De eenzame zwerver

Door Reaperke gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het relaas van een eenzame zwerver naar zijn uiteindelijke verlossing...

De zwerver

15fd58062fbe7330d2aa81f6a6a09489YW5kcmVp

Het ochtendgloren

De eenzame zwerver liep langs de stenen rivier, de vloed van harde realiteit, de zure gemiste appel die hij nimmer zal bijten.

Zijn verleden sleept hij met zich mee als een zak vol lood. Het verlangen naar die zwoele zachte zweem van honing op zijn gemoed, de rustgevende geur van ooit bekende plaatsen, personen en herinneringen worden vergeten.

75181a27e029e8d9d2e677df25a90ae2QU5QLTk1


Zijn vodden die moeten doorgaan als kleren ruiken naar de alledaagse gevechten tegen de koude, tegen de neerkijkende ogen van de onwetende voorbijganger. De man heeft de ultieme vrijheid bereikt, maar niet diegene die hij voor ogen had.

Het huis waarnaar hij elke avond verlangt is een sumier bouwsel van hout en karton. Het geurt naar vocht en braaksel, het ruikt naar de uitgespuugde maatschappij.

De avond

Als hij s' avonds ligt te rillen van de kou, als moeder aarde haar winterse deken vol ijzige naalden, haar pikzwarte hemel laat kleuren met schijnsels van de maan als room door deze soep gegoten, als hij dit alles op hem laat neerdalen, dan denkt hij aan vroeger.

Het houdt hem op de been om dag na dag te vechten, kan hij dit ooit winnen? Naast zich een bonte verzameling voorwerpen die voor hem de enige waarde zijn die hij bezit. Hij voelt zich momenteel een koning in zijn eigen rijk, zijn kasteel van vrijheid, zijn villa in de open lucht. En toch is er dat eeuwige verlangen naar...

cd35e6dd7806c829f1dff22312d8f898Q2hhcmxl


Koning winter is hard voor hem, keihard. De handen kleuren blauw, paars, kloven, pijn, gevoelloos. Zijn ogen voelen droog aan en zijn gezicht trekt zich samen alsof elke vezel de warmte van zijn naaste opzoekt.

De zwerver is moe, moe van dit harde bestaan, het alledaagse vechten tegen de maatschappij, tegen de voorbijgangers die hem slechts nu en dan een cent gunnen, uit medelijden, schuldgevoel of...
 

Het afscheid

Het is de laatse avond denkt hij, het is genoeg geweest. Hij rust zijn hoofd op zijn stenen kussen, het koude gevoel overheerst zijn hoofd en zorgt voor dat gevoelloze gevoel.

Hoe een echt zacht donzig kussen voelt weet hij al jaren niet meer. Zijn lichaam raakt het vochtige karton, het plooit zich naar elke oneffenheid op de grond en zijn oude botten kraken als nooit tevoren, ze roepen het uit.

2fc4a68635c26db1019047965180ce1baW1hZ2Vz

De diepe slaap komt en hij laat zich meeslepen, hij beseft dat dit de verlossing is. Hij krijgt een warm gevoel, een gevoel van begrepen te worden, geholpen te worden en laat zich meeslepen.

Nog een kleine zucht, een wolkje witte armzaligheid ontsnapt zijn lippen...

De zwerver heeft zijn weg gevonden en komt eindelijk thuis...

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duim en groetjes van je fan..
Diep ontroerd, mooi geschreven, fan en duim erbij!
wat mooi,
Jeetje de tranen biggelden over mijn wangen toen ik het las. Zo verdrietig maar treffend geschreven. Een dikke duim verdiend.