Ons vergeet ons- deel 3

Door Veldje5 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Henk en Franka gaan nu op onderzoek uit. Ze gaan nu een dame bezoeken die ze wel heel veel informatie weet te geven maar die hun ook met iets confronteert wat ze nooit hadden verwacht.

Ik werd wakker van de geur van gebakken eieren. Ik ben  opgestaan en heb mee aangekleed om te gaan ontbijten.
“Goedemorgen, goed geslapen?”vroeg Franka. Ik vertelde haar dat ik de hele dag weer had beleefd in mijn droom. “Oh, dan heb je dus ook van mij gedroomd.”zei ze gekscherend.
Ja dacht ik, dat heb ik ook maar nu ik erover nadacht had ik haar ook op een andere plek in mijn droom gezien maar wist niet meer waar.
“Ik heb geen brood genoeg maar ik dacht dat een dik gebakken ei ook wel op je brood kon zodat het wat beter vult.”
“Ja is goed hoor, we kunnen zo wel even een broodje ophalen bij de bakker waar ik altijd heen ging  voor mijn werk uit. Die zit hier niet zo ver vandaan. Denk je trouwens dat die Belinda nu thuis is ?” “Als ze niet thuis is gaan we gewoon bij haar op het werk kijken en dan praten we daar met haar.”
Nat het ontbijt reden we eerst naar de  bakker waar ik altijd kwam. Bij aankomst was de bakker gesloten. De bakker was dichtgetimmerd en er hing een bekendmaking van de gemeente aan dat er een sloopvergunning was afgegeven voor dit pand.
Franka begon trok een grijnsde even. “Deze bakker is al bijna 20 jaar dicht. De eigenaar is toen verdwenen en zijn vrouw kon de zaak niet alleen runnen vanwege haar reuma. Zij zit in een verzorgingstehuis.”
Zo herinnerde ik me niets van het geheel. Er was altijd meneer en mevrouw de Vries in deze bakker. Dit was hun winkel.
“Nee dat kan niet, meneer de Vries is al bijna 20 jaar spoorloos en mevrouw had toen al lichte vorm van reuma, Maar hoe kan jij je dat nu herinneren als de dag van gisteren? Je zal zelf ongeveer 19 geweest zijn op het moment dat de Vries verdween. Zo lijkt je herinnering niet van nu te zijn maar van bijna 20 jaar geleden .”
We waren maar naar een mij onbekende, lokale supermarkt gereden en zijn daarna naar het huis van Belinda gereden.


