Deel 9: Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Elise is verbijsterd, vraagt zich af of Simon haar misleidde. Is Marcus zijn zoon? En hoe komt het dat Sonia Deroost in zijn leven opduikt. Hoe komt het dat hij hierover niets vertelde?

Heeft Simon een dubbelleven?


In de Bethanieënstraat was Elise één en al onzekerheid.  De telefoon rinkelde.
" Elise, met Simon .... vandaag mag ik de kliniek verlaten, en ik dacht zo, mag ik bij je langskomen, er is hier ...
Elise onderbrak Simon impulsief.
"Ik denk dat alles klaar en duidelijk is Mijnheer Visser. Goed voor U dat U hersteld bent. Ik wens U het beste. Dag Mijnheer Visser"

Simon stond paf. Ze had de hoorn neergelegd. Zo kende hij Elise niet. Hij moest nadenken, dit had waarschijnlijk met zijn ex-vrouw
en haar zoon Marcus te maken. Marcus die bovendien ook Visser noemde. ...Hij moest dit eerst in het reine trekken.
Voor hemzelf en zeker voor Elise. Hij voelde zich ontzettend moe.
De hoofdverpleegster Nellie zag hoe zijn schouders zakten,  zijn hele lichaamshouding drukte diepe ontgoocheling en zorg uit .
"Mijnheer Visser,  ga even zitten, ik kom zo bij U ". "Het gaat wel, dank u"


Simon draaide zich om en keek recht in de ogen van Marcus. De droevige blik van Marcus raakte hem. Hij liep naar de kleine jongen toe.  "Dag Marcus,  ik ben Simon Visser, hoe gaat het met je ?" "Ik heb je uit het water gevist kleine man, we hebben allebei veel geluk gehad".

Marcus keek Simon onderzoekend aan. Een traan liep nog langs zijn neus...
".... mijn mama heeft gezegd dat mijn pappa me gered heeft ... waar is mijn mama ?"
Simon was stomverbaasd. Hij had geen woorden .
Marcus keek Simon aan, aarzelend vroeg hij  : "ben jij dan mijn pappa ?". Het gezicht van de kleine jongen was één en al verwachting, vroeg om bevestiging van zijn hoop.
Simon nam een stoel en ging naast het bed van Marcus zitten.
Hij zweeg even, keek Marcus vriendelijk aan en zei:
"Marcus wij hebben beide dezelfde naam maar ik ben niet je vader. Elf jaar geleden was ik getrouwd met Sonia Deroost: jouw mama.
We zijn gescheiden en hebben elkaar nooit terug gezien. Zie je Marcus, dat was allemaal voor je geboorte ...
Het is een toeval dat we dezelfde naam hebben . En ook toeval dat juist ik in de buurt was toen jij in het water viel.... en nu liggen we samen in dezelfde kliniek hé?"
Marcus boog het hoofd, zakte in zijn bed als een hoopje ellende.
Simon had met de kleine jongen te doen ... hij zag er zo broos en kwetsbaar uit. Hij besloot om nog een beetje bij Marcus te blijven praten, proberen hem op te monteren.
"Waar woon je Marcus ?" ".... ik weet het nu niet zo goed,  in Antwerpen staat alles in dozen gepakt, mama zei dat we naar Mechelen zouden verhuizen ... en nu weet ik het niet. Mama is nog niet geweest vandaag, misschien is ze verhuisd en dan weet ik niet waar ik woon ..." .
Zijn ogen vulden zich weer met tranen , Simon zag hoe hij probeerde zijn tranen weg te slikken... in een opwelling aaide hij het hoofdje van Marcus.
Simon kookte innerlijk van verontwaardiging, dacht na en besloot uit te zoeken wat de situatie van de kleine jongen was.
Dit leek heel erg op manipulatie van een jong kind, hij zou het niet zo laten.
Aan de balie rinkelde de telefoon, hij zag de verpleegster in hun richting kijken, Marcus keek hoopvol naar haar.
"....ja Mevrouw Deroost, ik zal aan het Marcus zeggen, wilt U even met hem praten ? Hij is nogal ongerust en verdrietig, het zou goed voor hem zijn als U even met hem praatte...."
  " Ja, geef Marcus even de telefoon door". De verpleegster liep met de telefoon
naar het bed van Marcus , de jongen straalde opgelucht.
"Mama ? Allo ? Mama ? "  Sonia Deroost had de verbinding verbroken.

