Kort verhaal: Zo bewerkelijk

Door MeLWrite gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Het leven kan soms mooi en hard tegelijk zijn. Je weet nooit wanneer geluk en liefde omslaan in het tegenovergestelde, of elkaar overlappen... Dat is het bewerkelijke van het leven. Soms is juist het bewerkelijke heel onwerkelijk. Verdriet en geluk kunnen soms heel dicht bij elkaar liggen, net als het leven en de dood. Het ene moment kan prachtig zijn, het andere moment een diep dal. En soms, heel soms, overlappen de twee uitersten elkaar op bijzondere wijze. Het leven kan zo dubbel zijn...

 

Zo bewerkelijk . . .

 

Hoewel de zon redelijk hoog aan de hemel stond, was het toch nog fris voor de tijd van het jaar. Ze sloeg haar jas wat verder dicht en beefde even.

Was het toen ook zo fris geweest? Of was het toen juist vrij warm...
Ze kon het zich even niet meer herinneren. Haar hoofd liep over.

Het was de afgelopen weken zo druk geweest. Alle voorbereidingen, de felicitaties, de laatste dingen die nog geregeld moesten worden. Ze had weinig tijd gehad om ergens over na te denken. Laat stan dat ze tijd had gehad om haar gedachten of gevoelens te ordenen, of een plekje te geven.


Ergens floot een merel, de wind blies zacht door haar haren. De zon gaf een overweldigend licht en overal leken de stralen als duizenden kleine diamantjes te weerkaatsen. De boomtoppen stonden vol in bloei.
Terwijl ze om zich heen keek, dacht ze aan andere tijden.

Die keer op het water, toen het ineens zo hard waaide. Compleet verrast door de kracht van de wind was ze bijna haar evenwicht verloren, zodat de wind haar bijna van de boot had geworpen.
Hij was er, om haar net op tijd vast te pakken.
Ze was enorm geschrokken geweest en hij had haar gerustgesteld door allerlei grapjes te maken.

Of die keer dat ze verdwaald waren en autopech kregen ergens in de polder. In die tijd warener nog geen mobiele telefoons of navigatie. Het was midden in de nacht geweest, geen enkel straatnaambord was te zien en in de wijde omgeving was geen huis te vinden.
Hij was het, die haar allerlei grappige verhalen vertelde terwijl ze lopend hun weg hadden vervolgd.
Ze was toen best een beetje bang geweest, in het donker. Maar aan zijn hand voelde ze zich veilig. Hij wist haar gerust te stellen.

Hij was er ook voor haar geweest, toen haar oma overleed.
Haar lieve oma, waar ze zo gek op was... niemand begreep toen haar intense verdriet. Behalve hij.
Hij had haar getroost met de woorden: "Huil maar lieverd, zolang je huilen kunt, dat deed je oma toch ook altijd!"  En zij moest daar dan weer om lachen. Haar gekke oma. Bij haar wist men nooit of haar tranen van geluk of verdriet waren...

En die keer dat haar kat overleden was. Het arme beestje was aangereden op straat en was eigenlijk gelijk dood. Maar zij had dat niet kunnen accepteren. Met gierende halen huilde zij om het beestje, terwijl ze het in haar armen had gehouden.

Hij was het geweest, die haar ervan had kunnen overtuigen dat het beestje een mooi plekje verdiende in de tuin. Hij had zelfs het graf gegraven. Met een soort afscheidsritueel hadden ze haar beestje samen begraven. Met z'n tweeën. Ze zou dat nooit vergeten.

 

Ze schrok op uit haar gedachten toen er een echtpaar aan kwam lopen. Ze was zo verzonken geweest in haar herinneringen dat ze hen helemaal niet aan had horen komen.

Het was een bijzonder echtpaar. De man was lang en breed en gekleed in een glanzend zwart pak, gemaakt van een duur uitziende stof. Hij zag er statig uit en deed haar onmiddellijk aan haar opa van vaders kant denken. Dat was ook zo'n statige man geweest. Dat was ook zo'n beetje het enige dat ze van haar opa kon herinneren, hij was al overleden toen zij nog heel jong was.
De vrouw van het echtpaar was tenger en klein en ze zag er ietwat breekbaar uit. 
Dit werd geaccentueerd door haar donkere outfit. Ze had lange, dunne verschoten blonde haren die ze had samengebonden in een strakke knot. Ze was van top tot teen tot in de puntjes verzorgd.

Toen ze langsliepen, knikte de man vriendelijk. Zijn vrouw staarde verdrietig naar de grond.
Ondanks haar zorgvuldig aangebrachte make-up waren donkere kringen zichtbaar onder haar roodomrande ogen. Hoewel zij niet openlijk huilde, was het verdriet op afstand voelbaar.
Stilzwijgend vervolgenden zij samen hun weg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Langzaam stond ze op, dat moment had haar hart doen breken.
Tegenstrijdige gevoelens overweldigden haar en herinneringen trokken als een film voorbij
De stilte tekende de realiteit van dat moment. Want stil was het, merkte ze ineens. Alsof ze weer even helemaal alleen op de wereld was.

Ze boog zich voorover naar de enorme bloemenzee van planten die daar in de loop der jaren ontstaan was. Ze wreef over haar nog dikke buik en voorzichtig raakte ze de in goud gegraveerde tekst aan.


De aanraking deed haar weer herinneren.
Een traan rolde over haar wang terwijl ze even haar ogen sloot.
Tranen verstikten bijna haar stem, haar woorden waren amper hoorbaar.


"Ik heb geweldig nieuws voor je papa! Gisteren ben je opa geworden..."

 

MeL Write ©2010

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi... ben benieuwd.
Een knaller, genoten schrijf inderdaad de rest ook maar, je bent toch bezig, duim en fan was ik al,
groet van leny
Een mooi begin van een nieuw verhaal schrijf de volgende delen maar.

Pork geeft een DUIM.
FAN wordt hij ook.

DRIMPELS.