Het leven allom...

Door Reaperke gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Deze tekst gaat over de beleving van gemengde gevoelens en de zoektocht naar de invulling van een jong leven. De liefde, het verlies, de kracht om door te gaan en tevens de kracht om de beslissing te durven nemen om te stoppen.

Raar

Mmm is raar, denk dat ik dit normaal niet zou doen, maar wat de laatste tijd normaal is weet ik niet meer. De meesten schrijven tegen hun dagboek, dan meer van liefste dagboek, ik zal tegen deze pc schrijven en tegen iedereen die het wenst te leven, te lezen. Sommige stukken zul je niet snappen, andere zal je om lachen, alles komt erin zoals ik het denk, voel en observeer. Het zal niet altijd over mij gaan, tijdens het schrijven ben ik niet altijd alleen, ik observeer en denk na. Elk woord ; elke letter, elke fout zal blijven staan, elke misdachte zin blijft staan.


Het feit is wel dat ik het niet meer zie zitten. Als je goed nadenkt ben ik een moordenaar, een heel stille, een die er zijn tijd voor neemt, ik ben mezelf aan het verliezen. Blij zijn zit er voor mij voorlopig niet meer in, komedie is mijn remedie. Het grote toneel alle dagen. Ik ben de hoofdrolspeler in mijn leven met mijzelf nog eens in een gastrol. Ik ben haar aan het verliezen, mijn toedoen maakt de dingen alleen maar erger. Ik heb al wat mensen verloren en steeds ging ik door, ik zat in een vacuüm. Niets kon me deren, ik zeg niet dat het me niets deed. Maar na het verlies ging ik door, soms sterker, soms gewoon zoals  ik was.
Nu zit ik ook in dat vacuüm, maar ik wil eruit. Het verteerd me. Ik mis haar enorm en kan er niet mee overweg. Maar het wordt andersom dat missen, ik heb het niet meer als een deel van mij. Ik ben een deel aan het worden van het missen. Ik kruip steeds dieper weg, het is net of ik voor de trein sta en telkens gewoon kijk hoe de deuren sluiten en iedereen vertrekt. Ik blijf achter, ik wil niet mee. Het maakt me bang, ik heb geen ticket en ik weet niet waar die trein heengaat. Of zal hij ooit terugkomen ? De angst als ik opstap dat ik niet meer terug kan.


Mmm die leeftijdgenoten, denk ik toch. Samen sterk en stoer, kijken, uitdagen. Het spel van de jungle. De waanzinnigheid van deze maatschappij. Al haar normen en regels, haar taboe, in mijn geval jeugd en ouderdom. Ik zie dat niet, ik kijk niet naar de leeftijd, ben ik dan een blind iemand ? Kan jij het me zeggen ? Hehehe alle drie een petje, kan ik daarvan onder kijken, zie je mijn ogen niet, zie je niet dat ik ook schrik heb. Iedereen heeft schrik, het is een onzekere wereld geworden ?
Ik moet weg uit mijn gevangenis, de droevigheid woont bij me. Dag na dag die tranen, dag na dag die haat ervoor. Het is een gevecht dat ik steeds verlies en op mijn zoektocht naar tijdverdrijf en de nood aan een uitlaatklep kwets ik. Moest je mij voelen en aanschouwen zou je denken klootzak. Ik neem je dat niet kwadelijk, soms is het zo. Ik speel en dan klap ik dicht en bijt. Ik zoek contact en als ik het vind krijg ik dat gevoel en ben ik weg. Zo blijven doorgaan is alleen eindigen. Hmm die gedachte heeft me al gezien. Weggaan zonder iets te zeggen, gewoon vertrekken naar het buitenland. Vraag me niet waarom. Ze vergeten je wel, tenslotte moet iedereen doorgaan met leven. En ik herbegin of stop er ergens mee. Mijn ziel huilt, hij zit op zijn knieën, naakt, te houden van en te roepen, waarom ? Waarom, die vraag sleept een zekere donkerheid met zich mee, hij word overspoeld door zwarte regen. Een bloedend lichaam vol verlangen, dat doet pijn.


