Toch afscheid nemen? (2)

Door Remrov gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Een tijdje geleden had ik een artikele geschreven over een droom die ik had. In deze droom moesten ik en mijn Amerikaanse vriend afscheid nemen. Op verzoek van een aantal Xeadleden is hier een update van het hele verblijfsvergunning verhaal.

 

Toch afscheid nemen? (2)

Een aantal maanden geleden had ik een vreselijke droom. Het begon met de hele kwestie dat mijn Amerikaanse vriend zijn verblijfsvergunning moest verlengen en ik droomde dat we een brief ontvingen van het IND waarin hun beslissing stond beschreven dat mijn vriend terug naar Amerika moest. Een vreselijke droom, waar ik destijds ook een artikel over geschreven heb. Lees het hier.

Maar gelukkig….de droom is niet uitgekomen….mijn vriend ontving zijn nieuwe verblijfsvergunning voor 5 jaar, en we zijn nog steeds gelukkig bij elkaar.

 

 

Nieuwe plannen

Hoe blij we ook zijn dat mijn vriend z’n nieuwe verblijfsvergunning kreeg, alles is niet echt helemaal koek en ei. Wel tussen ons en dat zal ook nooit veranderen, maar mijn vriend kan hier in Nederland om vele verschillende redenen niet aarden. Hij is een acteur en had in Amerika een heel netwerk opgebouwd met vele acteursvrienden die hij nu natuurlijk erg mist. Ook is het ontzettend moeilijk om ineens in een ander land weer een netwerk op te bouwen. Daarnaast is de bureaucratie hier echt ongekend voor hem, het klimaat is toch heel anders dan in Montreal, we leven erg geïsoleerd (ik heb het altijd al moeilijk gevonden om contacten te maken) en zo zijn er nog vele andere redenen waarom het mijn vriend niet lukt om hier te aarden. En persoonlijk vind ik dat niet zo gek. Ik woon al mijn hele leven in Nederland en heb nog nooit echt mijn draai gevonden hier. We hebben dus besloten om te verhuizen naar Canada.

 

 

 

Makkelijk?

Verhuizen naar Canada….zo iets is snel gezegd maar natuurlijk is de beslissing niet zo gemakkelijk. Ik heb wel mijn moeder hier, mijn tweelingbroer, mijn vader en zijn vrouw, enzovoort, dus verhuizen naar de andere kant van de oceaan heeft dan natuurlijk ook nadelen. Wel sta ik er heel positief tegenover. Ik heb echt nooit mijn draai kunnen vinden hier, op gebied van vriendschap, werk, school, heb ik altijd ontzettend lopen worstelen dus het idee om heel ergens anders een nieuw leventje op te bouwen klink me erg lekker in de oren en heb ik eigenlijk altijd al gewild. De beslissing nemen om te emigreren naar Canada is één, maar het allemaal ook daadwerkelijk voor elkaar krijgen is een heel ander verhaal.

Ieder jaar emigreren er ontzettend veel mensen wereldwijd naar Canada en zo gemakkelijk komt je het land niet in. Mijn vriend kan zo weer terug naar Canada, als het maar binnen een  anderhalf jaar is, maar om voor mij een visum te krijgen is nog niet zo gemakkelijk. Ik heb al vele uren onderzoek gedaan op het internet over het hoe en wat en ben erachter gekomen dat je als eerste een bepaald soort visum moet kiezen waarvoor jij in aanmerking zou komen. En deze visa zijn onder andere:

Student visa
Skilled worker visa
Business visa
Family class visa

Een student visum spreekt voor zich en een skilled worker visa en een business visa hebben uiteraard allebei met werk te maken. Deze zijn er bijvoorbeeld voor als je een eigen bedrijf hebt en deze voort wilt zetten in Canada of als je ingehuurd wordt door een bedrijf in Canada. Dit is allemaal niet op mij van toepassing aangezien ik al langer dan tien jaar een uitkering heb. Het enige waar ik in aanmerking voor kom is een family class vium. Bij een family class visum moet iemand voor jou als sponsor fungeren en dit zou dan alleen mijn vriend kunnen zijn.

Ook hebben we contact gehad met een visaspecialist. Als eerste kun je een quickscan doen op internet om globaal je kans op een visum te berekenen. De uitkomst van deze quickscan was wel positief. Nadat ik die quickscan had gedaan kreeg ik een email van de desbetreffende visa specialist waarin stond dat ik gratis een telefoon gesprek van 10 minuten kon krijgen om wat details te bespreken en dan te kijken wat mijn kans op een visa is aan de hand van die details.

 

Het telefoongesprek

Tijdens het telefoongesprek kwamen we erachter dat het allemaal helemaal niet zo gemakkelijk gaat worden en de kansen dat ik een visa zal krijgen werden er na het bespreken van de details ook behoorlijk wat minder op.

 

 

Voor ik de telefoon pakte om de visa specialist te bellen heb ik eerst een lijstje gemaakt met vragen die voor ons belangrijk waren. Aangezien tien minuten niet erg lang is voor zo’n belangrijk onderwerp is het beter om het goed voor te bereiden.

