De kleine burger

Door Ruud gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Het schoolplein is Nederland in het klein. Kinderen uit alle milieu`s spelen er samen. Zonder onderscheid tussen afkomst, huidskleur of religie.

Al acht jaar lang loop ik als overblijf vader over het schoolplein. De leerkrachten hebben dan pauze, zodat er ouders nodig zijn om op de kinderen te passen.


 

De kleuters

Ik ben acht jaar geleden begonnen als overblijf bij de kleuters van groep 1. Als man viel ik onmiddellijk op. Ik was de eerste man, en nog steeds de enige man tussen een groep moeders. Bovendien zijn op de basisschool waar ik overblijf ben  alle leerkrachten vouw. Een juffen school dus. De kleuters vonden het prachtig, een echte meneer die daar stond.  Ze vroegen constant mijn aandacht, en ik als toen nog onervaren overblijf vond dat prachtig.


Al snel kwam ik er achter dat het onmogelijk is om 50 kleuters tegelijkertijd evenveel aandacht te geven. Ik bedacht daarom spelletjes die we samen kunnen spelen. Zo gingen we zandtaarten bakken, of een wedstrijdje hardlopen.  Ook was er altijd een moment om aan de grote picknick tafel die op het schoolplein staat de grote problemen te bespreken. Jaja, ook de kleuters hebben grote problemen. Die besprak ik altijd de laatste 5 minuten van de pauze. Zo was er een kleuter die zich afvroeg of er echt ruimte wezens  bestaan. Daar hebben we het uitgebreid over gehad, met als conclusie dat het best mogelijk is. Een andere kleuter had er twee broertjes bij gekregen. Haar moeder was bevallen van een tweeling. Ook dit werd uiteraard besproken. Ze mocht bij Opa en Oma logeren, en toen ze weer thuis was had ze twee broertjes. De volgende keer wilde ze bij de andere Opa en Oma logeren, dan kreeg ze vast twee zusjes. Een prachtige logica. Ik weet het nog steeds.

 

 

De tussenbouw


Na twee jaar bij de kleuters werd ik bevorderd. Ik ging naar de tussen bouw. De tussenbouw is groep 3, 4 en 5. De kinderen van 6 tot 8 jaar. De kleuters waren ondertussen ook wat ouder, dus de zelfde kinderen kwam ik weer tegen op het schoolplein. Oppassen bij de tussenbouw staat gelijk als een soort oorlog. De kinderen zijn geen lieve kleuters meer, maar nog wel te jong om te begrijpen dat het gedrag dat ze vertonen niet echt fijn is. Niet voor zichzelf, en niet voor de omgeving. Ze zijn er nog te jong voor. Dit ontaarde vaak in vechtpartijen. Niet gemakkelijk voor de overblijf. De tussenbouw is echt werken.
 

 

Ik ging met de jongens voetballen. Dat voetballen was een uitvinding. Hier konden de jongen hun energie kwijt. Het werd rustiger op het schoolplein. Minder ruzie en meer plezier. Ook sommige meisjes hadden het voetballen gezien en gingen meedoen. Heel fanatiek waren die meiden, ze deden niet onder voor de jongens. Prachtig om te zien.

Het spinnendrama

Gebeurde er dan niets meer op het schoolplein? Helaas waren er ook nog wel incidenten. Een bijzonder incident kan ik me nog wel herinneren. Het spinnen incident.
Niet alle jongens gingen voetballen, sommige houden daar gewoon niet van. Op een dag vroegen een paar jongens aan mij of ze spinnen mochten vangen. Ja, doe maar was mijn achteraf domme antwoord. Ik had namelijk niet gezien dat een van de jongens een klein doosje bij zich had. Alle spinnen stopte hij in dat doosje. 

Toen de bel ging en de kinderen in de rij stonden maakte hij het doosje open om mij de spinnen te laten zien. Heel trots was hij op zijn vangst. Maar wat bleek, de spinnen waren dood, op een na. Spinnen blijken elkaar te doden als ze te dicht op elkaar gezet worden, en dat wist ik niet. De jongen was diep geschokt. Dit had hij niet bedoeld. Het huilen stond hem nader dan het lachen

. "Moordenaar" riep een andere jongen opeens. "Je bent een moordenaar." Het drama was compleet. Het kind begon te huilen, de spin was dood en hij werd moordenaar genoemd. Spontaan begonnen er nog een paar andere kinderen zich er mee te bemoeien. De ene groep vond het zielig en ging mee huilen vanwege de dood van de spin. De andere groep riep steeds luider “Moordenaar” De ondertussen gearriveerde juf heeft een middagje les over spinnen moeten geven om de gemoederen weer te bedaren. Ik zal dit nooit meer vergeten.

