De snurkende brandweerman

Door Tandra gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Zeg nou zelf, waar denk jij aan als je brandweerman of bewakingsagent hoort. Dan denk je toch direct alerte man, je veilig voelen, redder in de nood, toch? Niet dan?

25 Jaar geleden was ik (nog heel gelukkig) getrouwd met een Fransman en hartstikke zwanger. De eerste 7 maanden waren heel goed verlopen, geen ochtendziekte, geen overtollige kilo’s, geen problemen, behalve wat emotionele uitbarstingen. Ik was zelfs een beetje teleurgesteld dat ik er in mijn winterkleren nauwelijks zwanger uitzag. Ik was nu toch al dik 7.5 maanden heen, maar met mijn winterjas aan was er bijna niets van te zien. Toch keek ik er naar uit om van die dikke buik verlost te worden, om mijn lenige slanke lichaam terug te krijgen met alle beweeglijkheid die ik gewend was.

De baby werd eind januari verwacht en het was nog maar half december. Buren hadden tijdens de zomer al gezeurd dat ik veel te actief was. We werkten dat jaar veel aan het huis dat in feite een vakantiehuisje was geweest toen wij het een jaar eerder kochten. We hadden in het voorjaar samen de kelder uitgegraven, manlief de schop, ik de kruiwagen. Ik voelde me prima bij al die actie en werkte ook vaak nog wat in de tuin.

De wintermaanden zijn toch al nooit mijn favoriet geweest. Het was zo verdomd koud dat ik niet veel anders kon doen dan boeken lezen en uitrusten van het niets doen. In ons schattige huisje hadden we dat voorjaar een schoorsteen laten bouwen en het open haardvuur verwarmde ons hele huis. Mijn man had voor ruim voldoende brandhout gezorgd en ik was inmiddels al een expert geworden in het opbouwen van een heerlijk vuurtje, er hoefde dan nog maar een lucifer bij en woesj. Aangezien we geen andere verwarming hadden brandde dat vuur dus de hele dag door en ’s avonds voor het slapen gaan legde ik altijd nog een hele dikke blok erop zodat die de nacht door zou blijven smeulen.

Op die avond halverwege december ging het echter mis. Mijn man was zoals zo vaak na de douche in zijn badjas op de bank voor de TV ingedut. Ik was nog wat aan het rommelen en maakte me klaar om naar bed te gaan. Opeens klonk er een vreemd geruis in de living. Ik kon het eerst helemaal niet thuisbrengen, maar besefte toen dat het uit de schoorsteen kwam. In een mum van tijd zwol het geruis aan tot een enorm gebulder en instinctief besefte ik dat we een schoorsteenbrand hadden.
Op dat moment raakte ik eigenlijk niet eens in paniek. Mijn man was immers tijdens militaire dienst opgeleid tot brandweerman en ik vertrouwde erop dat hij wel zou weten wat te doen. De paniek sloeg pas toe toen ik hem helemaal niet wakker kon krijgen. Ik had het nochtans kunnen weten, ik vertelde iedereen altijd met een brede glimlach dat hij zelfs door een aardbeving heen zou slapen. Dat bleek hier dus helaas ook de zuivere waarheid. De man sliep en ik weet niet wat ik allemaal heb gedaan om hem toch maar wakker te krijgen! In panieksituaties verlies ik altijd mijn stem!

Toen mijn held op sokken dan toch eindelijk wakker schrok, schoot hij in zijn brandweerlaarzen, zijn favoriete schoeisel, maar nam niet de moeite om zich verder aan te kleden. Hij riep herhaaldelijk dat als de brandweer zou moeten blussen, het hele huis naar de vaantjes zou zijn door waterschade en tegen dat de brandweerauto bij ons huis aankwam had hij het vuur dan ook net zelf geblust. De rest is een beetje wazig, maar eind goed al goed, dacht ik, we konden eindelijk naar bed.

