Deel 8: Tentoonstelling in Brussel, mijmeringen op de trein naar Mechelen

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Simon tracht aan de verpleegster de gebeurtenissen te verklaren. Dat wat niet te verklaren valt. Hij begrijpt het zelf niet. Dit kan niet waar zijn!

Moeilijk gesprek.

Hij deed zijn uiterste best om rustig aan de verpleegster uit te leggen .... waar hij zelf geen uitleg voor had
" De vrouw die net buitenging,  donker haar,  nogal opzichtig geschminkt is Sonia Deroost. Niet mijn echtgenote.

We zijn elf jaar geleden gescheiden . Ik heb haar sindsdien nooit meer gezien."

De verpleegster keek hem aandachtig aan,  ze voelde dat hij de waarheid sprak . En er was ook iets in de houding van Sonia Deroost dat haar wantrouwen wekte." Mijnheer Visser,  het is nu nacht, morgen
zullen we uitzoeken wat hier gaande is . Ik zal er niet zijn want ik doe de nachten, maar ik zal een
rapport schrijven voor de dagdienst.
Het is beter dat U nu rust. Ik zal U iets geven om beter te slapen , de dokter heeft het voorgeschreven in geval het nodig mocht zijn.

De verpleegster ging terug achter de balie zitten , alles leek rustig . Ze keek in de richting waar Marcus Visser lag . Hij sliep.
Wie is Marcus Visser dan ? Misschien hebben ze alle twee dezelfde naam. Dat zou wel een heel groot toeval zijn. Het kan.
Ze keek het dossier van Simon na,  nog geen week geleden ... ze herinnerde het zich . Ongeval, verward.

Elise  werd er in vernoemd met een vraagteken. Verder niemand.
Haar nachtdienst zat er bijna op en ze begon aan een zorgvuldig en uitgebreid rapport over Simon Vissers.

 

 

 

Verwarring en droefheid.

Elise werd wakker met gezwollen ogen en een zwaar hart,  bleef nog even in bed liggen.  Ze kon de dag nog niet aan.
Als in een droom overliep ze de laatste week. Ze bleef malen in haar hoofd en haar hart slingerde tussen gevoelens van verdriet, gemis en woede ... wantrouwen.
Pijn verdoven,  uitstel had geen zin. Ze moest zichzelf bijeenrapen,  de episode met Simon vergeten. Het was allemaal te scherp .
Lusteloos ging ze naar beneden,  koffie drinken . Kon ze de maalstroom van haar gedachten maar even stopzetten...
Ze warmde zich aan haar tas koffie,  leunend tegen de tuindeur.

Het is voorbij . Zelfs de kleuren van de Acer Japonicum hadden hun glans verloren
Droefheid .
Purcell 's Dido and Aeneas verklankte haar gemoedstoestand. Ze nam een dekentje en ging in de zetel liggen, opgerold luisterend naar de muziek.


Dossier.


Samen met het verslag van de nachtverpleegster, bekeek  Dr.Verstrepen het dossier van Simon.
Bedacht hierbij dat hier iets gaande was wat buiten zijn medische bevoegdheid lag. Hij begon aan zijn dienst ronde met zijn assistenten.
Toen hij bij het bed van Simon kwam zat deze al rechtop,  klaar om op te staan.

" Dag Mijnheer Visser,  ik ben dokter Verstrepen,   U bent goed opgeknapt zie ik,  laat mij eens luisteren ".
Hij beluisterde de longen en hartslag van Simon, " mmh , ...bloeddruk  goed ... geen koorts .
Een onrustige nacht zie ik op het rapport... ik heb uw dossier gelezen en het verbaast me niet...."
Hij nam een stoel,  deed teken aan zijn assistenten om verder te gaan zonder hem en zette zich naast het bed van Simon .
Oog in oog.
" Vertel eens wat  U de voorbije week gedaan hebt,  chronologisch.
Het was de bedoeling om na te gaan of er hiaten waren en of Simon nog tekens van verwardheid vertoonde.
Simon deed  rustig en helder zijn verhaal. Hij had de voorbije  nacht de film telkens en telkens weer in zijn hoofd laten draaien..
alles klopte,  er waren geen hiaten,  tenzij wat Marcus Visser betreft en Sonia Deroost.

 

 

 

 

.
Simon vroeg hoe het was met de kleine jongen en of  er iemand bij hem was.
" Marcus stelt het redelijk goed, gezien de omstandigheden ...een geluk dat U zo snel reageerde,  erg moedig."
" Ieder mens zou zo reageren als je voor je ogen een kind in het water ziet vallen...ik ben blij dat het hem goed gaat.
Met mij gaat het ook goed en ik zou graag vandaag nog, naar huis gaan. Ik heb een heleboel te regelen,  bovendien maak ik me ongerust, ik heb niets gehoord van mijn vriendin,  ik weet niet eens of ze weet waar ik ben.