Komt alles terug goed, weet je het of niet ? Kan jij mijn hand leiden en de antwoorden neerpennen ? Moet ik alles vergeten en verdergaan, moet ik vechten ? Hoeveel mensen je ook rondom je hebt alleen ben je altijd. Nog nooit heb ik gezelschap gehad in mijn ziel, in mijn gedachten. Steeds zijn ze alleen, je praat tegen jezelf en antwoord op je eigen vragen. Ben jij dat echt ? Diep vanbinnen of niet ? Word je gecontroleerd ? Is er een gids in je leven ? Al die vragen, waanzinnigheid is nabij, word ik zot ? Wie ben ik ? Soms dacht ik het te weten, blijkbaar heb ik me vergist, blij met mijzelf, weet het niet meer. Ik mis haar. Mijn gevoelens leiden me en ik loop in cirkels. Ik loop mijzelf achterna, mmm zij kan daar niet tegen.
Al die mensen, wat houd hen bezig ? Is er iemand die me kan helpen, zit hier iemand die me zou moeten leiden ? Zijn wij poppen, hangen we aan touwtjes en zijn die dode momenten er enkel wanneer ze niet met ons spelen ? Ben ik een verrader van mijn soort ? Een verloren ziel waarvan de touwtjes zijn doorgeknakt ? Wat doen wij hier en waarom al dit leed, hebben wij een fabricage fout, onze hersenen. Beter dat ze ons die niet hadden gegeven. We kunnen ze nu nog niet gebruiken, stel je voor dat we de volledige capaciteit van onze hersenen kunnen gebruiken. Wie ben ik ? waarom zoeken sommigen contact met me, vertellen dingen tegen me ? Ik heb geen antwoorden, zelf ben ik op zoek naar vanalles. Na iets gevonden te hebben verdwijnt het opnieuw. Zijn mijn herinneringen de foto’s, mijn hoofd het fotoalbum ? Moeten we voor sommige zaken daar onze troost zoeken ? Waarom zijn er ongeboren kinderen ? Wat was hun nut ? Ondanks de technologie waar wij alle dagen aan werken gebeurd dit nog. Waarom zijn deze wezens er ? Doen ze iets of zijn het zielen die niet willen terugkomen ? Hebben ze veel herinneringen aan het leven en willen ze dat niet meer meemaken.


Ze worden soms gezien door onze technologie. Wij beslissen over leven en dood van iemand die zich niet kan verdedigen, rechtvaardigen. Maar eens we er zijn mogen we niet meer over onze eigen dood beslissen. Net of geboren worden een straf is. Je bent er en je zal je weg aflopen, wat hij ook is.
Waarom ons opsplitsen in rassen, geslachten, man en vrouw ? We zijn allemaal te verschillend en allemaal hangen we aan elkaar. Het is raar schrijven, ik schrijf, denk aan haar, denk aan vanalles, ik zie mensen aan mijn gedachten voorbijgaan, ik herspeel conversaties. Het kind weent, geen taal, enkel de hare, de ouders kunnen er niet tegen, ze moet stoppen. Wat wil het kind ? Heeft het honger ? Wil het leven ? Wat wil iedereen ? Gelukkig zijn. Dat is raar geluk. De moordenaar is dat ook na zijn volgende slachtoffer, hij is tevens bevredigd. Zijn zij de kuisploeg, de vrijwilligers tussen ons ? Kuisen zij de fouten op ? Loopt god zijn administratie fout, zijn de doden onder ons degene die er nooit mochten geweest zijn. Heeft hij ze uit het oog verloren ? Pfff is er wel een god ? Ik geloof er niet in maar schrijf er wel veel over. Ben ik god ? Is iedereen god ? Wat is god ?


