Zuster, welke dag is het vandaag?

Door Sharonimus gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een vervolgartikel over mijn prachtige werk in een verzorgingstehuis

Ik werk in een verzorgingstehuis wat je normaalgesproken in de volksmond gewoon een ‘bejaardenhuis’ zou noemen. De gemiddelde leeftijd steekt namelijk ver boven de tachtig. Mijn functie daar is voornamelijk in de keuken rond waggelen en me gedragen als werknemer. Het gaat me best goed af, al zeg ik het zelf.

Er is met geen mogelijkheid te voorspellen hoe een dag in het bejaardenhuis gaat verlopen. Afgelopen vrijdag was weer zo’n dag waarvan ik niet verwacht had dat het allemaal zo ‘tegen’ zou zitten.

Het begon allemaal vrij rustig en gewoon, het was een uur of vier en ik dekte alvast de tafels voor de broodmaaltijd ’s avonds. Iedereen heeft vaste tafels. Ik zal het even uitleggen: er zijn zes tafels van gemiddeld vier mensen die zelf hun brood kunnen smeren en één tafel met tien mensen die dit absoluut niet kunnen. Mevrouw B is zo’n vrouw die het zelf goed doet, maar vreselijk dementerend is. Zij gaat dus soms aan de grote tafel met hulpbehoevenden zitten, want hier zit zij naar eigen zeggen al “haar hele leven”.

Mevrouw W. is zit standaard aan deze hulpbehoevende tafel. Zij en mevrouw B. liggen elkaar niet echt. Nu wilde het toeval dat mevrouw W. en mevrouw B. naast elkaar terecht kwamen.

“ZUSTER! Zij hoort hier niet!” met vurige ogen wees mevrouw W. in de richting van haar buurvrouw. “Zuster! Ik blijf hier zitten, ik ben toch niet gek, ik zit hier al mijn hele leven. Geef me anders maar een spuitje.” Het schuim stond ondertussen op de mond van mevrouw W. , terwijl ze in de richting van mevrouw B. bleef wijzen. De anderen aan de tafel bleven bij hoog en laag beweren dat mevrouw B. altijd aan deze tafel at. Vol goede moed probeerde ik mevrouw B. terug naar haar eigen tafel te krijgen. Terwijl deze pogingen glansrijk mislukten, kwam er een andere vrouw naar mij toe. “Waarom mag mevrouw J. niet aan mijn tafel zitten!? Ze zegt dat ze het wil, maar dat het verboden is door u!” Ik keek de richting op van mevrouw J., die haar schouders ophaalde en wegkeek. Ik liep haar richting op en vroeg waar ze wilde zitten. Het maakte haar eigenlijk niet uit, vertelde ze me. De vrouw die naar mij toegekomen was, wilde graag dat mevrouw J. aan haar tafel zou zitten zodat ze iemand had om tegen aan te praten. Ik dekte de tafel voor twee personen en mevrouw J. ging aan de tafel van deze vrouw zitten.

Ondertussen zag ik vanuit mijn ooghoek dat mevrouw B. en mevrouw W. elkaar praktisch in de pruik vlogen. Ik snelde weer deze richting op en probeerde mevrouw B. af te leiden door tegen haar te praten. “Heeft u een leuke dag gehad, mevrouw B.?” vroeg ik haar. “Welke dag is het vandaag, zuster?” vraagt ze aan me. “Het is vrijdag, mevrouw.” Ze knikt. “Ja, mijn kleinzoon was jarig, we zijn naar zijn verjaardag geweest!” vertelde ze me.

“Die moet verdomme dan al tweehonderd zijn!” zegt een vrouw aan de andere kant van de tafel. “Hij is elke week jarig!”

“Nee, ’t is niet waar!” zegt mevrouw B. Haar ogen vlamden van verontwaardiging. “Hij komt mij elke morgen de krant brengen en vandaag is hij jarig!”

De vrouw die net uitviel tegen mevrouw B. schudt meewarig haar hoofd. “Ze is niet goed wijs.” Zegt ze tegen me. “Om de vijf minuten vraagt ze welke dag het is en elke week vertelt ze over haar kleinzoon die jarig is.” Ik knikte maar instemmend, om de goede vrede te bewaren.

“Zuster, welke dag is het vandaag?” zegt mevrouw B. “Het is vrijdag, mevrouw B.” antwoord ik, en probeer mijn hoop op een goede afloop te bewaren. “Oh, dat had ik kunnen weten. Mijn kleinzoon is jarig!” zegt ze, glunderend.

De vrouw die me net vertelde dat mevrouw B. gek was, kijkt me met een veelbetekende blik aan. Ik glimlach voorzichtig naar haar en loop snel weg naar een andere tafel, waar een ongeduldige man al tien keer om de zuster geroepen heeft.

“Zuster!” roept mevrouw B. vanaf de andere kant van de zaal. “Wat is er, mevrouw B.?”  vraag ik. “Welke dag is het vandaag?”

“Het is maandagochtend, mevrouw B.” antwoord ik, knipogend naar de vrouw aan tafel die met haar ogen rolt.

 

 

“Oh, dat had ik kunnen weten, mijn kleinzoon is vandaag jarig!”

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, dementeren is echt is verschrikkelijks, maar jee hee wat heb je dit met humor gebracht. Je moet je gezicht op zo'n moment maar in de plooi kunnen houden.....
Sharon je bent geweldig. {zoo beter]
@Djansema, wel Sharon hé, zonder c haha. bedankt.

@ de rest, bedankt voor de reacties ! :-)
Heel leuk artikel ! Erg waar !
met dit leuke artikel heb je er weer een fan bijgeschreven. en nee ik ben niet dement dus morgen weet ik het ook nog!
Leuk artikel, duim en fan
ik vind het steeds fijn om jouw verhalen over het bejaardentehuis te lezen en ik kan meet één iets toevoegen.
Naast die verdiende duim geef ik een dikke pluim voor jullie verzorgsters, voor jullie geduld en liefdevol werk!