"Hoe noemt uw vriendin ? Waar woont ze ?"
" Elise Vissers,  ze woont in de Bethaniënstraat . Ik woon sinds een week in de Sleutelstraat,  maar ik heb nog de tijd niet gehad om mij in Mechelen te laten registreren,  ik ben nog  ingeschreven in Leuven .
Daar heb ik een huis, waar ik jaren woonde met mijn vrouw,  tot ze het huis verliet.
 De rest van het verhaal kent U. Ik wil hier zo gauw mogelijk weg, Elise weet niet waar ik ben ze zou anders wel langs gekomen zijn ..."
 

Het verhaal van Simon,  en de beheerste toon overtuigden dokter Verstrepen dat Simon volledig helder en bewust was.
Verder was er geen enkele reden om hem niet te ontslaan ... tenzij Marcus en het onderzoek van de politie....
Hij kon de ongerustheid van Simon begrijpen en om hem nog langer hier te houden zou hij een regeling moeten treffen.
Hij speelde open kaart met Simon en vroeg hem tot morgen te blijven,  bovendien zou hij dan ook de resultaten hebben van het bloedonderzoek, al verwachte hij niet dat daar iets verontrustend zou uitkomen.
Simon vroeg of hij Elise mocht opbellen,  al had hij haar telefoonnummer niet ."Ik zal het regelen,  we zullen haar nummer opzoeken  zodat U uw vriendin kunt opbellen " 
Simon was opgelucht , eindelijk !.
Hij wist niet dat  dokter Verstrepen eerst de politie moest contacteren.

Kinderverdriet.

Marcus was wakker en lag stilletjes te huilen. Er was niemand bij hem. Vanuit de balie zag hoofdverpleegster Nellie de kleine jongen onder zijn lakens kruipen,  snikkend.
Ze ging naar hem toe,  zette zich op zijn bed en aaide zijn donkere krullebol

" Dag Marcus,  ik ben Nellie,  jouw persoonlijke verpleegster,  wat denk je daarvan ? Jij ziet er veel beter uit vandaag, je hebt een dikke bult op je achterhoofd, van de val, maar dat zal vlug genezen zijn .
Marcus keek haar aan, stille tranen liepen langs zijn neus tot aan zijn lippen. Hij likte ze op .

" Waar is mijn mama ? Ik wil mijn mama....."
Zijn stem trilde en Nellie zag dat de kleine jongen bang was. Toch hield hij zich sterk.
"Ze zal straks wel komen Marcus,  eet jij nu maar een flink ontbijt en een tas warme melk,  wil je chocomelk?" Hij knikte stilletjes en schoof weer onder de lakens.

Nellie ging terug naar de balie en vond het vreemd ; de moeder van de jongen had niet eens gebeld om te vragen hoe het met hem was,  of hij een goede nacht had gehad. Vreemd.
Ze zou zelf bellen.
Sonia Deroost  hoorde de telefoon rinkelen. Op de display zag ze
het nummer van de kliniek. Haar blik was hard. Ze nam niet op. Starend door het raam liet ze de telefoon rinkelen... eindeloos.

Nellie legde de hoorn neer, keek naar Marcus, hij had zijn ontbijt niet aangeraakt. Simon onderbrak haar gedachten  " Hebt U het telefoonnummer van Elise Schutters gevonden ? " "Elise Schutters ? Aan de dokter vroeg u het nummer van Elise Visser en dat hebben wij niet gevonden ".....
Simon gaapte haar aan. "Elise Visser ?!

???

 

Klik hier voor deel 9:  http://www.xead.nl/deel-9-tentoonstelling-in-brussel-mijmeren-op-de-trein-naar-mechelen

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Mac-suffie.Nee het komt wel deze week...
Je laat ons toch niet zo lang meer wachten he....
Ik ga nu vertrekken in nachtdromen, ja ik lees je reacties ook
Welterusten,
Heel mooi geshreven...helaas de eerdere delen gemist....druk druk
Dank je Ruud.
@: Dank je Drimpel! Reclame aan de bovenkant ? Ik zie dat niet he...

@ Lucifall: Dank je! Schrijven is voor mij ook bezinnen over de zinnen en woorden... en daar heb ik wat tijd voor nodig, ik blijf soms hangen bij een woord en dan ben ik vertrokken in dagdromen,
een leven beschrijven,dat ik niet kent en toch weer wel want er zit toch steeds een stukje van jezelf in ieder karakter... ik geniet ervan! Nogmaals dank voor je lovende woorden!
Mmmmmm Subo, je hebt zo'n prachtige stijl. Heerlijk relaxed en rustig makende letters...

Deze sprong er voor mij uit en bleven op mijn scannende netvlies hangen:
"Het is voorbij . Zelfs de kleuren van de Acer Japonicum hadden hun glans verloren
Droefheid ."

Heel mooi!
Goed verhaal mooi geschreven nu begrijp ik de reclame aan de bovenkant.
een DUIM en een FAN erbij.

g.storm DRIMPELS.