Je zet de klokken stil

Door Rabarbara gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een kort verhaal over mijn oma en haar liefde voor mij. Met dit verhaal heb ik ooit een kleine prijs gewonnen bij uitgeverij Signatuur.

Je zet de klokken stil

Betrokkenheid bij wat je doet is erg belangrijk. Het is helemaal mooi als de mensen om je heen je stimuleren in hetgeen waar je mee bezig bent. Dat zorgt namelijk voor een enorme drive. Soms besef je echter niet hoe begaan de omgeving is met je. Je neemt hun interesse in jou voor lief. Tot de dag komt dat, als een duveltje uit een doosje, je duidelijk wordt hoe diep de liefde van de medemens voor jou zit. In mijn geval was dat vorige week woensdag. Mijn moeder vertelde me dat oma haar nieuwe, oranje kanariepiet een opmerkelijke naam had gegeven: Ilja.

 

Mijn muze

Ilja. Wat raar om een vogel zo te noemen. Hoe komt mijn oma op het idee? Dat is een bijzonder verhaal. Ik zal proberen het in een notendop te vertellen. Het begon allemaal met een stille wens van mij. Zoals jullie allen weten is het mijn droom om ooit roem en faam te verwerven als schrijfster. Dit verlangen steek ik sinds een paar jaar niet meer onder stoelen of banken. De aanloop van mijn coming out als schrijfster heb ik onder andere te danken aan de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. (Die zich overigens van geen kwaad bewust is.)

Deze man woonde bij mij in de Leidse binnenstad en zwierf daar, net als ik, wat ontheemd rond. Af en toe kwamen we elkaar tegen. In een kroeg, of op straat. Of hij mij kende? Geen idee. We groetten elkaar in ieder geval nooit. Ik wist dat hij schrijver was, had echter nog nooit een boek van hem gelezen. Dat was toentertijd ook zijn vloek. Hij stond bekend als ‘de schrijver waar nooit iemand iets van las’. Uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het: ik wilde niet langer in het duister rondtasten over de schrijfcapaciteiten van deze heer. ‘Het ware leven, een roman’ was mijn eerste aanschaf. Al lezend rolde ik van de ene verbazing in de andere. Wow, wat kan die man goed met woorden overweg! Ik was op slag verkocht en startte een zoektocht naar al zijn boeken en dichtbundels. Op mijn anonieme blog gaf ik hem de naam Leo en schreef verhalen vol lof over zijn Heerlijkheid. Ik denk niet dat hij dat geweten heeft, of ooit te weten komt. Maar dat boeit niet. Elke schrijver heeft een muze nodig en hij was de mijne.

 

 

Dichten is zingen

Mijn oma las de verhaaltjes op mijn blog en vroeg zich af wie die Leo nou toch was. Ik onthulde zijn ware identiteit en liet haar toen ook een naaktfoto van hem zien. Die stond namelijk achterop een van zijn boeken. Heel lezend Nederland kon hem zo in vol ornaat aanschouwen. Hij had zijn ziel bloot geven, nu ook zijn lijf. Naakter kan een mens niet zijn. In lichte shock schudde ze meewarend haar hoofd vol grijze haren. Onbegrijpelijk dat haar kleindochter de in haar ogen onooglijke man op zo’n voetstuk plaatste.

Blijkbaar heeft Ilja toch een grotere indruk op oma achtergelaten dan ik vermoedde. Blijkbaar is ze meer met mij en mijn schrijverijen bezig dan ik dacht. En dat alles komt naar voren in de naam die ze nu, jaren later, aan haar vogeltje geeft. Lieve oma,  tot slot richt ik het woord even tot jou. Ik hoop dat jouw Ilja net zo mooi voor jou zingt als de mijne dicht voor Ellen ten Damme. Het is je van harte gegegund. Hieronder een fragment uit het liedje ‘Er zit niets anders op dan jij’ dat hij speciaal voor haar schreef. Ik draag het nu op aan jou, omdat dichten zingen met woorden is en niemand dat beter kan dan ‘mijn’ Ilja:

‘Er zit niets anders op dan jij.

 

Je zet de klokken stil.
Dus wis mij uit en maak mij vrij,
want dat is wat ik wil.
Voor jou ben ik niet langer ik,
maar alles wat ik wou.
Dus glimlach in mijn laatste blik,
want alles is voor jou.’
(uit: De man van vele manieren, Verzamelde gedichten 1998-2008, Amsterdam/Antwerpen, 2008)

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schrijft zelf ook zeker niet slecht ga er maar mooi mee door,
alvast een DUIM van Pork.
FAN wordt hij ook.

DRIMPELS.
Heel mooi artikel.
Duim.
zeer mooi neergeschreven ! dikke duim erbij
Mooi hoor
Ik ken Ilja niet maar vind zijn gedicht prachtig en je verhaal over je oma is ontroerend.
Wat een vreselijk mooi gedicht. Mooi verhaal ook