Verleden, vergeten, angst, wraak

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit zou zomaar echt gebeurd kunnen zijn, ware het niet zomaar een verhaal uit mijn hersenkamertje, bakje vier uit de ladenkast vol verhalen

VERLEDEN.

 

Ik volg hem op de straten en probeer zijn tempo bij te houden. Na al die jaren van zoeken heb ik hem bij toeval gevonden en een goede geest die mij bij hem weg kan houden. Ik zie hem oversteken en loop snel achter hem aan, als een panter die een damhert wil verslinden.
Even kijkt hij om zich heen, alsof hij denkt dat hij achtervolgd wordt maar het is zo druk op het zebrapad dat zijn interesses al weer tanende zijn. Ik schrik even maar blijf hem star achtervolgen, mijn ogen priemen in zijn rug.

Alle haat van die jaren komen bij mij naar boven borrelen wanneer ik achter hem loop en niemand die het opvalt. Wie let er ook op? Niemand toch! En zeker niet wanneer je op straat loopt achter een kerel aan. Als het andersom was geweest zou het toch iets eerder opgevallen zijn, omdat mannen zich nu eenmaal opvallender gedragen dan wij vrouwen, wij zijn geraffineerder.

 

Ineens staat hij stil voor een fotozaak en ik loop langzaam door, alsof mijn boodschappentas iets te zwaar is. Ik zie hem kijken naar mij en draai snel mijn hoofd om. Niet dat hij mij nog zou herkennen, maar je weet nooit. Haat is een strenge meester die vergeet niet snel.
En mijn haat zit zo diep voor deze man dat ik mezelf van alles voor de ogen haal om hem eens in één keer te straffen voor wat hij mij aangedaan heeft in mijn jeugd. Zijn huid is nog even bruin en zijn kleding lekker van deze tijd. Hij is niet met zijn leeftijd meegegaan, doch ik weet dat hij de 50 al gepasseerd is.

Hij, de angstgeest uit mijn verleden, hij die zijn naam ik nooit over de lippen kreeg die hij altijd omsloot met zijn grote bek en dan die tong in mijn nog jonge mond. Ik krijg het ineens benauwd tijdens het lopen, moet mijn boodschappentas neerzetten en puf even uit. Ik ga zitten op een bankje wat bij het plantsoentje staat en zie die engerd langs mij lopen. Zijn tred is langzaam en hij blijft mij aankijken.

Zou hij mij herkend hebben? Ik word rood en zucht van angst. Nee niet weer hé? Maar ik weet dat hij mij niets meer kan doen, er zitten zoveel jaren tussen. Buiten het feit dat ik al zo sterk ben door sport en zelfverdedigingcursussen. Laat maar komen die gek, ik ben klaar voor hem.

 

Hij loopt op mij af en met een glimlach op zijn tronie zegt hij:
“Ken ik u niet ergens van?”
“Is dat altijd je openingszin om een vrouw te versieren?”attacheer ik hem terug.
“Nee hoor, zo bedoel ik het niet, mijn excuses, maar ik dacht dat ik u al eens eerder gezien had!”

En met een rode kop gaat hij snel verder, zijn passen zijn zo snel dat hij bijna over zijn eigen benen struikelt. Hij heeft mij herkend. Het flitst door mij heen als een mes dat in mijn buik wordt gestoken. Ik word ineens bang, bang voor het verleden dat ik al zo lang begraven had.

Dus niet, het leefde nog voort. En ik wilde er nooit meer aan denken aan die viezerik. Ik wilde hem al zoveel jaren straffen voor wat hij mij en misschien andere meisjes van school had aangedaan. Ter plekke verzin ik een smoes en roep hem na “Bent u niet die leraar die mij ooit Franse les gaf?”
Hij stopt abrupt en draait zich om, kijkt verrast en loopt terug naar mij.

