Deel5 : Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Vervolg: deel 5 van Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen. Hoe Simon via een Brasserie ...

Brasserie


Op de Bruul in Mechelen vond Simon Visser een gezellige brasserie . Hij stapte binnen, er was weinig volk en hij koos een tafeltje aan het raam.
 Zicht op het water en de stad. Hoewel het nog maar net iets voorbij elf uur was bestelde hij een
aperitief,  hij twijfelde - zou hij een whisky nemen - nee,  dat was uit een verleden waar hij liever niet aan terugdacht.
Hij bestelde een droge witte huiswijn.
De Plattegrond kaart van Mechelen die hij onderweg gekocht had plooide hij zorgvuldig open, en hij begon te zoeken, vanaf de Bruul zocht hij Bethaniënstraat en Sleutelstraatje. Hij was blij , zijn gevoel voor oriëntatie had hem een appartement doen vinden vlak bij Elise,  nauwelijks, 500 m. stappen.
Hij trok een rode streep op de kaart van de ene straat naar de andere ...
als om voor zichzelf aan te duiden dat hij die weg nog zou bewandelen.
De droge witte huiswijn.... was een beetje zerp,  maar ja, hij zat dan ook niet in een sterren-restaurant. Hij zou het hier mee
doen. Buiten leek het drukke leven zijn gang te gaan.... hij keek zonder echt te zien. Zijn gedachten waren bij Elise en de gebeurtenissen van de vorige dag.
Soms zijn er momenten in het leven waarin het ene mooi in het andere vloeit tot een harmonisch geheel. Zo dacht hij aan de ontmoeting met Elise.
Het voelde goed. Hij vroeg zich af of Elise ook .... Hij trachtte de gebeurtenis te reconstrueren vanuit
het standpunt van Elise . Schrok even, en bedacht dat hij niets maar dan ook niets over zichzelf blootgegeven had,  tenzij zijn wanhoop en verwarring.
Elise had hem warme gastvrijheid gegeven zonder voorwaarden. Wat een merkwaardige vrouw.
Hij besloot haar een brief te schrijven en in haar brievenbus te steken, later. Hij wou zeker zijn dat ze de brief effectief ook zou krijgen.

 

De ober.



Discreet bracht de ober de kaart .  "De keuken is nu open,  Meneer, wenst U... ?" Simon nam de menu-kaart en dankte de ober.
 Hij was van plan uitgebreid te middagmalen,  tenslotte had hij nog niets in huis op zijn appartement. Hij zou daarna inkopen doen en dan naar de straat van Elise wandelen om zijn brief in te steken... misschien
was ze zelfs thuis,  misschien zou ze hem zien, misschien ...

Hij dacht na, kan dit wel ? Is dit geen inbreuk op de privacy van Elise ? Hij zou de brief in zijn binnenzak steken en bijhouden enkele dagen.
Om zichzelf de kans te geven hier goed over na te denken met respect voor Elise.
Niet in volle galop op het paard van tomeloze emoties springen.
"Heeft Meneer een keuze gemaakt ? " De ober haalde hem terug naar de werkelijkheid.
"Euh , ik was nog bezig, kunt U me iets aanraden ? " "Menu van  de Markt, elke dag vers, drie gangen "
"Goed " zei Simon "Heeft U ook een wijnkaart ? " Liever geen huiswijn  bedacht hij.
"Zeker,  Mijnheer,  een beperkte kaart,  het is hier geen echt restaurant,  meer brasserie,  maar elke middag hebben wij een markt-menu en we hebben wel enkele goede wijnen voor de liefhebbers "."Geen grote Chateaux,  wel kleine pareltjes".
Simon koos een Pinot Noir uit de Alsace....redelijke prijs , daar kon niet veel mis mee gaan. Zijn lievelingswijn paste beter bij zijn gemoedstoestand : Chateau Chasse-Spleen
maar die stond hier natuurlijk niet op de kaart.
Het markt-menu was eenvoudig maar lekker,  eerlijke producten en hij bestelde nog een fles Pinot Noir.
Toen hij buitenkwam merkte hij dat hij wat overdreven had met de Pinot . S'morgens geen ontbijt en dan nu ...
Een goede wandeling zal me goed doen dacht hij, hij stak de straat over en werd omvergeworpen door een auto die uit de verkeerde richting kwam.
Dat besefte hij nog voor het donker werd voor zijn ogen.
Vaag hoorde hij de sirenes van de ambulance....hij voelde geen pijn...wou rechtstaan .... zijn lichaam luisterde niet.
Op spoedgevallen was het een drukte,  iedereen was met hem bezig." Elise,  Elise dacht hij luidop"  en zwijmelde dan weer weg.