De liefde, haar aanwezigheid is wat ik nodig heb. Het blijft me een raadsel waarom onze relatie niet mogelijk is. Die leeftijd is niet aanvaardbaar voor me, is geen goede reden, omdat ik de jongere ben, en een man ? Ben jij oud ? Wil je ruilen met me ? Ik geef zo 20 jaar weg. Wie wil dit ? Je moet ze zelf opvullen. Leeftijd is relatief. Een nacht lang heel lang geleden heb ik een gevoel gehad. Net of ik een aanwezigheid voelde. Ben ik nog wie ik was of ben ik die aanwezigheid ? Zijn we twee ? Schizofreen zonder op te vallen, stel je voor, zielsverwanten in eenzelfde lichaam, perfect in harmonie zodat het niet opvalt. Overgaan van de een in de ander.
Of gewoon het karakter en het gemoed dat zo verschilt. Maar het is zowel lichaam als ziel die zo sterk naar haar verlangen. Mijn hele zijn wil haar, iemand anders moeten zoeken is een onmogelijke opdracht. Ik behoor haar toe, noem het een vrijwillige slaaf met een volkomen vrijheid. Contradictie is het wel, maar ik heb ook niet voor alles woorden. Mijn intelligentie is beperkt tot hetgeen ik onderweg heb opgepikt. Nog zoiets, sommigen noemen mij een intelligent, een slimme jongeman. Waarom zit ik dan in een situatie waar ik de uitweg niet van zie, niet vind ? Waarom heb ik dan de juiste woorden niet om dit te doen slagen ?


Wat ziet hij aan me ? Die blik, heb ik een raar uitzicht momenteel, ligt mijn ziel bloot ? Hij heeft enkel mijn kaartje nodig, meer niet. Als ik er op doordenk zal ik echt willen weten wat er door hem ging toen hij naar mij keek. Normaal lig ik nu ook te slapen, nu besef ik hoelang en hoever het eigenlijk is.
Het bevatten van sommige dingen zit toch raar in elkaar. Soms is tijd rekbaar, manipuleerbaar of lijkt dit enkel zo ? Ik wil stilte, rust. Laat ze zwijgen, teveel stemmen. Niet in mijn hoofd maar rondom mij. Uitgelaten kinderen. Koeien liggen daar, zijn ze iets aan het denken, leren of praten ze met elkaar ? Wat is hun taak ? Voor ons is het melk, voedsel, kweek. Is dat echt zo ? Of hebben we een soort onderdrukt en hun taak doen vervagen ?
Wij staan aan de voedselketen helemaal bovenaan, maar als we ze omdraaien werkt ze nog steeds. Als we doodgaan zijn het ook de insecten die ons eten. Waarom is alles zoals het is maar lijkt niets zoals het werkelijk is ? Heb ik nog een kans dat we samen zullen zijn ? Is er iets wat ik niet zie ? Als je het weet zeg het me. Ik wil het weten. Ik heb maar 1 leven hier, dat wil ik delen. Maar enkel met haar, en als dat niet kan, is er nog iemand waar ik hetzelfde bij zal voelen ? Denk je dat dat echt bestaat ? Mijn dagen zijn leef zonder haar, een rusteloze ziel dwaalt uren af tot aan de slaap. Tijdens de slaap gaat het denken verder. Altijd maar denken.


Ik ben op weg naar haar, een vooruitzicht dat me doet openbloeien, hoe dichter ik kom, hoe beter ik me voel. Maar er is terug het afscheid, telkens weer dat afscheid. Ik wil een dag dat ik ga zonder afscheid, het samenzijn vereeuwigen en laten overgaan in gelukkig zijn. Ik zie koppels en krijg jaloezie, niet omdat ik in hun plaats wil zijn, maar ik wil ook samen zijn met mijn liefde. Ik wil praten, wandelen, sex, lachen, alles …
Normaal zal zijn eerder gaan dan ik. Het kan ook andersom maar dat weet niemand. De jaren die nog kunnen komen voor ons wil aan haar spenderen. Ik leef voor haar. Zeg dat ik zot ben, misschien wel. Als je dit leest, wie je ook bent zal je me misschien laten opnemen omdat je me zou aanzien als een gevaar voor de maatschappij. Maar stel je dan de vraag, is de maatschappij geen gevaar voor ons ? Ze kijkt neer op alles wat anders is dan normaal. Wat is normaal ? Wie heeft dat ooit bepaald ?
Napoleon werd verbannen maar onze wet komt van hem. Hij was een kleine man met een grote visie. Wat was zijn doel ? Eigenlijk moet ik het niet weten, ik ken hem niet en weet niet waarvoor hij stond. Maar geloof in reïncarnatie en ik heb misschien aan zijn zijde gevochten. Ik een soldaat en zij Napoleon. Nu terug bij elkaar maar volledig anders. Was het op dezelfde manier dan zijn we beide homo geweest. Mmm ik word niet goed van die gedachte. Bah mag er niet aan denken. Ik heb niets tegen homo’s maar het is niet voor mij, dank u.


