Dit is mijn verleden, deel 2.

Door Knokker gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik heb zeer recent een artikel geplaatst die recht uit mijn hart is geschreven. Ik moest zelfs het schrijven staken, omdat het te moeilijk voor me was. Ik kreeg verschillende reacties op dit artikel van de mensen die mij goed kennen. Niet iedereen kon begrijpen dat ik een verhaal op schreef over mijn jeugd, mijn verleden. Maar er waren ook bekenden die het prachtig vonden. En dit op een weegschaal gelegd heb ik een besluit genomen om verder te gaan om te schrijven over mijn verleden. Het is niet makkelijk om te schrijven, maar wel mijn grote wens. En dat telt voor mij.

 

            IK BEN GEGROEID!!!!

a1fade199025fafa3a4a6ce532252639aWlrIGdyIk ben door de jaren door de jaren heen behoorlijk door gewintert. En een stuk harder geworden. Dat komt mede door de manier waarop ik opgevoedt werd. In mijn gezin vroeger was heus wel wat peace en vree, maar er was ook vaak ruzies, vooral tussen mij en mijn moeder. We spreken elkaar (weer), maar een echte moeder/dochter band is er niet. We zijn vervreemd van elkaar. En de verwijdering is (voor mij) begonnen toen mijn vader dood ging in 1998.  Ik kan hemels breed gaan schrijven over mijn moeder en mij, maar dat vind ik prive (de rest niet, haha). Ik wil mijn moeder niet door het slijk trekken omdat ze nog altijd mij het leven heeft gegeven, en daar voor ben ik haar altijd dankbaar. Het enige wat ik schrijf is de aanleiding van mijn verhaal (deel twee). De reden waarom ik uit huis ging op mjn achtiende (bijna negentien) was weer een ruzie met mijn moeder, om een zak chips. Ik wou alleen maar weg thuis, de wijde wereld in trekken.

 

679d8bbd776e0bbf3b044306c5be94aeaGVyaW5u

 

Ik heb een tijdje in Assen gewoond, op een flatje drie hoog, en zelfs mijn alller liefste vriendin heeft bij mij gewoond. Eigenlijk echt wel de mooiste tijd van mijn leven. Tot ik mijn eerste ware liefde tegen kwam. Alleen woonde hij aan de andere kant van Nederland. Liefde toomde mijn enthousiatsme niet in, ik ben impulsief, nog steeds. Toen ik besloot om te verhuizen was het in vijf dagen bekeken.

Maandag besloot ik te verhuizen van Assen naar Hilversum, dinsdag vertelde ik het mijn ouders, woensdag heb ik mijn spullen in gepakt in de flat, en afscheid genomen van mijn liefste vriendin. Het afscheid duurde echt een aantal uren....nog steeds snik snik snik. Wat hebben we gehuild. Ik reed met mijn ex in een gehuurde bus met mijn spulletjes naar Hilversum, en de verhuizing was een feit...

 

                                                   Mijn levensverhaal.....deel twee.

95e1533eb1b20a97777749fb94fdb944bGV2ZW5z 

Ik ben een maand of vijf samen geweest met mijn ex, mijn eerste liefde. En gek genoeg, we spreken elkaar weer af en toe. En het is fijn om weer contact te hebben, vooral om dat voor mij veel puzzelstukjes terug zijn geplaatst. Maar ik dwaal af. Na die vijf maanden van Voor mij intense verliefdheid was ik er helemaal kapot van dat het uitging. Ik hield zoveel van hem, en ik voel, als ik er aan denk nog steeds de wanhoop om hem terug te krijgen. Ik weet nog als de dag van gister dat ik hem belde (in de hoop dat hij mij ook miste), en hij zei "ik voel me vrij en het is over en klaar", Ik een waas ben ik terug gegaan naar de kamer die ik huurde bij een moeder en oudere dochter. Geen of weinig vrienden. Ik kwam op die ongezellige kamer, en zonder na te denken pakte ik pillen, en een pak jus 'd orange. En pil voor pil silkte ik een potje leeg. Ik weet niet meer wat voor pillen het waren, ik wou niet meer verder....ik was klaar met mijn leven. Ik was net twintig, ik wist niet wat ik deed. Gelukkig belde een ene Monica (een soort vriendin, meer van me ex denk ik), en toen ik brabbelde wat ik gedaan had, heeft ze geroepen naar de "kei"te komen in het dorp Hilversum. Ik heb een bus gepakt, uitgestapt, en daarna weet ik niets meer. Ik weet nu niet eens of ik monica ooit nog gesproken heb. Ik werd wakker in het ziekenhuis, waar mijn maag was leeg gepompt. De kamer die ik huurde was ik meteen kwijt en dankzij mijn ex vriend kwam ik in huis bij twee vrienden van hem.

