Als wonden niet meer helen

Door Lebonton gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

nee, aan de buitenkant zie je niet zo veel. het zit dieper dan je denken kan.

de grootste wond

ik heb in een eerder artikel al eens aangegeven, dat er thema's zijn, die mij bovengemiddeld boeien. ik kan dat niet verklaren, het is gewoon zo. het verstrijken van de tijdheb ik u al eens gepresenteerd, een ander thema is de wijze waarop geweld en oorlog schijnbaar ongemerkt de zware vleugels over argeloze mensen laat slaan. ik ben, zoals velen van u, opgegroeid in een land en tijd waar geen actief oorlogsverdiet binnen onze grenzen te duchten was. gelukkig maar. dat is overigens geen maat voor het algehele peil van geluk, want dat is een te diffuus begrip.

als dorre bladeren vallen mensen van alle leeftijden, maar veelal op een te jonge. wat drijft de mens toch altijd zo ver dat de noodzaak blijkt gewapenderhand tegen over elkaar te staan?

verdriet, ook als men geluk heeft

op één van mijn thailandreizen (onze dochter woonde daar) bezochte ik onder andere de oorlogsgraven van hen die vielen bij de bouw van de brug over de rivier 'kwai'. een intense ervaring, als je al die leeftijden, namen en soms een boordje 'anoniem' tegenkomt.

dat zijn dan de gevallenen, maar wie heeft geluk tijdens of na een gewapend conflict?

ik geef mijn overwegingen in de volgende tekst.

de grootste wond

 

en zo was ik een jongeman

bedoeld voor landwerk, jacht of bouw

en het bevaderen van een kind

en het beminnen van een vrouw

het zou ooit zijn van haard en huis

een woonstee als van anderen

de wereld die mij omarmen zou

was nooit bedoeld om te veranderen

 

en toch werd ik als van tien man

die geroepen werden tot geweld

waar zij in geloofden werd ontkracht

het was van visies, macht of geld

omhelzingen, een kus tot slot

een spoor, getrokken in zwaar stof

ik leerde nieuwe vaardigheid

en alles, loog men, tot god’s lof

 

en zo werd ik van honderd man

gescheurde stad, gebroken land

van elders kwamen zij als wij

wreed werk verliet mijn vreemde hand

een bugel jankte, een trommelhuid

versterkte de dunne moed

uit kroezen vloeide schrale drank

en nog meer, veel meer vloeide bloed

 

zo was ik laatst als duizend man

in groen geperst, vooruit gedreven

gericht op een ander man zijn dood

en het behoud van eigen leven

en tussen rook en kreten heen

reed ik slechts gesterkt door vrees

en vermeed ik door een vreemd lot

te diepe schade aan bot en vlees

 

en nu ben ik als alleman

het geheugen, groeizaam van verdriet

wetend dat wat nu anderen plooit

altijd voorbij aan doelen schiet

het graven tellen leg ik nu af

en hoop dat god hun namen gelooft

de grootste wond trof mijn lichaam niet

maar woont nu in mijn hart en hoofd

 

© ton de gruijter

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig gedicht over een afschrikwekkende gebeurtenis..
prachtig verwoord
Prachtig! Het zijn overpeinzingen die ik ook vaak heb, alleen kan ik ze niet zo fraai in een vorm gieten die zo gestileerd is dat het leest als een gecontroleerde dwarreling van woorden waarvan er geen een teveel gezegd is.
Heel mooi verwoord, gevoelig!
De wond zal een litteken worden, die af en toe weer opengaat...