 

 

 

 

Marcus keek naar de verpleegster, naar Simon en begon onbedaarlijk te huilen. Simon nam hem in zijn armen en wiegde hem stilletjes tot Marcus zachtjes rustiger werd.
"Marcus, er is vast iets met de telefoon, je mama zal wel proberen terug te bellen of straks langskomen... we zullen het hier samen uitzoeken het komt in orde, ik beloof het jou.

" Marcus snikte stilletjes in de armen van Simon.
De verpleegster en Simon keken elkaar aan... ze hadden geen woorden nodig om te zien wat hier gebeurde en het plan dat
erachter zat. Ze ging weg en deed teken aan een collega om de zaal over te nemen.


Twijfels.

Simon bleef bij Marcus zitten, in zijn hoofd ging hij jaren terug... Toen Sonia wegging hadden ze al maanden geen intiem contact meer gehad.
Ze leefden naast elkaar tot Sonia wegging. Ze had daarvoor al enkele slippertjes gehad, was teruggekomen en even hadden ze geprobeerd om hun relatie terug op de sporen te zetten.

 

 

 

 

 

 

 

Sonia kon het vlinderen niet laten en was uiteindelijk naar
Antwerpen vertrokken... hoe komt het dat Marcus "Visser" noemt ? Simon kon niets bedenken,  Marcus is niet zijn zoon, daar was hij zeker van. Hij keek naar de jongen , mooie donkere bruine ogen, donker golvend haar, dat had Simon ook zoals zovele anderen.... toch bleef het in zijn hoofd ronddraaien.

Simon speelde "Mens erger je niet" met Marcus... de jongen had er plezier in hem telkens terug naar start te wippen, hij lachte zelfs af en toe. Simon was er met zijn gedachten niet bij. Voor de jongen was het goed .
Alhoewel hij zeker wist dat Marcus zijn zoon niet kon zijn,  besloot hij zich te informeren over DNA-onderzoek. Hij wou zekerheid ... en Marcus was al in zijn hart gesprongen.

Hij dacht aan Elise en hoe deze ontwikkelingen hem steeds verder van haar verwijderden. Een sombere wolk bezwaarde zijn hele Zijn.
Hij miste Elise, haar geur ... de trilling die er even geweest was tussen hen.
Hij duwde de gedachten weg en speelde verder met Marcus.

 

Parijs.

 

 

 

 

 

 

Sonia Deroost zat op de trein naar Parijs,  helemaal opgetut ... het zou lukken. In de weerspiegeling van de venster zag ze zichzelf.  Ze was tevreden met het teruggekaatste beeld. Toch knaagde er iets ... haar geweten, Marcus ... Ze richtte haar blik op iets anders.

De man tegenover haar las de Financial Times. Hij had totaal geen aandacht voor haar. Zij wel voor hem.
Even dacht ze terug aan Marcus.... kil, zonder enige emotie.

Simon Visser zou wel voor hem zorgen.... ze had twijfels genoeg gezaaid omtrent het vaderschap. Nu, nu zou ze haar leven in handen nemen.
Ze glimlachte naar de man recht tegenover haar. 

Hij had geen aandacht voor haar.      

 

 

Vrienden.

 

 

Er was geen enkele medische reden om Marcus nog op spoedgevallen te houden. Ze wisten niet wat doen, de sociale dienst zou de kleine jongen ophalen en plaatsen,  in afwachting dat ze zijn moeder gevonden hadden.
Alle pogingen om haar te contacteren liepen vast. Ze leek van de aardbol verdwenen.
Simon werd ervan op de hoogte gebracht, hij had zijn GSM-nummer nagelaten bij de sociale dienst en  gevraagd om hem op de hoogte te houden van de komende ontwikkelingen.

