Liefde, onverwachts, nerveus

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe snel de liefde toe kan slaan is hier een verhaal dat iedereen zomaar zou kunnen gebeuren. Geniet en laat je fantasie gaan, heerlijk zo op een zonnig terrasje..

KEN JE DAT??

 

Je bent serveerster op een ontzettend druk terras, mensen die het geduld niet hebben om even te wachten totdat mijn handen leeg zijn met bestellingen en die dan heel ongeduldig fluiten. Ja hallo ik ben geen paard!!Zij die mij dit flikken laat ik extra lang wachten, gewoon even de mededeling "Kom zo bij u meneer!" om vervolgens de andere kant op te gaan.

'Mag ik even afrekenen?”hoor ik iemand roepen. Ik draai mijn hoofd naar het geluid en zie daar een bekend gezicht die totaal opging in de menigte van het volle terras. Had niemand hem gezien?

Had niemand doorgehad dat daar de man van miljoenen zat? Dat daar de natte droom van elke vrouw gewoon aan een bakkie oude koffie zat te lurken en het nog lekker leek te vinden, terwijl hij duizenden koffiebranderijen op kon kopen voor verse koffie? Had niemand hem gezien?

Ik struikel bijna over mijn eigen surfplanken van de zenuwen en loop als een robot op hem af. Hij zit daar helemaal alleen. Mijn hart bonkt in mijn keel, het zweet breekt mij aan alle kanten uit. Hij roept mij of hij af mag rekenen, mij de gewone serveerster, een suffe ouwe vrijster die geen kerel kan krijgen omdat ze scheel is, geen tand in mijn bakkes, dikke bril op omdat ik zo kippig ben dat ik altijd met mijn neus in de portemonnee zit als ik af moes rekenen, ik die zo lelijk als de nacht ben en die geroepen wordt door de God der Goden?

Haast struikelend met mijn twee zwabberbenen en het lege dienblad loop ik traag op hem af, dromende dat hij opstaat en traag met open armen op mij afkwam om mij op te vangen. Want waar ik zo bang voor was gebeurde ook.

Ik heb x benen en ik kan daardoor zeker niet hard lopen, geheid dat ik dan op mijn platte schollensmoel val. Brilletje kapot, tandje door het lipje, je kent dat wel.
Nu zag ik ons samen op elkaar aflopen met open armen ving hij mij op omdat ik inderdaad struikelde over mijn eigen surfplanken.

 

Met een rood hoofd bied ik mijn excuses aan en hij zegt met zijn fluwelen stem 'Geeft niet hoor, gaat het weer een beetje?"
Hij schuift gelijk een stoel bij en ik mag zowaar gaan zitten. Als nu mijn baas het maar niet ziet, maar met zo een persoonlijkheid aan een tafeltje te mogen zitten zou hij van mij de boom in mogen klimmen en Bokito gaan spelen, maar dat ik bleef zitten waar ik zat zonder consumptie.

"U wilddeeee afréékkk eennen?" stotter ik. Ik lijk verdikkeme wel een verliefde puber die de weg kwijt is, maar die was ik ook even kwijt zeg. Wat was hij mooi in het echt!!!

"Ja ik had twee koffie en een appelpunt met slagroom, hier ligt mijn bestelbonnetje," en hij geeft mij de bon die ik niet eens inkijk. Zijn helderblauwe ogen blijven mij aankijken, ik ben op slag de weg kwijt, ik ben verliefd, sopte nog net niet van mijn stoel, anders was ik er echt afgegleden.

"Wat wil u kwijt dan?”
Hoe dom kun je zijn als je niet meer uit je woorden kan komen? Nou zo dom als ik dus.

"Wat moet ik betalen?" En terwijl hij dit zei pakte hij zijn portemonnee en haalde er een pak papieren geld uit, daar moest ik een maand van rondkomen, wat heet máánden. Hij geeft mij zomaar twee van 50 euro en zei "Laat de rest maar zitten, gaat het weer een beetje?"
Ik knik verdwaasd,hij staat op, buigt zich voorover en fluistert: "Bedankt dat je de eerste was die mij geen handtekening vroeg."
Hij kust mij op mijn voorhoofd die ik dus voorlopig niet meer zou wassen. Hij wrijft mij nog zacht over mijn schouder en loopt met ferme stappen van het terras af. Ik kijk hem na, met nog velen anderen.

Alleen die kus brand nog op mijn voorhoofd. Dit zou ik nimmer nee nooit vergeten. Deze ontmoeting met de man van mijn leven. O ja wie het was? Ken je de smurfen? Nou daar de vader van. Om nooit te vergeten.

©Leny Kruis

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een heerlijk verhaal om te lezen, zo op een zondagmiddag lekker buiten met een flesje water. Love you Toedeloe duimpje
hahah leuk verteld hoor! Ik zat op mijn 'terrasje'achter het huis; geen mooie mannen, wel een heerlijk roseetje... Duim