Die nacht begonnen de weeën, waarschijnlijk door alle schrik en opwinding. Ik werd afgevoerd naar de kliniek waar mijn weeën gestopt werden aangezien het nog te vroeg was om de baby gewoon te laten komen. Ik moest in de kliniek aan dat weeën remmende infuus en in bed blijven tot na de kerst. Op 2e kerstdag zei de gynaecoloog van dienst dat ik de dag erna naar huis mocht. Het gevaar was volgens hem geweken. Ze waren waarschijnlijk ook best blij om van mij verlost te worden, want ik ben bepaald geen type om een hele week in bed te liggen als ik niet doodziek ben en in die tijd had je ook nog geen internet, laat staan laptops, om je aangenaam bezig te houden.
Hoe groot was mijn frustratie dan ook toen mijn water brak toen ik de ochtend erna mijn koffertje aan het pakken was. Ik werd onmiddellijk  terug aan een infuus gelegd, deze keer om de weeën te versterken. Ik heb nooit begrepen waar dat nou voor nodig was. Na maar 4 uurtjes van vrijwel onophoudelijke weeën kwam mijn dochter ter wereld met een,  voor een baby toch, enorme bos blond haar. Een met niets vergelijkbaar moment, dat onbeschrijflijk fantastische gevoel van moeder zijn van de ene seconde op de andere. Dat maakte uiteraard alles goed.
Ons eerstgeboren schatje moest direct in een couveuse en de kersverse mama terug in het ziekenhuisbed voor nog eens 8 dagen, dat was nu eenmaal zo in Frankrijk in die tijd.
Helaas had ik direct na de geboorte nog veel meer energie dan ervoor en ik wilde maar de hele tijd mijn bed uit om naar de couveuseruimte te gaan. Mijn man lag dan meestal alweer met zijn enorme laarzen op mijn kraambed te snurken. Die bleef de geboorte maar op zijn Frans vieren, dus met veel bubbels en helaas te vaak ‘culs sec’.

Daarna hebben we nooit meer problemen gehad met de schoorsteen, maar wel veel beter opgelet wat voor soort hout we erin verbrandden. De brand was veroorzaakt door de hars die nog in het te verse pijnboomhout zat en die zich op de schoorsteenwand had vastgezet.
Kwestie van je veilig voelen met een tot brandweer en veiligheidsagent opgeleide sterke man in huis heb ik dus weinig positiefs te melden. Als ik één ding geleerd heb in mijn huwelijk, dan is het wel goed op mezelf en de kleintjes passen en alle gangbare klusjes zelf kunnen uitvoeren. Gelukkig bleek zoonlief die een jaar later zonder brand, maar toch veel te vroeg geboren werd, heel alert en die let nu nog steeds op zijn moeder en zusje ‘in gebeurlijke gevallen’ zoals ze dat hier in België zo mooi zeggen..

Mijn kinderen zijn nu dus bijna een kwart eeuw en ik een halve eeuw oud. Dit verhaal zette me aan het denken. Ik kan me niet voorstellen hoe of waar ik over nog eens een kwart eeuw zal zijn. Dan zijn zij in het stadium waar ik nu ben en ik? 

Ik moet er niet aan denken, mijn lichaam kraakt al jaren aan alle kanten. “Je bent net oma”, zeggen ze nu al grijnzend als ik met veel moeite opsta of ze hijgend probeer bij te houden als we, zoals afgelopen weekend, gezellig samen gaan wandelen. En dat terwijl ik toch dagelijks minstens twee keer in het bos wandel. Nou ja, ze moeten dan maar heel goed en vroeger dan gemiddeld voor me gaan zorgen. Mijn moeder en ik scheelden namelijk 40 jaar, kan je nagaan hoe ver mijn lijf vooruitloopt op zijn werkelijke ouderdom…

© Tandra

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
open haarden zijn altijd "linke soep"
Met plezier gelezen.Duim
Bijzonder verhaal
Tromp zegt:een bijzonder lezenswaardig verhaal. Een leuk en vaak ook humoristisch geschreven,autobiografische(?)beschrij-ving v.e. periode in het leven v.d. auteur. Alleen de titel al is een vondst. Een mooi contrast:een snurkende brandweerman die niet wakker te krijgen is, op het moment suprême. Dat is lachen. Althans voor de lezer.
Complimenten aan de autrice. Ik heb van de story genoten.

M.i.kan dit 'levensverhaal, per direct, in een tijdschrift.
Drie(# 3 )DUIMEN dus voor de schrijfster. Ik kijk uit naar
nog zo'n heerlijk verhaal. Klasse! 'Chapeau'!