In zijn appartement dacht hij na, telefoneerde naar zijn raadsman en vriend Jef Verkeulen en vertelde hem het surrealistische verhaal van de laatste weken.

Het leek niet zo simpel om Marcus op te vangen. Sonia Deroost had geen familie, dat wist Simon.
Kon hij voogd worden over Marcus ? Ook al was hij geen familie? Kon hij Marcus opvangen bij hem thuis ... in afwachting ?
Simon dacht aan de beginjaren van zijn huwelijk met Sonia,  hoe hij verlangde naar een kind,  hoe ze hem telkens misleidde...
en nu ...  het had zijn zoon kunnen zijn . Het had ...
Hij besloot nog even naar de kliniek te gaan.  Marcus droeg dezelfde familienaam ... misschien waren er toch mogelijkheden? Hij wou Marcus niet alleen laten, al had zijn moeder dat wel gedaan.

Net toen Simon wou vertrekken,  belde Jef Verkeulen.
" Simon, je zult het niet geloven - ik heb al mijn kanalen  gebruikt -  Marcus is in Leuven geboren en de geboorte is aangegeven door de moeder en jouw naam als vader... ik heb een uittreksel van de geboorteakte." "Wat !!?" .... "Ja, dat wil zeggen dat jij eigenlijk de vader bent op papier, tenzij je hiertegen in gaat natuurlijk...
We weten allebei dat Marcus je zoon niet is ... je was op zoek naar een oplossing, dit is de meest onverwachte en ook de meest eenvoudige.
We moeten dit uitgebreider bekijken,  er lijken mij enkele mogelijke addertjes onder het gras te zitten ...
Wat als Sonia gevonden wordt, wat als ze Marcus terug wil...."?  Simon was verbluft , hij kende Sonia als een genadeloze vrouw als het om geld ging, maar hier ging het om haar kind.
Arme Marcus.
Zo, hij had dus een zoon op papier. Enkele dagen geleden had hij aan Marcus nog gezegd dat hij niet zijn vader was .
Het werd steeds ingewikkelder, het web van Sonia had hem volledig ingepakt.

Hoe zou Marcus reageren , hoe dat alles verklaren ? En Elise ... hij verlangde naar de stem en geur van Elise.

 

 

 

Simon neemt een beslissing.

Simon reed naar de kliniek, hoopte dat Marcus er nog was.
Net toen hij uitstapte zag hij Marcus aan de hand van een dame buitenkomen. Marcus liep met gebogen hoofd en huilde.

Het ging Simon door merg en been.
Hij liep op hen toe en riep Marcus . De dame bleef staan en Marcus rukte zich los en vloog in de armen van Simon.
De sociale assistente vroeg Simon of hij familie van de kleine was . Simon aarzelde niet en bevestigde.
" Mevrouw er is hier heel wat verwarring, mijn raadsman zal contact opnemen met de dienst jeugdbescherming, vandaag nog, intussen zou ik Marcus graag meenemen naar huis."


"Dat kan niet Mijnheer Visser, we moeten een aantal zaken ".... Marcus  riep uit volle kracht " Dat is mijn pappa, mijn pappa ! Hij heeft me gered ! Ik wil naar huis met mijn pappa !"
Beide volwassenen stonden verbluft .
Op dat ogenblik besefte Simon dat hij deze kleine jongen als zijn zoon zou koesteren en beschermen ... zolang hij kon.

De spontane kreet van Marcus maakte het gemakkelijker om nadien uit te leggen waarom hij eerst iets anders gezegd had.
"Mevrouw,  ik neem mijn zoon nu mee naar huis ".  De eerste keer in zijn leven sprak Simon die woorden uit  " Mijn zoon"
Het voelde goed.

