Reis met (de) Aleph

Door Rabarbara gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een recensie van een boek van Paolo Coelho. Dit boek heeft , zoals je zal lezen, een grote indruk op mij gemaakt.

Soms moet je een lange reis maken voordat je bij je eindbestemming bent. Soms lees je de woorden van een boek op zo’n intensieve manier dat het een grotere ‘reis’ wordt dan gepland.

Toen het nieuwste boek ‘Aleph’ van Paolo Coelho in de winkel kwam, kocht ik het gelijk. Vastbesloten het in één adem uit te lezen, net zoals ik met bijna al zijn voorgaande boeken had gedaan. Wat schetste mijn verbazing? Het boek bleek voor mij een enorme tocht. Geen reis zoals Coelho in zijn boek per trein maakt van Moskou naar Vladivostok, maar één in mijn innerlijke leefwereld. Voor het eerst in mijn leven deed ik een paar maanden over een boek dat ik goed vond. Steeds las ik een stukje. Daar was ik dan zo vol van dat ik het boek weg moest leggen om al het gelezene te laten bezinken. In dit boek zit veel wijsheid. En net als de Chinees bamboe, die als volgt in het boek beschreven wordt, moet dat groeien:

‘Is het zaadje in de grond gestopt dan is er ongeveer vijf jaar niets te zien behalve een minuscule loot. Alle groei voltrekt zich ondergronds: er vormt zich een complexe wortelstructuur, zowel verticaal als horizontaal. Aan het eind van het vijfde jaar loopt het Chinees bamboe in ijltempo uit, tot het een hoogte heeft bereikt van vijfentwintig meter.‘ (p.34)

 

 

Leesreis                                                                                                                                                          

Natuurlijk was ik benieuwd wat de Aleph precies zou zijn. Het boek heet niet voor niets zo. Wat wil Coelho ons duidelijk maken? Wat de Aleph inhoudt, beschrijft hij een paar keer. Eigenlijk moet je het boek lezen om het te snappen. De Chinezen noemen het ki en andere spirituele mensen hebben er waarschijnlijk uiteenlopende namen voor. De volgende woorden beschrijven het op een droge manier:

‘De Aleph komt ook voor in de Apocalyps [...] wanneer het Lam bepaalt dat Hij het begin en het einde is, degene die buiten de tijd staat. Het is de eerste letter van het Hebreeuwse, het Arabische en het Aramese alfabet.’ (p.121)

In het boek heeft Coelho een paar keer een Aleph met Hilal, een jonge vrouw die zich als reisgenote heeft opgedrongen. Ze worden dan samen één en kunnen naar vorige levens reizen. Zo komen ze er achter wat ze in het verleden met elkaar gedeeld hebben en waarom ze in dit leven zo verbonden met elkaar zijn. Een mooie maar tegelijkertijd ook pijnlijke herinnering.

Ik heb al lezend in dit boek ook een Aleph gehad. Met het boek wel te verstaan. Ja, ik werd één met het boek. Het nam me mee naar een andere tijd en liet mij de beschreven reis beleven alsof ik een onderdeel van het gezelschap was. Vandaar dat ik ook steeds maar kleine stukjes kon lezen. Deze leesreis was voor mij heel ingrijpend, maar daardoor des te interessanter.

 

Treinreis                                                                                                                                                                       

Als mottoverslaafde kan ik niet over de motto’s heen stappen. Dit boek kent, tot mijn vreugde, verschillende motto’s. Ik behandel er slechts één en wel de eerste. Die geeft in mijn ogen namelijk een overkoepelende samenvatting.

Coelho is op zoek naar zichzelf, naar zijn eigen koninkrijk. Daarom begint hij aan deze reis. Aan het eind van de reis komt hij erachter (net als in de Alchemist) dat dat hij wat hij zocht eigenlijk al had. Is dat niet het verhaal van ons aller leven? En is dat ook niet de (boeken)reis die ik heb afgelegd? Woord voor woord heb ik tot me genomen om tot het inzicht te komen dat ik weet wat ik weet en dat ik blij ben met wat ik heb. Gelukkig hoefde ik daarvoor alleen in een boek te reizen. Anderen hebben daar een fysieke reis rond de wereld of een deel van de wereld voor nodig. Coelho in dit geval een treinreis.

 

‘Een zeker welgeboren man reisde in een vergelegen land,                                                                           

om voor zich zelven een koninkrijk te ontvangen,                                                                                                 

en dan weder te keren.’

Lucas 19:12

 

 

Toekomst 

Het zaadje van het boek is als Chinees bamboe in me gepland. ‘k Kan haast niet wachten op de weelderige groei die ongetwijfeld gaat plaatsvinden. Ook ben ik benieuwd of zich in mijn levens nog Aleph’s, ki’s of gelijksoortige ervaringen gaan aandienen.

Uiteraard gun ik jou ook een groei. Daarvoor kan je, je raadt het al, het beste eerst het boek lezen. Als vanzelf zal er dan ook een zaadje in jouw hart gepland worden. Wat er uit zal groeien kan alleen de toekomst uitwijzen…


De voorkant van Aleph een boek geschreven door Paulo Coelho
Voor dit verslag heb ik gebruik gemaakt van de tweede druk verschenen in september 2011 bij de Arbeiderspers.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi, dit boek stond al op mijn lijstje maar nu wil ik het zeker lezen, dank je wel.
goede recensie, wil dit boek zeker een keer gaan lezen
Ik ben heel erg benieuwd naar dit boek nu! Heel overtuigende recensie!