Uwv en het sprookje van de Aardbei

Door Dagschrijver gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Re-integratie , UWV, zoektocht en het sprookje van Ardbei

Vrijdag 13e

Het is vrijdag de 13de en de brief valt in de bus. Herman ziet hem letterlijk vallen, want sinds de dag dat hij zonder werk is, zit hij dagelijks met zijn opklapstoeltje tussen tien en elf bij zijn voordeur. De tijd dat de postbode in zijn wijk de ronde doet. Herman heeft het afgelopen jaar meer dan honderdenvijftig sollicitatiebrieven geschreven, de periode daarvoor ook. Elf daarvan zijn beantwoord. Zijn zitting bij de brievenbus heeft hem nog niet veel geluk gebracht.
De elf brieven die hij wel kreeg eindigden allemaal met : wij wensen u veel succes met verdere sollicitaties. Het stond er niet in, maar hij weet het. Hij is te oud, goed opgeleid, gezond, maar te oud. Vijfenvijftig. Sinds een paar weken krijgt Herman een uitkering van de gemeente.

UWV

De drie jaar daarvoor werd zijn uitkering uitbetaald door het UWV. In die tijd heeft hij zeggen en schrijven 4 gesprekken, zeg maar gesprekjes gehad met de dienstdoende werkcoach. Ga toch voor jezelf beginnen, was het advies. Het leek een mantra van de werkcoach. Banen had de coach niet, kende de coach niet, en wilde de coach ook eigenlijk niets van weten. Op eigen initiatief kaartte Herman aan dat er wellicht een re-integratiebureau ingeschakeld kan worden. Lastig voor de coach, kost geld, en hij moest er achteraan. Uiteindelijk een bureau gevonden. Een gesprek van een uur per maand. Gezellig, aandacht, maar zonder resultaat. Toen het bureau hem een opleiding aansmeerde met "baangarantie" (echt waar, geen grap n.a.v. het Inholland verhaal) werd het eindverslag geschreven. Herman moest tekenen. Traject geslaagd, plaatsing geregeld. Het bureau kreeg zijn geld, Herman een opleiding van drie maanden die hij zelf financierde ook nog en die uiteindelijk helemaal geen baangarantie bood. En terug bij af.
In de paar jaar dat Herman na zijn ontslag door een interne reorganisatie thuis zit, hij was financieel adviseur bij een gote bank die overgenomen werd door een andere bank, is zijn thuis inmiddels veranderd. Van een goede koopwoning naar een klein appartement. En een schuld, omdat de gedwongen verkoop plaatsvond in een periode dat de huizenmarkt ingestort was. Het is lullig om te zeggen, zo vertrouwde hij me toe, "maar van een energieke man die meer dan veertig uur per week werkte, en altijd met veel plezier, ben ik luier en luier geworden. Normale dingen als boodschappen doen en koken kosten me moeite. Het UWV gaf me geen toestemming om vrijwilligerswerk te doen. Dat wilde ik graag om actief te blijven. Dat mocht niet, want ik moest veertig uur per week beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt, dus schreef ik de helft van de dag brieven en de andere helft van de dag zat ik voor de brievenbus te wachten".

De aardbei van Kamp


Het is vrijdag de dertiende en de brief valt. Herman wordt opgeroepen om aardbeien te gaan plukken. Ook Herman heeft gisteravond Kamp op de televisie gezien. Kamp heeft gelijk, zo vindt hij ook, dat tegenover een uitkering een plicht staat. Graag wil hij aan de slag, het liefst morgen, de pensioenleeftijd schuift steeds verder op, hij heeft nog heel wat jaren te gaan. Herman heeft naast zijn brieven aan werkgevers ook flink wat brieven geschreven aan fractievoorzitters van 8 politieke partijen met de suggestie om een verplichting aan bedrijven te geven om een verplicht percentage van vijftig-plussers in dienst te hebben. Hij heeft zegge en schrijven ��n reactie gekregen. Van de SP, enkele regels waarin ze hem bedankten voor de brief.
Of de fruittelers op "luie"Herman zitten te wachten is de vraag.

(dit verhaal is volledig op waarheid gebaseerd, op de aardbei na en Herman heet geen Herman. Doordat de gemeente waar hij woont, in tegenstelling tot het UWV, wel vaart zet achter het zoeken van perspectieven voor Herman ben ik met hem in contact gekomen, en ken ik zijn verhaal)

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dikke duim
Goed geschreven en leuk om te lezen, maar niet leuk voor Herman.
Duim en fan.
Tex
Het re-integratie budget was in 2011 18 miljard.
Het ging op aan het UWV en allerlei mistige re-integratie burootjes (daar hebben we er 2000 van).
Lust u nog peultjes?
Mooi geschreven... en weet het... die hele reintegratie is een zootje. En het maakt niet uit met welk reintegratiebedrijf of overheidsorganisatie de uitkeringsgerechtigde te maken heeft; ze zitten er allemaal voor zichzelf. Druk met de eigen belangen, behalve die van de uitkeringsgerechtigde.
Praat me niet van het UWV. Als ik daar een boekje over open doe...
Duim!