x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Deel 6: Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Deel 6. Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen. Simon is gezond en wel ontslagen uit de kliniek. Toeval bestaat niet.

Simon Visser was helemaal terug.

 

De politie had hem nog eens ondervraagd en daarna het dossier afgesloten.
Hij dankte de mensen in het ziekenhuis en stapte naar buiten. Zijn auto stond nog op de parking van de kleine Carrefour, maar daar zou hij nu niet heenstappen.
Hij besloot een taxi te nemen om zijn auto op te halen.


Elise ging haar brief naar Helen posten en besloot  alvast boodschappen te doen, zodat ze voldoende voorraad in huis had als Helen kwam logeren. Ze verheugde zich.

Op het einde van de straat stond een brievenbus,  ze gooide de brief erin en riep :  "goede vlucht!" . Binnenpretjes hierom herinnerden haar dat ze dat als kind ook al  deed...

Ze stapte in haar oude Peugeot en reed naar de kleine Carrefour.
Vrolijk zwaaide ze de parking op, iets te snel, en ze moest bruusk remmen voor de opengaande deur van een taxi net voor haar.
Een man stapte uit en rekende af met de chauffeur.
Elise keek de man aan - hij stond met zijn rug naar haar-  haar mond viel open van verbazing.

Simon Visser ?
Simon had Elise niet gezien en stapte naar zijn auto.
De kleine parking stond bijna vol,  er was maar één plaats vrij, Elise manoevreerde zich erin op het moment dat Simon zijn sleutels bovenhaalde .
Verbaasd bleef hij staan. Keek nadrukkelijk naar de vrouw achter het stuur op het moment dat Elise
opkeek. De tijd stond even stil. Hij glimlachte naar Elise.
Ze stapte uit, kon niet anders dan hem begroeten - dit had ze niet verwacht - .
" Elise ? Wat een toeval !"
" Dag Mijnheer Visser ."
Ze gaven elkaar de hand.
" ......"
" ..... "
Elise deed haar best om afstandelijk te zijn,  maar haar hart klopte in haar keel. Simon zag er goed uit, ondanks de blauw-gele kneuzingen op zijn voorhoofd.
Zijn blik was helder en twinkelend. Humor.

" Elise,  of moet ik Mevrouw zeggen ? Heb je zin om  samen iets te gaan drinken.... eh,  ik zou je het een en ander...  eigenlijk wil ik gewoon samen praten .
Simon Visser dit is de tweede keer dat jij in mijn leven stapt,  dacht Elise . Ze wou afstandelijk blijven,  het lukte haar niet.

" Iets gaan drinken ? ... Elise twijfelde,  hier in de buurt is niets. Dan moeten we naar het centrum gaan, dat is gek want ik woon hier achter de hoek."
Ze besefte dat ze hiermee, het voorval herhaalde, ze nodigde Simon weer uit ! Haar nieuwsgierigheid was groter dan haar kracht om afstandelijk te blijven.
Goed: ze zou met hem praten,  en duidelijk maken dat dit de laatste keer is. Zo kon ze het voor zichzelf
aanvaardbaar maken. Hij had haar gevraagd om iets te gaan drinken. Dan liever op haar terrein.
Hij liet Elise voorgaan en stapte mee binnen,  zonder aarzeling.
Elise voelde zich onzeker. Ze had geen controle over de situatie, noch over zichzelf . Dat beloofde.

"  Wat wilt U drinken ? Koffie , Thee ,  aperitief ? "
" Hetzelfde als U , dat is het makkelijkst." Het verliep wat onbehaaglijk.
Dan aperitief,  dacht ze en maakte een plateau met borrelhapjes, twee witte-wijnglazen en haalde een fles
Pouilly-fumé uit de koelkast. Ze schonk uit en zette zich tegenover Simon op de rand van haar zetel. Ze hadden nog steeds geen
woord gesproken. Simon nam zijn glas, keek naar de mooie heldere kleur, rook subtiel aan de wijn, keek haar aan
en zei" Gezondheid" . Hij nam een slok en ze zag dat hij genoot van de smaak.
Elise stond op, ze miste muziek, zette de CD van Cara Klara 3 op,  altijd goed voor een tijdje sublieme muziek.


Op de tonen van Tartini's Vioolconcerto nam Elise een slok van haar wijn,  keek naar Simon.
Ze geloofde niet in toeval, toch was dit op zijn minst opnieuw een ongewone situatie.
Op het moment dat ze naar Simon keek ontmoette ze zijn ernstige rustige blik. Geen spoor meer van de schichtigheid van vorige keer. Ze moest erkennen dat het haar iets deed, Simons rustige blik op haar gericht. Ze ging gemakkelijk in de zetel zitten en ontspande, ze genoot ervan.!
Ze glimlachte naar hem, zijn gezicht straalde warmte en ernst uit.
Geen van beiden wist waar het vertrouwde gevoel vandaan kwam dat ze allebei voelden.
Ze luisterden naar de muziek,  ingetogen.


