Een papieren molen

Door Blootvoets gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijnheer van Zanten flitste het gelijk door mijn hoofd. Waarom dat gesprek is gekomen en hoe het is gegaan, dat doet er niet toe voor dit verhaal. Wat er wel toe doet is de Hel waarin je terecht komt, nadat je dus werkzoekende wordt en wat er met je gebeurd en hoe het gebeurt.

 

 

 

 

 

Tuinkabouters

Ik weet niet of u 't  zich kan herinneren, maar vroeger had je een spotje van de Overheid en die begon met ‘Mijnheer van Zanten” u bent ontslagen! Het ging erom in die spot, wat te doen na ontslag . Je moest je melden bij het arbeidsbureau en daar je laten inschrijven. Daar waren mensen die precies wisten, wat u doormaakte en zouden u verder helpen aldus de spot .Er was èèn al begrip. En met een bewijs van inschrijving, kon je dus een uitkering aanvragen. Ik dacht toen nog bij mijzelf; ‘ het is haast een uitnodiging om werkloos te worden’. Verder nooit meer aan gedacht. Dit omdat het mij al die jaren gelukkig gespaard is gebleven. Tot het moment dat ik zelf een dergelijk gesprek heb gehad.
’Mijnheer van Zanten’ flitste het gelijk door mijn hoofd. Waarom dat gesprek is gekomen en hoe het is gegaan, dat doet er niet toe voor dit verhaal. Wat er wel toe doet is de Hel waarin je terecht komt, nadat je dus werkeloos wordt en wat er met je gebeurd en hoe het gebeurt

CWI

Van mijn advocaat, van de vakbond, kreeg ik een brief met daarin een bevestiging van de Kantonrechter. Daarin stond dat ik geen werk meer had, en mij moest aanmelden bij het CWI (Centrum Werk en Inkomen). Nou wil het geval, dat ik in de maand daarvoor, een bezoek op die site had gebracht. In die tijd had ik ook al mijn cv op de site gezet .Dit had ik gedaan omdat ik zelf het idee had, dat mijn (toen) huidige werk, niet meer zo geschikt voor mij was. Ik werkte al jaren in de verpleging, met oudere dementerende mensen.

Alleen basiszorg

Nou kunnen die tuinkabouters in Den Haag zeggen wat ze willen .maar ik kon echt geen tijd meer vrijmaken voor die mensen om gewoon eens een gezellig gesprek te houden of samen een krant lezen. Ik kon alleen maar voor het wassen en aankleden zorgen en dat zij te eten kregen. Alleen de basiszorg dus. Er zou weer geld komen voor extra collega’s, maar dat hoor ik al jaren. Het is alleen in verkiezingstijd dat er over de zorg voor oudere mensen wordt gesproken van ‘ oh wat is het erg, ja daar moeten wij wat aan doen’.  Zodra de zetels zijn verdeeld, dan hoor je er geen reet meer van. Dan sta jij weer tot half èèn te wassen en aan te kleden. Ik kon er niet meer tegen. In de middag zat je alleen maar rapporten te maken over alles wat je hebt gedaan en wat er nog gebeuren moest. Echt overal is een formulier voor. Om gek van te worden En dan komen de  lichamelijke klachten opzetten. Daarna de psychische klachten. Potverdomme! Zie je nou wel, zou ik het er niet over hebben, hoe het zover met mij is gekomen. Doe ik het toch!  Kan je zien hoe pissig ik nog ben, als ik daaraan terug denk. Maar dat is niets. Daarna komt de Hel