 

 

De sociale assistente stond er verbaasd en verveeld bij, vol twijfels  ...  deze situatie had ze nog nooit meegemaakt. Simon gaf haar zijn identiteitskaart en het uittreksel van de geboorteakte van Marcus...  de kleine jongen hield de hand van Simon vast als  een reddingsboei   En dat was ze ook.
"Mijnheer Visser , wilt U met mij meekomen om dit administratief te regelen. U begrijpt toch dat ik deze verantwoordelijkheid niet alleen mag nemen ? "  Wij gaan met u mee mevrouw, geen enkel probleem" Marcus klampte zich nog sterker vast aan Simon.


Elise.

Elise zat in de zetel aan Simon te denken. Ze besefte dat ze Simon moest loslaten, verder gaan met haar leven.
Sinds het voorval aan de Vaartbrug had ze niets meer van Simon gehoord. Behalve die korte telefoon waar ze zelf een einde aan gemaakt had. Talloze vragen waren door haar hoofd gevlogen en onbeantwoord gebleven.
Het had geen zin. De hele episode was een opeenstapeling van het hele repertorium aan emoties.
Ze wou haar evenwicht terugvinden.

Boven pakte ze haar valies . Verandering van lucht en decor opent nieuwe wegen. Ze wou naar Kenia. Naar Helen die daar al jaren woonde.
Terwijl ze zorgzaam en geconcentreerd haar kleren uitkoos voelde ze zich stilaan loskomen van Simon. Ze had iets om naar uit te kijken.
Al  was ze niet zeker waarheen en hoelang. Ze wist eigenlijk niet wat ze wou, het was vooral haar oude wantrouwen dat haar weer te pakken had.

Voorlopig einde.


Het verhaal van Elise en Simon kent nog heel wat wendingen. Simon gaat helemaal voor de zorg om Marcus ... Elise beseft het, beseft ook dat Simon een heel warm hart heeft.... tijd zal raad brengen.
Soms is het goed even afstand te nemen als je de weg kwijt bent.
Niets is ooit verloren zolang mensen openstaan en hun eigen grenzen verleggen, vooral hun vooroordelen.
Ik laat ze hun weg gaan in de tijd.

Dit verhaal is gedeeltelijk fictief, de stukjes van ieder leven hierin vervlochten, haalde ik uit de realiteit van wat mensen me toe vertrouwden.
De namen zijn uiteraard veranderd. De plaatsen ook.

De tijd waarin deze stukjes zich afspeelden is vervlogen. De echte Marcus, die niet Marcus noemt is nu eenentwintig jaar. Een gelukkige jongeman en schitterende student. Elise vertrok naar Kenia voor enkele weken, het werk van haar vriendin Helen boeide haar ... Ze is in Kenia gebleven en heeft nog contact met Simon.

Dank voor het lezen en al de mooie respons die ik mocht ontvangen.

 

 

 

 


 

 

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha dank je.Drimpels.

@ Dankje Dirkbali.
Mooi verhaal en een leuke reis van verleden naar toekomst.

Pork is de DUIMEN gever.

DRIMPELS.
Met genoegen alle delen op mijn gemak gelezen en genoten, jammer dat de reis is afgelopen, alhoewel, je weet maar nooit.
Groet van leny
Dank je Leny.
Dank je Madamex, het doet deugd zo'n fijne reacties... en ja ik ben nog aan het mijmeren over alle positieve respons die ik kreeg.
Ook het verhaal op zich ... als ik het kan schilderen, schilderen wat nu is ( voor mezelf dan)... dan denk ik dat de woorden nadien komen. De woorden die ik nu heb vragen om vormen en kleur...
Tussendoor schrijf ik wel iets anders of een lekker recept om
sausjes te maken met verf! :)
Dank!
vooral hun vooroordelen.
Ik laat ze hun weg gaan in de tijd.

Alleen die ene zin al........

Toen ik las: Voorlopig einde was dat een hele opluchting dat het geen definitief einde was.
Em gezien bovenstaande reacties zie je toch wel dat we zoooo graag nog even met je mee mijmeren toch?