Wat iemand doet of denkt laat me echter koud. Ik denk overal het mijne van. Botst het of niet, kan me niet schelen. Wil je me veranderen ? Praat met me en doe me inzien dat ik verkeerd ben. Sommige punten zal ik bij jou veranderen. Interactie tussen poppen. De touwtjes doorknippen, een revolutie beginnen.
Hahaha, ze zitten te lachen, snappen ze me eigenlijk, ze zijn nieuwsgierig. Ik hoor wat ze zeggen, ik wil reageren maar de behoefte eraan ontbreekt me. Wie ze zijn zal ik ooit wel eens weten. Hebben ze de kennis om dit te begrijpen ? Ze zouden dat ook willen doen, ze zoeken vermaak in mij. Moest mijn stylo leeg zijn kan ik misschien een aan hun vragen. Waarom zou ik stoppen ? Waarom ? Zo’n immens omvattende vraag. Geef er het antwoord daarom op en je komt terug aan het begin. Een vicieuze cirkel in een vraag. Leest ze mee ? Het zet je toch aan het denken.
Wat ga ik doen met deze tekst ? Kan jij het me zeggen, wat zal ik ermee doen ? Het feit is dat ik kan doorgaan zolang ik wil. Stel je voor nooit stoppen. Een boek dat eindigt bij de dood. De dood is dat echt het einde ? Het einde van wat ? Zou je het willen proberen, doodgaan en terugkeren ? En dan nog eens doodgaan en kijken of ze je nog eens zouden aanvaarden. Wie weet komt dat licht waar ze over praten slechts eenmaal. De tweede maal is er niets. Dan is reanimeren de kans ontnemen om naar dat licht te gaan.


Ze zijn weg, gelukkig, rust. Eventjes toch. Nu kunnen ze over me praten en zich de vraag stellen wat ik schrijf. Ze zullen het misschien nooit weten. En ik heb alleen maar een gedachte van wat ze denken. Dit is als een reis, interactief met mijn medemens. Ik stop eventjes mijn hand doet pijn. Ik wil eigenlijk niet Maar laat het wat rusten, je kan toch nergens heen.
Zie je wel je nergens heen kon. Ik kom wanneer ik wil. Als je alles goed zou willen doen zou ik al wat ik geschreven heb opnieuw moeten lezen, dat ga ik dus niet doen. Jullie lezen en ik schrijf, hiërarchie mensen, hahahah. De rebel heeft gesproken. Moest je nu kunnen teruggaan in de tijd kon je mij beletten om verder te doen en zelf een stuk ertussen zetten. Dan zat je nu een volledige versie te lezen van hetgeen ik mee bezig ben en zou je waarschijnlijk aan deze passage zitten, de kennis bezitten om in de tijd te reizen en een drang hebben om te doen wat ik je voorschotel.
Nu na dit punt zullen er zijn die het wel wilden doen maar het dan juist niet zullen doen omdat ze denken dat ik wil dat ze dat doen. Maar door dut nu te zeggen zullen er twijfelaars zijn ook. Ik speel dus eigenlijk met jullie voeten en weet je wat ik vind het plezant.


Gewoon door woorden je zo aan het denken zetten dat je wel iets zou willen doen en toch ook weer niet. Het zal je strot wel uitkomen als ik nog verder doe zoals ik bezig ben. Ik zit nu opnieuw in de trein, terug van weggeweest. Te luisteren naar de mensen en naar muziek. Rainbow, sommigen zullen dit misschien kennen. Daarnet zat een manneke naast me te spelen met een pluche slang. Hij deed of ze me wou opeten. Ze komen zeker van de zoo. Mmm ik doe dat ook graag, kijken naar de dieren en trachten te zien wat ze denken. Waarschijnlijk lachen ze zich een breuk met ons. Het uitroeiingsras, staat daar ook geschreven.
Wij zijn veel te machtig, te veel kennis en te weinig zelfkennis. Zou je met een bepaalde gedachte in het hoofd in de spiegel kunnen kijken naar je ogen en schrik hebben van jezelf ? Stel je voor dat je daar staat en je zegt jou ga ik vermoorden en je zo echt kan kijken en jezelf doen geloven dat het zo is, zou je dan tezelfdertijd geen doodsangst uitstaan. Dan voel je twee sterke gevoelens, die door doel enorm verschillend zijn, aan.