‘Kan ik nou weer niet inloggen in cwi.nl?’
Wegens een technische storing is de site niet bereikbaar. Ik weer bellen.
‘Ja mijnheer, dat kan kloppen dat u de site niet kan bereiken’.
‘Neen’ dat klopt niet mevrouw”, ik wil mij inschrijven als werkzoekende’ en dat kan nou niet’ .
’Ja mijnheer, ik begrijp het probleem’, komt u maar naar het CWI toe’ wij kunnen dat wel omzeilen’. Er zijn heel veel mensen die problemen hebben met inloggen met digidee’.
De volgende dag om 10.uur, mij gemeld bij receptie van CWI.
‘Goedemorgen’  begin ik positief.  ‘Gisteren heb ik gebeld’ en leg het hele verhaal weer uit.
’Omzeilen?’ ‘Hoezo omzeilen?’ ‘Wat bedoelt u daarmee mijnheer? vraagt ze.
’Ja, weet ik veel’ zeg ik nu  pissig, ‘ik heb gisteren zo’n tuinkabouter van het CWI aan de lijn gehad, en die vertelde mij dat jullie mij verder kunnen helpen’.
Die dame achter het loket werd  boos, zo leek het. Ik zag de koontjes rood worden en de aderen in haar nek zwelden wat op.  ‘Mijnheer’ zegt zij nu op hoge toon,’er werken hier geen tuinkabouters’.

Inschrijven

‘Ik zou zweren dat ik er net eentje zag’ zeg ik. ‘Eentje met een rode muts op’.
’Mijnheer’ zegt de nu inmiddels hoog rood aangelopen dame mij, ‘U zult wel in de war zijn’ het is haast kerstmis’.‘Sommige collega’s hebben een kerstmuts op’.
‘Oh’ zeg ik onschuldig, was dat het’.Dacht toch echt even aan tuinkabouters’.
’Maar wie heeft nu gezegd over dat wij uw digideecode kunnen omzeilen?’
‘Ja, weet ik veel” zeg ik weer. ‘Een of andere tuinkab…hier bijt ik even op mijn lip. Dat lijkt de juiste aanpak.
‘Ik zal even iemand bellen’.’Ze kunnen u dan handmatig inschrijven’.
Ik begin een beetje blij te worden  Hoe kom ik toch zo naïef?

‘Zo dus u wilt zich inschrijven?’ was de vraag van de tuink…medewerker.
‘Ja zeker’ vertelde ik haar.
‘Wanneer bent u werkloos geworden’ vraagt zij. ‘
Pfft‘ dat zal om de nabij twee maanden geleden zijn’ zeg ik heel losjes.
’Wat! veerde zij op. ‘En waarom nu eind Nov. pas inschrijven?’
‘Ja, hallo zeg’.  ‘Ik ben al weken bezig om mij online in te schrijven’, maar jullie site werkt niet’. ‘Ik heb toen hierheen gebeld’. Ik  leg weer het hele verhaal uit.
‘Nou’ bromde zij, vind het maar een vreemd verhaal. Kunt u zich legitimeren?’
Ik leg mijn id-pas neer en zij neemt de gegevens over. ‘Hebt u al eerder ingeschreven gestaan?’vraagt zij verder.
Ik zeg: ‘ ja, dat zal een twintig jaar geleden zijn’.
‘Toen hadden wij nog geen computers’ zegt zij fijntjes,’dat ligt allemaal in de kelder opgeslagen’.
Ik kijk haar aan en zeg: ‘en?’ ‘Moet ik die rotzooi uit de kelder halen?’.
Ze kijkt mij aan en lijkt te overwegen om mij een knal voor mijn harses te geven. Dan  begint zij weer te typen.
Ik ben zo’n half uurtje bezig met  het beantwoorden  van allerlei vragen. Dan zegt zij ineens, terwijl zij mij een formulier onder mijn neus duwt: ‘Vul deze vragenlijst ook maar in’.
Ik kijk en zie dat het precies dezelfde vragen zijn die ik net had beantwoord. Ik vraag hier het nut van.
‘Oh dan kunnen wij verifiëren of u diegene bent, die u zegt te zijn’.
Ik moest een paar keer die zin in mijn hoofd herhalen. He wat een onzin.
‘Maar ik heb toch al mijn id-pas laten zien’ je hebt hem notabene zelf gekopieerd’ zeg ik erg verbaasd.

