Kegelen bij de veerpont

Door Ruud gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Als zestien jarige jongen heb ik destijds een bizar ongeval meegemaakt. Dit past mooi in de schrijfopdracht van ED-NAAB

Ik weet het nog goed, ook al is het lang geleden gebeurd.  Ik was een jongen van net 16 jaar en had er lang voor gespaard. Maar eindelijk had ik hem dan. Een splinternieuwe bromfiets. En niet zo maar een het was een supersnelle Yamaha.  Stiekem was de Yamaha opgevoerd. Zo ging dat in die tijd. De wettige maximale toegestane snelheid van veertig kilometer per uur was voor ons zestienjarige veel te langzaam. We sleutelden uren lang aan onze brommers om deze sneller te laten rijden. Mijn scheurijzer haalde met gemak de tachtig kilometer per uur.


Politie

Helaas was het zo dat de politie ook goed in de gaten had dat de toenmalige jeugd met opgevoerde brommers de straten onveilig maakte. Altijd was de politie op jacht naar ons jongens. Een kat en muis spel was het gevolg hiervan. Soms won de politie de strijd, en soms won de jeugd de strijd. Het hoogtepunt of misschien wel het dieptepunt, net zoals u dat wilt lezen, in de eeuwige strijd speelde zich af op een koude natte herfst dag, heel lang geleden.

De pont

Ik was een echte Amsterdamse jongen die met veel bravoure met zijn brommer door Amsterdam scheurde.  Altijd op mijn hoede voor de politie, ik was nog nooit gepakt.
Ik woonde destijds in Amsterdam Noord. Aan de overkant van het IJ zoals de Amsterdammers dat zeggen. Voor die gene die Amsterdam niet kent, het IJ is het water dat Amsterdam in twee delen splitst. Over het IJ vaart een veerpont. Deze veerpont vervoerd fietsers en voetgangers over het IJ. Sinds een tijdje gingen de auto`s door de IJ tunnel.


De pont stamde nog uit de tijd dat de IJ tunnel nog niet bestond. Er was een groot midden dek waar plaats was voor een flink aantal auto`s. Nu de auto`s dus door de IJ tunnel reden was dit midden dek geheel in beslag genomen door de brommer jeugd zoals ik destijds was.

De tolhuispont, zoals deze in de volksmond heet, heeft een grote klep die bij aankomst aan wal neer gelaten wordt.  Voor deze klep stonden de brommers altijd startklaar. Aangekomen in Amsterdam Noord stonden we te gassen bij de klep die tergend langzaam naar beneden gaat. En als de klep bijna beneden is spuiten de brommers er vandoor. Het lange rechte stuk van de tolhuisweg op. Wel twintig tot dertig brommers vol gas op weg naar de eerste bocht, waar de Tolhuisweg overgaat in de van der Pekstraat. Het was de sport om als eerste de van der Pekstraat binnen te rijden. Iedere keer weer probeerde je het weer.

Kegelen

 Toen was daar dus opeens die dag in de herfst. Zoals altijd stonden we met een hele rij brommers voor de klep. Langzaam ging de klep naar beneden. Gas erop en daar ging ik. Vlak voor me reed nog een brommer. Ik zette alles op alles om deze voor de bocht in te halen. Langzaam maar zeker liep ik in. Zou ik het halen?

Daar was de bocht. Ik kon al in de bocht kijken, maar wat ik daar zag beviel me helemaal niet. Er stond politie, met een rollerbank. De brommer die voor mij reed had het ook gezien. Hij ging vol in de remmen. En dat was het domste wat hij kon doen. Het was herfst. De straat was nat en er lagen wat bladeren. De steentjes van de weg waren hierdoor spekglad geworden.  As je dan met je brommer vol in de remmen gaat, ga je onderuit. U raad het al, dat deed de brommer voor mij. Hij ging finaal onderuit, plat over de straat.

Ik kon onmogelijk uitwijken. Ik ging veel te hard en reed bovendien in een bocht. Ik raakte mijn voorganger en ging ook onderuit. De brommers die vlak achter mij reden redden het ook niet en gingen ook onderuit.
Bij elkaar gingen er ongeveer twintig brommers onderuit. Met volle vaart gleden al deze brommers tegen de opgesteld rollerbank. De agenten die er bij stonden werden onderuit gekegeld en met ons allen belanden we op de weg.


Naar het bureau

Even was het stil. Doodstil. Toen stond een van de agenten moeizaam op. Een agent in functie hoort niet te vloeken, maar ik dacht me toch te herinneren dat deze agent de nodige krachttermen er uit gooide.
Als een wonder was er niemand ernstig gewond. Alleen wat blauwe plekken dat was alles. De van der Pekstraat waar alles gebeurde is vlak bij het Mosplein. Op het Mosplein bevind zich het politiebureau, dus een politiebusje was snel geregeld. Alle brommers werden ingeladen, ook wij moesten mee.


Omdat de rollerbank de klap van twintig brommers niet had overleefd kon er niet meer op snelheid getest worden. Dit tot grote frustratie van de agenten. We kregen daarom allemaal gereedschap uitgereikt om de carburateur te demonteren. Tja, een keuze hadden we niet, dus dat doe je dan maar. Een streng uitziende agent kwam langs om het serienummer te controleren. Een carburateur met het verkeerde serienummer was dus te groot, en was het bewijs van de opgevoerde brommer. Slim hoor van oom agent.


Ook ik kwam aan de beurt. De agent keek naar het serie nummer en keek in zijn boek.  Hij keek nog een keer. En nog een keer. Hij haalde er een collega bij. Ook deze agent keek in het boek. Keek nog eens, en nog eens.
Dit nummer kan niet was de teleurgestelde reactie.

Mijn Yamaha was splinternieuw, een nieuw type bovendien. De serienummers  van dit type  waren nog niet bij de politie bekend.
De Amsterdamse kapsones kreeg bij mij onmiddellijk de overhand. Ik heb het toch gezegd riep ik triomfantelijk. Mijn brommer is niet opgevoerd, daar ben ik te eerlijk voor.
Opnieuw hoorde ik agenten vloeken. Ze wisten net als ik wel beter. Maar bewijs was er niet.

Wegwezen en snel een beetje. En neem dat wrak van je mee werd mij toegebeten.
Snel verliet ik het politie bureau. Stel je voor dat de agenten zich zouden bedenken.

De brommer was onherstelbaar vernield. De rollerbank waarschijnlijk ook. Ik heb de politie nooit meer in bocht bij de van der Pekstraat zien staan.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal.Doet mij aan mijn Puch tijd denken
@ Ed Naab..Brommer naar de sloop.
@ mc suffie...tuurlijk moet het de van der Pekstraat zijn. Ik ben jaren geleden verhuist uit Noord...stom hè.
Mooi geschreven Ruud. Ik ben ook bezig met mijn brommerhistorie op te rakelen..
Mooi en spannend jeugdverhaal. Duim taco
mooi verhaal!
Ach eerlijkheid siert de mens. Stelletje flauwerikken om niet toe te geven, pff!