 

 

 

De bovenbouw

Ondertussen heb ik alweer een promotie gemaakt en sta nu bij de bovenbouw. Groep 6, 7 en 8. De grote kinderen in de leeftijd van 10, 11 en 12 jaar. Hier gaat het weer heel anders. Er zijn hechte vrienden clubjes ontstaan die leuk met elkaar spelen. Ruzie komt uiteraard nog wel voor, maar met een goed gesprek is dit op te lossen. Meestal gaat het nergens over. De kleuters van destijds zijn nu de leerlingen van groep 8. Ik ken deze kinderen dus al 8 jaar. Langer dus dan hun eigen juf. Ik kan dus gerust zeggen dat ik een leuke band met de kinderen heb opgebouwd. Nog steeds word er gevoetbald, en soms doe ik met ze mee. Prachtig om te zien hoe de techniek van de kinderen zich heeft ontwikkeld. Waar in de middenbouw iedereen achter de bal aan rende, zie ik nu bij de bovenbouw zowaar dat er samen gespeeld word.


De jongens komen bij mij en laten stiekem hun nieuwe telefoon zien. Vol enthousiasme vertellen ze wat dat ding allemaal kan. De meisje laten hun nieuwe schoenen zien, of een nieuwe jas. Het maakt niet uit wat ik er van zeg, alles is goed. De meisjes van de bovenbouw worden al echte dametjes. Ze kijken naar de jongens, en bepalen wie ze de leukste vinden. Ik vang zo af en toe een dames gesprekje op, en kan een glimlach dan bijna niet onderdrukken. De jongens zijn helemaal nog niet met de meisjes bezig. Het is bij hen voornamelijk voetballen, klimmen en klauteren. Meisjes zijn stom, vinden de jongens. Prachtig om dit waar te nemen.

 

De middelbare school

De kinderen worden groot en gaan naar de middelbare school. Daar veranderen ze heel snel. Het kind gaat er een beetje af. Langzaam worden ze mens, en stappen ze de harde wereld in.
 Op straat kom ik wel eens een groepje jongelui tegen. En soms hoor ik dan Hè Ruud roepen. Ik kijk dan eens goed, en herken een van de kinderen die bij mij op het schoolplein van de basisschool hebben gespeeld. Goh, wat zijn ze veranderd. Het zijn prachtige meiden of slungelige jongens geworden.


Tijd voor een praatje maken ze niet voor mij, ik blijf toch de overblijf.  Ik ben geen leeftijd genoot. Maar stiekem ben ik wel trots dat ze mij nog kennen. De kreet Hè Ruud spreekt voor zich.

Aan het einde van dit schooljaar ga ik met overblijf pensioen. Ik heb dan 8 jaar met veel plezier op het schoolplein gestaan. Een nieuwe generatie mensen heb ik zien opgroeien.
Deze kinderen zijn de volwassenen van de toekomst. Ook al hebben ze kattenkwaad uitgehaald, ik vind ze allemaal schatjes. Ik hoop dat mijn schatjes, zo noem ik ze stiekem, ook als volwassenen hun hart op de juiste plaats houden. Dan komt het allemaal weer goed met Nederland.

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een leuk en herkenbaar stuk dit! Je hebt een geweldige taak daar volgens mij! Het besef dat je iets belangrijks hebt betekend voor de rest van hun leven moet een goed gevoel geven ;-)
Heel erg mooi geschreven. Het is een echte levensloop, op het schoolplein dan en leuk dat ze je nog kennen. Je hebt het goed gedaan en dat zullen de kinderen nooit vergeten. Duim!
Leuk dat je dit doet!
het is prachtig geschreven Ruud! je bent een man met het hart op de juiste plaats. Ik herken in je verhaal, hoe je meeleeft in die wereld van kleuters, schoolkinderen en jongelui van de middelbare school. Ik stond in het onderwijs en "mijn toevertrouwde" kinderen betekenden veel voor me! En ja, ik ervaar het ook, als ik ze nu (na zoveel jaren) nog eens roepen op straat ... dat doet zo'n deugd! Je hebt iets betekent voor hen!
Wat een leuk verhaal om te lezen, heerlijk herkenbaar!
Je gaat het vast nog missen......
Wat een heerlijk verhaal om te lezen, er zouden meer mannen op de lagere school mogen zijn. Je hebt de fases zo mooi besproken!
Prachtig geschreven. Duim!