Hoe zou me vader er nu uitzien?

Door Knokker gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijn vader was vandaag jarig. hij zou 69 jaar zijn geworden. Twee weken geleden was zijn sterfdag, vandaag zijn verjaardag. Rare dagen zijn dit. dagen dat je wilt huilen, dagen die je wilt vieren. Ik kan niet huilen, maar heb zijn verjaardag willen vieren. Maar ik kon het niet. Ik kon alleen maar denken hoe hij eruit gezien zou hebben.... Ik denk dat hij net als zijn vader kaal zou zijn geworden. Maar het is gissen....en een hoop missen.

Ik heb een foto van zijn vader, mijn opa.. daar kijk ik naar. En dat is wat ik in me koppie heb. Het blijft gissen. Ik moest vandaag huilen, ik kan geen man aan kijken van die leeftijd zonder aan mijn vader te denken. Hoe had mijn leven eruit gezien als hij nooit was dood gegaan. Had ik dan een goed contact met mijn moeder? En mijn lieve broers...waren we nog een gezin geweest, was er love and peace?

Ik kan blijven malen hierover...maar schiet er helemaal niets mee op. Mijn vader krijg ik er niet mee terug. Het is nou eenmaal zo.

Zeer binnenkort ga ik artiklen maken uit mijn dagboek uit 1998. Daar ben ik in gaan schrijven een dag na zijn begrafenis. Een dagboek volgeschreven met bijna 200 pagina's. Gevuld met foto's, schrijven van anderen. Een tastbare herinnering van toen.

 

MIjn Ouders....long time ago.....

 

Mijn lieve vader en moeder....in mooie tijden. Ik heb wel een eigen gezin gesticht, maar mis me afkomst. Mijn eigen ouderlijik huis. Die heb ik niet meer. Maar draag ik elk dag in me hart mee, en geef het door aan mijn kinderen. Waar mama vandaan komt. En wie opa maas is. Oma is gelukkig onder ons....Maar opa hou ik in herinnering in mijn verhalen en foto's.

 

 

                                                   MET MIJN BROERTJES ZINGEN IN LONDON.

Pap, waar je ook bent, het is niet ver. Dat voel ik nog steeds. Je bent vlak bij mij. als een waas hang je altijd om me heen. Je ziet mij, ik jou niet. Alleen in mijn droom, sta je altijd nog aan mijn zijde. Wanneer komt de tijd dat ik niet meer hoef te huilen, en glimlach? Komt dat ooit wel? Weet je wat, blijf maar gewoon vlakbij...aan mijn zij.

Ik hou van je lieve pap. En toch lekker eigenwijs....gefeliciteerd....waar je ook bent.

 

JE BENT MIJN ENGEL, EN IK DE JOUWE.....

Voor pap, en voor mij.....

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heb ook zo de nodige dagen te verhapstukken ... blijven altijd van die .. ja hoe noem ik dat dagen :S

@arcade..soms heeft een verhaal weinig woorden nodig lief van je. En @berto. dank je wel erg lief. En christaan, ga straks je verhaal lezen.
Het zijn immer dagen van bezinning.. Een mooie ode aan je vader heb je hier neergeschreven.
dank je wel lieve lucifall, is inderdaad bezinning...alleen met weinig woorden. lief van je
Weinig woorden kunnen juist veel zeggen ,Mooi !
Verjaardagen zijn altijd dagen bij uitstek waarbij wordt gedacht aan deze (overleden) mensen. Je hebt je gevoel mooi omschreven. Duim.
Een hartrakend verhaal. Sterkte met het verwerken van dit kostbaar verlies. Duim