Wij kunnen veel, maar we moeten leren om alles goed te gebruiken. De gedachte dat wat jij een ander aandoet, je moet kunnen verdragen dat ze je dat ook aandoen is niet echt de juiste. Stel je voor ik hou van pijn, ik begin iemand in elkaar te slaan en stop zodat hij kan terugslaan, hij zal woedend zijn, zich verdedigen en me pijn doen, en ik zal het dan graag hebben. Hahaha rare gedachten, neem nu dit een mens kan zo ver gedreven worden dat het leven hem niks meer zegt. Hij begint te moorden, jij als slachtoffer zal hem niets meer terug kunnen doen. En wanneer anderen een einde maken aan hem zal hij er niet mee inzitten.


Aandacht drijft het leven ook voort als je rondom je kijkt. Het kind onderneemt acties die de ouders ertoe aanzetten om te reageren. Het kind weet dan dat hij gevolgd word en krijgt aandacht, positieve of negatieve doet en soms niet toe, het blijft aandacht. Je voelt je eenzaam en zegt iets storend tegen een persoon, je krijgt een reactie en er zal een conversatie volgen. Meestal in dit geval dus wel een negatieve, maar he je bent plots niet meer eenzaam, je hebt interactie met een medemens. Als je het ver genoeg drijft heb je misschien nog wel contact ook. Waarschijnlijk wel niet zacht maar je bent echt niet meer eenzaam dat moment.


Zou jij dat doen om eventjes aandacht te krijgen ? Zou je in een openbare plaats jezelf kunnen centreren en beginnen roepen zodat iedereen opkijkt en zal luisteren als je verder doet ? Degene die rondlopen met dezelfde gedachten zullen stoppen en luisteren, anderen zullen je aanschouwen als een freak. Want in hun samenleving doe je dat niet. Maar ondervinden ze wel leven in die samenleving ?
Ik zeg niet dat ik het zou kunnen, willen wel, met veel plezier, maar het feit is dat ik niet zou weten wat te zeggen. Ik kan zeer gemakkelijk schrijven, alles vlot eruit, net alsof ik aan het afschrijven ben, maar spreken das iets anders. De ene schrijft teksten, de ander zingt ze.


Beslissingen in een leven zijn soms moeilijk. Soms ook gemakkelijk en soms hebben ze nare gevolgen bij verkeerd keuze. Hahaha neem nu de jongen die aan stagediven doet. Hij vliegt op de massa af en plots gebeurd het, zij zien het niet zitten om hem op te vangen. Man dat moet zeer doen. Maar het kan, he waarom ga jij er vanuit dat ze je wel opvangen. Heb je het gevraagd ?


Eigenlijk voel ik me in volle euforie, ik ben terug van weggeweest, heb haar gezien, gevoeld. Mmm die gedachten zoemen door mijn hoofd als zomerwarme bijtjes op weg naar de afleg van hun dagvangst. Alles word in me opgenomen en afgespeeld als een symfonie van liefde en genot. Noem het naweeën als je wil, ik geniet ervan. Jij leest het gewoon, hoe ik dat gevoel bij jou zou kunnen krijgen, weet het niet. Denk dat zoiets niet mogelijk is, gaat niet.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@ moonlightlady, dat is mn bedoeling, dat de mensen gaan nadenken en stoppen met kuddedieren te zijn.
Wat een verhaal zeg. Inderdaad erg gemengd. Maar mooi hoe je afsluit gewoon blijven genieten!
Jeeh wat een verhaal.... moet nadenken En duim en een fan.
Dikke duim en fan...