“Ja, zie je wel, jij bent een van mijn leerlingen geweest  "Ik gaf inderdaad Franse les aan de Dijckschool.” Hij gaat naast mij zitten en een rilling loopt over mijn rug. De angst overheerst ineens weer, die verrotte angst.. Jaren had ik er geen last van omdat die viezerik het land uit was, nu ineens weer voor mijn neus, naast mij op een bankje bij de winkelstraat. Het zweet voel ik over mijn rug lopen.

 

“Ook toevallig, maar eerlijk gezegd weet ik je naam niet meer, ik ben jaren het land uit geweest en heb in diverse Europese landen les gegeven.”
Ja, dat snap ik, het werd hem natuurlijk overal te warm onder de voeten vandaar zijn vluchten steeds.

Ik keek hem ineens recht aan. Moest ik bang zijn voor dit oude mannetje die nog denkt jong te zijn door zijn bruine teint, zijn geverfde haren, zijn moderne jongemannenkleding, allen van een duur merk? Moest ik nou nog bang zijn, hij kon mij niets meer doen. Ik hem des te meer.

 

“Hebt u zin om ergens een kop koffie te drinken?” bied ik spontaan aan. Ik schrik van mijn eigen reactie.
“Ja, dat lijkt mij gezellig, maar het is hier overal zo druk. Zullen we met de bus de andere kant van de stad nemen, lekker rustig en relaxed bij het water, aan de haven misschien?”
Nou hij laat er geen gras over groeien. Ik laat hem in die waan en reageer enthousiast door gelijk op te staan, mijn boodschappentas te pakken en als een echte gentleman pakt hij die van mij over.
“Laat maar, geef mij die maar” en ik knik. Samen lopen we naar een bushalte die ons brengt naar het havengedeelte waar het goed toeven is met de vele restaurants en koffietentjes en de open terrasjes.

Bij de drukke bushalte aangekomen zie ik dat hij zweet onder de last van de zware tas. Ik zie de bus al aankomen en wil mijn geld pakken voor een kaartje en hij knikt ontkennend.
“Nee, laat mij maar ik heb een strippenkaart.”
“Ik betaal liever zelf als u het niet erg vind" zeg ik resoluut en duik naar mijn boodschappentas die voor hem staat. Terwijl de bus aan komt rijden neem ik een duik naar mijn tas, verlies mijn evenwicht en val zo tegen die vuilak aan.
Voordat ik mijn tas heb ligt hij al onder de wielen van de hevig piepende bus.

 

Mijn kleding en tas zitten onder zijn bloed, mensen gillen en ik…ik kijk met een grote glimlach naar zijn verbaasde gezicht dat niet wil geloven wat er gebeurt is.
Eigenlijk is er ook niets gebeurt, alleen een klein ongelukje dat werd eigenlijk een groot ongeluk doordat ik mijn evenwicht verloor terwijl ik de tas wilde pakken.

Getuigen zat, daar niet van en nou moest ik alleen nog vertellen dat het een oude kennis van vroeger was waar ik gezellig een bak koffie mee wilde gaan drinken.

De koffie op het politiebureau was trouwens ook lekker hoor, ze hebben mij zelfs nog naar huis gebracht, hoefde ik in ieder geval niet meer te sjouwen met die zware boodschappentas.
Want daar zat me een vracht vlees en groenten in, wel voor een hele week.
En o, wat zal dat mij allemaal smaken als ik besef dat het verleden voor mij nu echt een gesloten boek is geworden,
Met dank aan de buschauffeur.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk meemaaksel. Graag gelezen. Duim.
Met plezier gelezen, fantasie ontbreekt je niet. Duim
zeer goed neergeschreven verhaal ! een dikke duim erbij !
Zo, ik zou het niet bedacht krijgen, maar deze oplossing lijkt me ook wel moorddadig lekker.
Leuk geschreven! Mooi dat dit is afgesloten ;-)
Denk dat vele het wensen.
Haha een goed verhaal met een heerlijk bizar einde.
Top.
Geweldig verhaal met een bijzonder eind. Een dikke duim verdiend