‘Tja’ zegt die tuinkabouter weer. ‘Dat zijn zo de regels’.
Ik doe nog een poging. ‘Vind je het zelf niet allemaal dubbel wat je doet?
Ze kijkt mij aan en zegt een ingestudeerde regel die ze waarschijnlijk thuis voor de spiegel heeft geoefend.
‘Mijnheer zo zijn de regels’.
Daar kan ik het dan mee doen.
Vervolgens vraagt zij mij: ‘Wat voor werk wilt u gaan doen?’
Ik zeg tegen haar, ‘in ieder geval niet meer in de verpleging’. Ik heb net verteld waarom’.
‘Maar mijnheer’ u bent niet ziek en ons beleid is gericht, op een zo’n kort mogelijke weg naar de arbeidsmarkt’. ‘U kunt dus gemakkelijk weer in de verpleging arbeiten’.
Mijn bek valt open.
‘He, wat zegt u nou weer?’ ‘Luister jij dan helemaal niet, jij achterlijke gladiool’. ‘Mijnheer’ kuis u taal’.
‘Niks te kuisen’ bries ik. ‘Ik leg net uit dat mijn oude werk niet meer haalbaar voor mij is’. ‘Ik heb er haast een jaar over gedaan’ om tot deze beslissing te komen’. ‘Ga jij mij nu zeggen dat ik wel in de verpleging moet?’ ‘Nou ik dacht het niet’, besluit ik mijn betoog. Er wordt mij vriendelijk verzocht mij in te houden.
Nou ik kan je dit vertellen, dat ging met moeite. Ik had het gehad daar en zei dat ook.
‘Ik ga er vandoor‘ zei ik tegen die gladiool ‘Ik ben nu ingeschreven en ik hoor het wel’. ’Mijnheer u moet  wel 1x per week een sollicitatie doen’, riep zij mij achterna.

Straf

Na een week of zo, krijg ik een werkbriefje zoals dat heet. Ik vul niks in, want er is niets in te vullen. Als je net bent ingeschreven dan kan toch je nog niks invullen. Dus niet! Ik krijg na een week twee brieven van het Uwv. De eerste stond in, dat ik geen sollicitaties had ingevuld en zodoende er een onderzoek wordt gestart of ik niet in aanmerking komt voor een stafkorting. Ik denk wat heb ik nou aan mijn fietst hangen. De tweede brief meld mij, dat ik voor mijn ontslag niet heb gesolliciteerd. Ja, moet je mij vertellen, dat weet ik ook wel, ben net nieuw in dit circus. Er staat in dat ik in gebreke ben gebleven en dat daarom mijn uitkering wordt gekort met 20%, en dat voor een vier maanden
‘God gloeiende gloeiende’ schreeuw ik onmachtig uit. ‘Wat een klootviolen zijn dat daar’

Hoezo  moet je solliciteren voordat je bent ontslagen! Dat heeft mij niemand verteld!
‘Ja, mijnheer dat had u moeten weten’ vertelt mij een stem door de telefoon. 
‘Hoe had ik dat moeten weten?’
‘Ja, zegt die stem , ‘het staat op de site’
‘Wat nou op de site’ bries ik  ‘Jullie klote site werkte niet hoe moet ik het dan zien?’
Nou en dan komt het ingestudeerde zinnetje weer: ‘mijnheer het zijn de regels’.
Ik plur direct de hoorn weer op de haak. Ik heb het gehad voor vandaag. Ik besluit om een bezwaarschrift in te dienen.

Re-ïntegratie

‘Goedemiddag’ begroet ik weer een andere speler in deze klucht. Het is een re-ïntegratie coach, zoals dat heet, verneem ik later.
‘Wat hebt u nu toe gedaan om aan werk te komen?’ 
‘Nou ik euhh…ben begonnen met een opleiding tot Copywriter en Journalist. Ik ben gestart met mijn rijbewijs, omdat rijbewijs veel in de advertenties wordt gevraagd. Ik zoek ook die richting uit van schrijven en reclame…..
’Nou mijnheer dat kunt u vergeten’ onderbreekt die mij, ‘u moet passend werk zoeken’. ‘Ik vind schrijven wel bij mij passen’. 
‘U kunt niet in de reclame gaan werken als u daar de papieren er niet voor heeft’.
‘Ja tuinkabouter’ dat weet ik ook wel. ‘Waarom denk je dat ik met die opleiding ben begonnen’.
’ Oh’ zegt die‘gaan we op die toer?;  ‘U wilt gewoon thuis zitten en een opleiding doen en dan rustig een uitkering ontvangen?’.
Ik hou wel van een grapje dus ik zeg:’Gefeliciteerd’ ‘u hebt er 2 van de 3 goed.
Hij kijkt mij aan alsof hij elk moment uit zijn voegen gaat barsten.
‘Dat is niet grappig mijnheer” zegt die’ ‘Ik denk dat u binnen een maand weer in de verpleging aan de slag kan’.
‘Nou ik denk dat niet’ pareer ik .’Je luistert helemaal niet naar mij’.’Ik heb bij elkaar 31 jaar werkervaring’ en jij behandeld mij alsof ik hier alleen mijn handje komt ophouden’. ‘Dat vind ik niet erg fijn’.