Als eerste vroeg ik of we alles hier in Nederland konden regelen, aangezien mijn vriend hier in Nederland woont. Maar ik kreeg als antwoord dat mijn vriend alleen mijn sponsor kan zijn als hij in Canada woont. Gelukkig hoeft dit niet te betekenen dat we weer afscheid moeten nemen, want we kunnen eerst al mijn documenten gedoetjes hier regelen en dan samen naar Canada gaan om daar een aanvraag te doen voor sponsorschap en een visum voor mij. Het enige lastige is dan wel dat we mazzel moeten hebben dat ik het visum binnen zes maanden krijg want anders moet ik terug naar Nederland en daar verder wachten tot alles in orde is.

Toen kwam mijn tweede vraag over het inkomen van een sponsor. Ik vertelde dat mijn vriend acteur is en geen vast inkomen heeft, maar we zouden wel eventueel wat hulp kunnen krijgen van familie in Canada. Dit was geen probleem vertelde de niet zo erg vriendelijke meneer aan de telefoon.

En dan mijn derde vraag: Is het een probleem dat ik autisme heb en al meer dan tien jaar een Wajong uitkering heb?
Ja…dit kon wel eens problemen opleveren. Hoe hard ik nu ook bezig ben om uit de uitkering te komen al hier in Nederland, en wat mijn talenten dan ook zijn, ik kan niet bewijzen dat ik een baan kan hebben en houden. En als het lijkt dat een persoon hulp of bijstand, op persoonlijk of financieel vlak, van de staat nodig gaat hebben kom deze persoon het land niet in.
Dit was dus een behoorlijke domper. Ik weet zelf nadat ik zoveel gegroeid ben de afgelopen jaren dat ik best een geschikte baan voor mij zou kunnen doen, maar hoe kan ik dat bewijzen?

En dan mijn laatste vraag: Wat gaat het allemaal bij elkaar kosten?
Ik wist dat het behoorlijk wat zou gaan kosten, voor documenten, de aanvraag voor sponsorschap en mijn visum, de vliegtickets, tja het zou nog best een probleempje worden die zo’n 1500 euro, exclusief vliegtickets, wat ik dacht dat het ongeveer zou zijn. Maar toen ik het antwoord hoorde zonk de moet me even helemaal in de schoenen.
“Zo’n 5000 tot 6000 euro moet je wel op rekenen” werd mij gezegt.
Waar haal je dat nou in hemelsnaam vandaan?
Ik heb mijn Wajonguitkering, mijn vriend heeft zijn werk af en toe als acteur, maar alles wat wij bijverdienen naast mijn uitkering, geloof het of niet, ook wat mijn vriend bijverdien, daar moeten we een groot deel van inleveren bij de Wajong. Hoe kunnen we dan in hemelsnaam sparen?

 

 

Onze beslissing

Mijn vriend en ik waren behoorlijk geschrokken van dit nieuws. Het probleem met mijn autisme en het feit dat ik al langer dan tien jaar een uitkering heb plus de gigantische hoge kosten hebben er echt even flink ingeslagen. Maar we hebben besloten nu even een weekje van de feestdagen te genieten en in Januari gaan we er heel hard tegenaan.

Ik ga door met waar ik mee bezig was. Werk zoeken, een goede en passende baan voor mij, zodat ik kan bewijzen dat ik het kan. En als ik uit de uitkering ben kan mijn vriend ook verdienen en hoeven we niet meer een groot gedeelte van wat hij verdient in te leveren, en kunnen we het geld dat we nodig hebben voor mijn visum bij elkaar gaan sparen. Ook ga ik op advies van een kennis in Canada universiteiten in Canada aanschrijven. Ik geef hier in Nederland al regelmatig lezingen (jammer dat dit altijd op vrijwillige basis is hier), in Canada op universiteiten doen ze veel onderzoek, en ook naar autisme. Aangezien ik goed kan vertellen over mijn autisme zou ik daar best aangenomen kunnen worden, en dan kan ik lezingen geven en ervoor betaald worden. En dit zou ook meteen een positief verhaal zijn bij de aanvraag van het visum, als een universiteit al interesse in mij heeft.

We gaan gewoon keihard aan de slag en proberen voor ieder probleem een oplossing te vinden. En dan moeten we er het beste maar van hopen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verhaal weer, ik ben zeer benieuwd wat er van de plannen geworden is. En ik geloof,ik geloof in terugkrijgen wat je stuurt. Ik geloof dat als jullie er echt voor gaan en erin blijven geloven dat het da zeker goed komt. Er is al heel veel liefde en doorzettingsvermogen. Je bent een sterke vrouw, alles komt goed of is zelfs algoed gekomen.
Ik hoop het ook heel erg voor je. Ik weet inmiddels ook hoe hard het is om een baan te vinden, vooral als je autistisch bent.
Bedankt voor alle reacties!
als iemand dit voor elkaar kan krijgen ben jij het wel :-)
ik wens jullie allebei heel veel succes er mee !
Ik wens je heel veel succes in het komende jaar en hoop voor je dat het gaat lukken.
Wat een lastig verhaal, ik hoop echt dat het goed voor jullie gaat uitpakken!
ik kan jou wat betreft emigreren helemaal gelijk geven. Ik vind het ook vreselijk in Nederland; de hokjesgeest, al die bureaucratie, de regeltjes en de verharding die gaande is. Als ik zou kunnen zou ik ook liever hier niet wonen maar ik kan helaas ook niet zomaar weg. Anders wist ik het wel!
Ik wens jullie sterkte ermee, zo te lezen zijn er best wat haken en ogen en ik hoop dat jullie deze overwinnen!