Zij heet Irma en had twee kinderen, en hij heette Jaap en had twee zoons. Belangeloos namen ze mij in huis, en ik weet niet meer voor hoelang. Een gezin met vier kinderen en mij opnemen alsof het de normaalste zaak van de wereld was....iemand die net zichzelf van het leven wou beroven....ik weet niet of ik het ze zou na doen. Ik ben contact door de jaren heen verloren, maar de herinnering leeft nog altijd voort. Net als mijn dankbaarheid. Jaap had toen ik er klaar voor was een kamer gevonden in hartje HiIversum waar ik een paar jaar heb gewoond. Zonder deze mensen weet ik niet waar ik was beland....ik weet het echt niet. 

 

0394ea68951e3299bcdfa75a097d7c11ZHJvb20g

 

De kamer waar ik woonde was een nieuw begin voor mij, maar ook de volgende hel...Want wat voor mij een nieuw begin was, was een begin van een eindstation in mijn leven, weer..... Ik bewaar het volgende verhaal waarvan mijn nekharen overeind gaan staan voor de volgende keer. Want het is denk ik mijn moeilijkste verhaal wat ik met jullie ga delen. Het kan wel even duren, want ik moet het wel kunnen verwoorden, en niet bang zijn voor mensen die mij erop kunnen veroordelen. En als ik er op veroordeeld wordt, hoe ga ik er mee om. Ik kan alleen maar zeggen.....ik heb nergens om gevraagd, het zijn dingen die mij zijn overkomen en nu behoren tot mijn verleden. Het verleden heeft mij gevormd tot wie ik nu ben, en hoe ik sta in het leven. Althans het vormt me nog steeds. Want elke levensfase vormt je, en daar hoort je verleden en je afkomst ook bij. Wie je ook bent, waar je ook vandaan komt. Niet iedereen is vlekkenloos volwassen geworden.

 

VOOR DE MENSEN DIE NIET SNAPPEN WAAROM IK HIEROVER SCHRIJF........

 

ba6d843eb4251a4526ce65d1807a9309b3BzY2hy

Ik ben nu klaar met me suciade periode, en me eerste poging om te leven te vertalen. Ik heb fout gehandeld, maar na mijn eerdere ervaringen ( lees "mijn jeugd, mijn verleden"), ik heb vaker gefaald, zie binnenkort deel drie. Ik ben gegroeid tot wie ik nu ben. Vechtend voor mezelf, zefverzekerend zijn, schreeuwen om assertief te worden, en vertrouwen winnen in me zelf. Dat is mijn eind doel, en die is nog lang niet inzicht.

Ik moet weer stoppen, mijn hoofd draait rondjes...duizelig van schrijven. Nou maar hopen dat het me de volgende keer weer lukt.

Ik wens iedereen morgen een mooie dag toe. Geniet van het weer, en geniet van elkaar, met wie je ook bent. Geniet van het leven. 

CARPE DIEM!!!!!!!

e8ed252ad439861c556d1031b6d8d51fZWxrZSBt

 

Dikke knuffel voor elke lezer, elke fan. Deze keer geen duim voor mij, maar een duim voor jullie. Voor het lef wat jullie geven om te kunnen schrijven. Zonder xead had ik dit nooit gedaan waarschijnlijk,

 

                                          DIKKE DUIM VOOR JULLIE, VAN MIJ......

 

a24bdc3e59a4c624eee8318a51bb55b9ZHVpbS5q

Liefs Monique.....

 

8a7129b8f3edd95b7d969dfc2c8e9d9dN2FlMTFh

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb het gelezen. Ook nu een reactie via de PB.
@ taco Carpe diem is mijn leus
Lieve allemaal, ik vind de reacties heel indrukwekkend, en het spoort me zeker aan om verder te gaan met deel drie wanneer vadertjetijd er klaar voor is. @ rose love, het is ook een afsluit periode om verder te kunnen gaan in de toekomst en nu in het heden. Jullie zijn mijn helden. Knuffel monique
Wow heel indrukwekkend artikel. Ik sluit mij aan bij Jorgen. Als je geen verleden hebt, kan je ook nooit een toekomst creeren. Duim
En een duim voor je mooie openharige verhaal: pluk de dag!
Heel goed en indringend geschreven, als je geen verleden hebt, kan je ook nooit een toekomst creëren...
Ik sta helemaal achter Theuns reactie! Schrijf het van je af... we veroordelen je er niet om. Dit is jouw leven, maar het is tegelijkertijd ook het verleden.. misschien kan je het door erover te schrijven een beetje afsluiten... x