 

 

 

Het was Simon die de magische sfeer van bijna  zielsverwantschap verwoordde.
" Elise,  je bent een merkwaardige vrouw. In geen jaren, heb ik me zo goed gevoeld bij een vrouw, ook niet in een relatie. Ik weet niet wat het is maar sinds onze eerste ontmoeting ben ik een ander mens.
Ik heb mezelf teruggevonden, heb mijn leven terug min of meer in handen.
Durf te voelen en dat was behoorlijk pijnlijk,  letterlijk en figuurlijk."
Hij barstte in lachen uit en wees op de blauwe plekken op zijn voorhoofd. Hij zag dat ze aandachtig luisterde en hem open aankeek.
Ze glimlachte naar hem en zijn hart sprong op.
" Ik wil je het hele verhaal vertellen, tenminste als je het wenst te horen en tijd hebt."
" Vertel Simon, ik ben ook behoorlijk .... dooreengeschud sinds jij hier de eerste keer was "

Simon vertelde haar alles,  sinds zijn scheiding... ook over de jaren dat hij alles achter zich liet en rondzwierf,  voeling met de werkelijkheid verloor en soms zelfs niet meer wist waar hij was.
Elise zag hoe zijn ogen soms omfloerst waren. Zij was ook ontroerd, door zijn leed en door het vertrouwen dat hij haar gaf.
Toen hij vertelde over de voorbije dagen,  wist ze al een deel.
Of Simon hiervan op de hoogte was,  wist ze niet. Dat zou ze wel horen.

"Toen ik omver gereden werd, zag ik er behoorlijk verwaarloosd uit en ik schreef je een brief. Jij hebt mij onvoorwaardelijke gastvrijheid aangeboden. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt

Het gaf me de kracht om een streep onder mijn verleden te trekken. Huurde en appartement hier vlakbij.

Nadien besefte ik dat het vanuit
 jouw standpunt als bedreigend kon ervaren worden. Ik heb zo impulsief gehandeld !

Het staat allemaal in de brief
die ik je schreef... Het ligt niet in mijn bedoelingen jouw privacy te schenden .

Mocht het zo voelen voor jou dan verbreek ik het huurcontract en ga terug in mijn huis in Leuven wonen.
 Het staat leeg.
Elise ... ik was diep onder de indruk van jou, nu ook... Je bent zo mooi dat het bijna pijn doet als ik naar je kijk,  het is de pijn van het gescheiden zijn Elise,
ik ken je nauwelijks en toch voelt het alsof we elkaar een leven lang kennen.... "

Elise was ontroerd.... ook zij had het gevoel dat ze Simon al heel lang kende.
De ziel herkent zijn andere helft,  nog voor het hart zich durft te openen, dacht ze verwonderd.
De oprechtheid van Simon en zijn attentie om de situatie te bekijken vanuit haar standpunt ontroerden haar. Ze was geraakt door de rauwe gekwetstheid van Simon,  de eerste keer .
Doorheen zijn verwaarloosde aanblik had ze toch gezien dat hij een aantrekkelijke sterke man was.
 Ze had veel, teveel aan hem gedacht de laatste dagen.... en nu zat hij hier voor haar en ze voelde zich ook tot hem aangetrokken.

De erotische sfeer bracht spanning.
De eeuwige keuze tussen meegaan met de stroom of spartelen en ontkennen wat zo duidelijk voelbaar was.
Hun glazen waren al een tijdje leeg. Elise stond op om naar de koelkast te gaan en hun glazen bij te vullen.
Simon aarzelde,  volgde haar en kwam dicht bij haar staan. Ze trilde .

" Elise, ... dank je . Voor alles. Ik zal je nu laten,  en of we elkaar terugzien of niet,  hangt af of jij dit ook wilt. Ik zal je beslissing respectereren.

Ze stonden zo dicht bij elkaar dat ze elkaars adem voelden, elkaars geur ademden....Simon raakte lichtjes haar wang aan,  met zijn vinger ging hij langs de lijn van haar kaak,  vluchtig,  haast onmerkbaar.
Elise sloot haar ogen .
Toen ze elkaar daarna aankeken leek het of ze zweefden,  samen, in elkaars blik.


Eén ogenblik van overgave geeft ons zicht op de eeuwigheid. Tot we bang worden en alles zich weer sluit.
Elise herpakte zich. Ze was zo diep geroerd dat haar oude angsten weer opdoken. Ze wou dat hij bleef. En dan? Wat dan?
Ze had meer tijd nodig. Simon voelde haar aarzeling en deed een kleine stap achteruit. Ze miste zijn nabijheid al, zijn warmte,  zijn lichte streling.

 

En nu ?

Aan de xead lezers, aan de lezers buiten Xead:

Laten we Simon en Elise hun verhaal verder ontwikkelen of laten we hen in hun intimiteit?

Dank voor het lezen. ( Tussen haakjes: ik weet hoe het verder gaat ... of niet? ).

 

klik hier voor : deel 7
 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, dank je thovan 1996! Het komt ... nog even geduld.
Vraag me ook af hoe het verder gaat! ;D
Dank je Ingrid,k'ga dat seffens eens proberen!
Subo, net zoals je een foto plaatst via een icoontje, zit er ook een icoontje om een link te plaatsen. heel makkelijk maar je moet het inderdaad even weten te vinden.
Subo, deze had ik helaas gemist maar nu toch gevonden. Vond het wederom een genot om te lezen. De zin die Madamex aanhaalt was me ook opgevallen. Het is natuurlijk geheel aan de auteur of hij hier mee verder wil maar ik zou het graag verder lezen.
Dank je Ingrid2, er komt nog een volgende, vandaag of morgen.
K'ga eerst proberen linken te zetten ( mijn kleinzoon zal dat regelen voor mij:)
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Dankje madamex, af en toe rollen de woorden op mijn toestenbord...
en dat is meestal s'nachts... buiten alles stil, mooie klassieke muziek en dan opent zich het veld van alle mogelijkheden.
Voor mij puur genieten... en s'morgens? Dat is een ander verhaal.