Vervolgens zegt die tuinkabouter weer:
‘Nou mijnheer wij gaan u streng controleren’. ‘Dat houdt dus in bij het volgende gesprek heeft u zich ingeschreven bij 7 uitzendbureau’s, bij een paar vacaturebanken, u neemt 4 sollicitatiebrieven mee en maakt een print van de site ‘mijn sollicitaties’.
En de wals blijft walsen
‘Verder vind ik dat u makkelijk als een procesoperator zou kunnen beginnen’.
Na deze tirade val ik even stil. Maar voor maar heel even.
‘Ben je nou helemaal belazerd’ toeter ik tegen hem. ‘Ik ga een beetje een paar meters heel de dag in de gaten houden’. ’Ben je niet lekker’. .
En toch mijnheer’ zegt het figuur ‘gaan wij het zo doen’

Vijf jaar later

Vijf jaar later. Ik zit thuis na een grote burnout. Ben een goede vriend van Johnnie Walker geworden. Waar het nou mis is gegaan in mijn leven?  Ik had de mooiste baan in de wereld. Kreeg last van mijn rug en het koste steeds meer moeite om via de fysio terug te komen op een acceptabel werkniveau. Je kreeg er ook steeds minder tijd voor. Heb na zeer lang denken met pijn in mijn hart afscheid moeten nemen van mijn vak. Ik ben zelf aan het werk gegaan om mijn kansen op de arbeidsmarkt te verbeteren. Ik zelf ben begonnen met nieuwe opleidingingen . Maar voordat ik goed en wel kon beginnen, werd ik alweer twee keer gestraft. En dat alleen omdat je de regels niet kent. En niet alleen ik wist dat niet. Ook mijn ex-werkgever en  mijn advocaat ,  wisten het niet.
Bij dreigend ontslag moet je al solliciteren. Ook wordt er voorbij gegaan aan het emotionele aspect van het verhaal. Dat heeft weer een ander verhaal opgeleverd:
‘Therapie tot aan de deur’. Wat een ongelooflijke hel.

Ben©2012

P.S.

Ik ben begonnen met een andere dichtvorm . Dit heet een Terzine. Dit is een drie regel dicht.

Ik noem die van mij een ‘Berzine’, zoals Dhr. Storm zijn vruchtsels ‘Drimpels’ noemt. Elke keer als ik een verhaal/artikel publiceer, schrijf ik er een of meerderen eronder. Om te proberen mijn eerste Berzine’s:

 

       ‘Gadverdamme’ al dat snot’
       sprak ’t papierenzakdoekje
       ‘het is mijn lot’.

 

 

 

              

                    Het blijft t raar,
                    nu ineens wel jarig
                    Schrikkeljaar

 

                     Vragenuurtje, politiek,                    
                     geen antwoord,
                     waarom publiek?

 

 

 

 

Si joe leter B

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel goed geschreven, duim.
***Duim*** en groetje oussama....
Ja,ja die regeltjes daar zijn ze goed mee. Wat jij schreef over die zorg voor dementerende. Herkenbaar verhaal, mijn moeder heeft de laatste jaren van haar leven gesleten in zo'n tehuis. Mensonwaardig, lag overigens niet aan het personeel, alhoewel er de nodige klaplopers tussen liepen.
dikke duim erbij voor je artikel van je fan !
Dikke duim voor je artikel. Een fan erbij.