Je hoeft niet meer te zwijgen. Schrijf het er maar uit en leef!

Door Berna gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Ik zou niet meer zonder je kunnen, ik wil het zo graag vertellen aan de hele wereld, dat je er voor mij bent, lief Woord

Verborgen gedachten

moeilijk te peilen
een masker
ter bescherming
 
wie ben je
wat denk je
wat voel je

zo gesloten
nooit verstaan
lichaamstaal
alleen..
die ene traan

je sluit je af
zoals die kist
jaren later
op dat moment
werd duidelijk

zo jammer
die stilte
moeder..

toch achteraf
ik begrijp
jouw les

de wereld in..

verborgen gedachten
zullen nu spreken

Van huis uit ben ik gewend om te zwijgen. Nooit en te nimmer mocht ik mij uiten, zodat ik een teruggetrokken kind/vrouw werd. Door allerlei therapieen en door veel te oefenen,  ben ik helemaal opengebloeid. Dit ging met vallen en opstaan en soms had ik er weinig grip op, om mij te uiten. Dit veranderde totaal toen ik heel veel ging schrijven. Het is heel bijzonder wat een ''woord'' allemaal kan doen en wat er uit kan vloeien. 

Dikwijls denkt men dat ''stille mensen'' gesloten mensen zijn, maar soms is dit niet juist. Het kan met de opvoeding te maken hebben. Als men op latere leeftijd de kans krijgt om zich te uiten kan men plotseling een heel ander mens zijn. Het geeft een dankbaar gevoel als er mensen of middelen blijken te zijn, waardoor je je kunt uiten en dat je het gevoel mag hebben dat je er mag zijn, zoals je bent. Dit geeft een heerlijk gevoel. Daarom gaan mijn schrijfselen heel dikwijls over schrijven zelf. Wat het mij brengt, maar ook een ode aan de woorden en de zinnen die ontstaan zijn. Eigenlijk zijn deze voortgekomen vanuit mijn hart en stromen mijn vingers uit.

Toch ben ik niet echt druk te noemen, dus helemaal extravert ben ik nou ook weer niet. Alleen met schrijven gaan mijn gevoelens en gedachten in een treinsnelvaart en stroomt het vanzelf. Met schrijven heb ik veel durf en kan ik compleet mijzelf zijn. Er is zelden een hapering als ik schrijf, hoef niet naar woorden te zoeken, die zijn er gewoon. Met praten is dit toch weer heel anders, dan ben ik zelden druk, alleen als ik mij echt op mijn gemak voel. Onderstaande ode gaat richting het ''woord''.


        
Lief Woord,

 

Het wordt toch eens tijd dat ik je schrijf.
Je bent zo maar uit het niets ontstaan, terwijl ik zoekende was.
Ik schraapte allerlei letters bij elkaar en ineens stond jij daar voor mij.
Mijn hart maakte een sprongentje en weet je sinds jij er bent zijn er vele andere woorden ontstaan en ik schrijf ze alsmaar op.
Zo ontstaan door jou zinnen, gedichten en nu deze brief naar jou. 

De wereld voor mij geopend

Weet je Woord, je bent het beste wat mij in de afgelopen tijd overkomen is.
Ik kan het maar niet geloven en af en toe knijp ik mezelf in mijn arm of het wel werkelijkheid is en ja......het is pure waarheid en ik kan niet meer om je heen. Maar dat wil ik ook niet lief Woord.
Je hebt de wereld voor mij geopend, geeft extra dimensie aan mijn leven, zodat ik mijn opgespaarde ballast overboord kan gooien.


 

Hoe meer ik mijzelf open, des te kwetsbaarder ben ik.


Maar toch Woord, soms voel ik mij zo intens verdrietig, juist omdat jij er voor mij bent.
Want hoe meer ik mij openstel hoe kwetsbaarder ik in feite ben en toch heb ik dit ervoor over.
Het fijnste vind ik dat je mij nooit in de steek zal laten, dat ik je iedere dag op kan schrijven en zelfs over je kan schrijven.

Ik hou van jou
 
Lief Woord, de beste vriend in mijn leven. Breek je letters niet af, maar blijf in mijn buurt.
Ik zal je koesteren tot in lengte van dagen.
Ik zie jou nu in een prachtige zonnestraal voor mij en God wat hou ik van jou.

Liefs Berna

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven, writing is an art of the heart (schrijven is een kunst van het hart). In deze artikelen lees ik echt het hart (wat het allemaal in het leven heeft meegemaakt), bedankt voor het schrijven!
erg mooi geschreven, dikke duim!
Vooral die hoofdletter, het viel me op! .......respect! D
Ik ben ook blij met het geschreven woord!
prachtig geschreven
Mooi gevoelig geschreven Berna! Wat een woord zoal kan doen hé, en het ene woord brengt het andere mee... ik geniet er ook van.
Dikke duim en pluim!
Ik ben ook vaak stil, maar absoluut niet gesloten. Ik heb dan even tijd nodig om los te komen en als je je dan op je gemak voelt, verwacht men niet meer dat je wat zegt. Heel moeilijk vind ik dat!