgedrag...of ik dan niet ergens anders kan zitten. Ik heb genoten van je verhaal! Duim!
Dank jullie allemaal. Deel twee komt er aan, maar dan is het ook afgelopen met Kam a Sutra