Daar aangekomen vond ik het vreemd voelen. Aan de overkant woont mijn beste vriend die mij niet kent en nu ga ik bij haar aanbellen, de vrouw waar we wel eens over fantaseerde. Iets waar Walter en ik alleen maar aan dachten en nooit deden.
Franka belde aan. Er klonk wat gestommel in de gang. Daarna bleef het stil. Franka drukte nogmaals op de bel. Er kwam een sneer uit de gang “Ja, ik ben niet zo snel ik kom eraan.”
Het slot ging los en de deur ging open. Wat schrokken we.
Er stond iemand in de deur die wij niet verwacht hadden. Het leek wel een bejaarde versie van Belinda zoals wij die zagen op de beamer. We hadden de foto wel bij ons en Franka pakte de foto.
“Goedemorgen, wij zijn Franka en Henk en zijn opzoek naar Belinda. Is zij thuis?.” De dame begon te huilen voor de deur. Ze zegt: “Ik ben Belinda en U bent niet de eerste die zo schrikt van mijn uiterlijk. Waarom komt U?” We legde haar uit dat ik in dezelfde situatie momenteel verkeer als dat zij had gedaan en wilde daarover praten met haar.
Haar gezicht klaarde wat op en ze liet ons direct binnen. Wat vreemd was dat ze vlak voordat ze de deur dicht deed, nog eerst links en rechts de straat in keek alsof ze bang was dat we achtervolgt werden.
Ze bood ons koffie aan en schonk voor ons allebei een kopje vol. De vraag brandde in mijn hoofd en toen Belinda zat heb ik die vraag meteen gesteld aan haar. “Hoe kan het dat je er nu al zo oud  uitziet? Ik herinner me dat je er vorige week nog jong uitzag en nu lijk je wel 60. Wat is er gebeurt?”
Belinda moest eerst even lachen.
Ze herinnerde mij wat vaag zei ze, maar dat kon komen door haar werk bij het reisbureau. Ze was momenteel in de ziektewet want ze kon het allemaal niet meer aan. Ze werd zo snel oud daar konden de artsen ook niet bij.
Ze vertelde een verhaal gelijk aan die van mij. Ik beaamde ook bijna ieder woord dat ze vertelde. Ze was ook haar identiteit kwijt en niemand herkende haar. Haar plaats was ingenomen door een andere Belinda die ze nooit had ontmoet want die was altijd net weg als ze kwam. Na een poosje had ze dit maar opgegeven. “Ik had het druk gekregen om mijn plekje weer terug te pakken. Ik heb een poosje bij het leger des heils gezeten. Zij hebben een maatschappelijk werkster voor mij geregeld die mij verder hielp. Ook kreeg ik geld van haar, hoe ze daaraan kwam of waar het vandaan kwam heb ik nooit gevraagd. Ik ben zelfstandig op pad gegaan om pasfoto's te laten maken en een vals paspoort. Tenminste eigenlijk is die niet vals want ik ben toch echt diegene die daarin stond. Zo ben ik naar de bank gegaan en heb mijn rekeningnummer van mijn bank laten wijzigen en mijn adres. Ik mocht het adres gebruiken zolang van het leger des heils totdat ik weer woonruimte had. Ik ben een uitkering gaan aanvragen maar toen ze zagen dat ik al werk had kreeg ik dat niet gedaan. Een week later kreeg ik een anonieme brief bij het leger des heils dat ik een maandelijkse toelage kreeg en dat ik weer in mijn huisje kon wonen. Ik moest verder overal over zwijgen en nergens meer naar zoeken en vragen. Ik heb me er toen aangehouden en was al blij dat ik mijn leven weer enigszins terug had.
Op een dag wilde ik een vakantie boeken en ging met mijn paspoort naar naar het bureau om mijn boeking rond te maken. De dame daar zei dat de foto wel oud moest zijn maar dat kon niet ik had die foto toen 6 maanden geleden laten maken. Nou zegt ze U lijkt hier wel 25 op de foto maar nu lijkt U mij toch echt wel 40. Ik schrok me rot en keek nog eens goed in de spiegel in mijn tas.
Ik heb de hele vakantie toen geannuleerd om meer problemen te voorkomen. Nu zie ik er nog ouder uit Ik lijk wel 65. Ik heb rimpels en grijs haar terwijl ik nog lang niet zo oud ben.” Nu herken ik U wel. Nu ik er over  nadenk weet ik nog dat U vaak naar mij keek samen met mijn overbuurman, Walter. Ik zag jullie altijd wel kijken en vond het wel vermakelijk.  Ik kan me je schrik ook wel voorstellen als je me nu zo ziet. Ik adviseer je om zo snel mogelijk een vals paspoort te regelen zodat je iets van identificatie opzak hebt. Ik ken wel een persoon die je kan helpen hiermee. Dat heeft hij voor mij ook gedaan. Je zal alleen de pasfoto's moeten aanleveren en je BSN nummer. Ik wil jullie wel helpen op elke manier dat ik kan. Misschien kan die maatschappelijk werkster jullie nog helpen. Probeer het eens bij het leger des heils. Zij hadden meerdere van deze gevallen opgevangen in het begin en waren er bekend mee.”


Ik was blij dat we bij Belinda langs waren geweest en gingen met deze informatie naar huis.
We hadden heel wat bereikt. Onderweg hadden we nog even  snel pasfoto's laten maken. Ik had 1 pasfoto uitgeknipt en op de rechterbovenhoek van de spiegel geplakt, zo kon ik het bijhouden of ik ook ouder werd in een snel tempo. Ik vond het wel een heel eng idee. Zo snel oud worden. Dat houd in dat als ik uiterlijk oud wordt misschien binnenin ook wel snel oud wordt. Zou dat inhouden dat ik tussen nu en 365 dagen wel eens dood kon zijn. Het gevoel kwam erg onrealistisch over maar ik moest het me toch voor ogen houden. Die foto zou mij wel helpen om het in de gaten te houden. 


Franka had het gevoel dat Belinda niet alles had verteld. Belinda was bang dat ze achtervolgt werd door iemand. Dat kijken bij de deur was Franka ook opgevallen.
“We kunnen nog wel even naar het leger des heils gaan vanmiddag. Daar kunnen zo ons wel iets meer vertellen.”Dat vond ik wel een goed plan van haar. Eerst een boterham en dan verder. Hopelijk kwamen we weer een stapje dichterbij de waarheid en bij mijn leven. Ik voelde mij nog steeds een vreemde in mijn eigen wereld nu.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.