De politie kwam erbij, maar Simon kon geen zinnige woorden uitbrengen... Elise... en dan ging het licht weer uit.
Zijn identiteitskaart was geregistreerd in Leuven,  verder een brief in zijn binnenzak en een stratenplan van Mechelen met aanduidingen in het rood.
 Agent Guy Nichels -  een puzzelfanaat - , legde alle stukken op tafel en trok logische conclusies.
Ze keken alle namen van de Bethaniënstraat na ... en hoera ! er woonde een Elise,  weliswaar Elise "Schutters" en niet Vissers. We moeten ergens beginnen.

Na nog geïnformeerd te hebben op spoed naar de toestand van Simon Vissers,  - een zware hersenschudding, kneuzingen... en af en toe bewusteloos, verder onderzoek was nodig -
 besloten de agenten te wachten tot de ochtend om Elise Schutters (  Visser ? )  op te bellen.

Verbazing, ongeloof na ver vertrek van de politie.

.Elise wist niet wat te denken,  nadat de agenten vertrokken waren . Ze had hun de gebeurtenissen van gisteren beschreven en dat was het.

Maar nu... gemengde gevoelens, woede om het overschrijden van haar privacy, bezorgdheid toch om Simon Vissers.
Moest zij hem opzoeken in de kliniek ? Moest ze het negeren ? Ze wist het niet.
Rusteloos liep ze rond,  nog maar eens een sigaret,  ze bleef staan bij de kunst werkjes aan haar muur; hetgeen zij erin zag
was waarschijnlijk niet datgene wat de schilder erin gelegd had. Dat was juist de kracht van deze werken.
De schilder liet ruimte aan de toeschouwer om in te vullen. Iets had haar aangezet om ze te kopen. Iets had haar geraakt.
Iets was iets , nu,  en ze wist niet,   of toch ... Ze keek naar de verstrengelde abstracte vormen en besloot Simon op te zoeken in de kliniek. Ze wou klaarheid omtrent zijn toestand,  omtrent haar gevoelens. Ze liet de ongeopende brief van Simon liggen.
Ze besloot een wandeling te maken,  wandelen schept helderheid in de geest .
De Winketkaai en de Vaart was rechts, links : de Battelse steenweg en de weg naar St-Maartenkliniek.
Ze ging rechts, aan het water van de Vaartkom keek ze naar de bedrijvigheid van lossen en laden van binnenschepen,  de meeuwen cirkelden rond,  scheerden langs het water en vlogen weer op .
Het klotsende water tegen de Vaartkom was vuil.
De mens bevuilt zijn eigen nest merkte Elise op . Het bedroefde haar.
Een koude rilling deed haar besluiten toch maar terug naar huis te wandelen,  ze had zin in een kom warme soep.

Warme soep verwarmt het hart . Het was duidelijk dat Elise niet wist wat ze wou op dit moment .

 

 

klik hier voor deel 6

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gedaan en dank je eveneens!
Je schrijft leuk Subo. En ik wil je heel erg bedanken voor je lieve reacties bij mijn schrijven. Duim!
Ben het met Yrsa eens maar aan de andere kant zo blij dat je je verhaal hier met ons deelt. Ik wacht wel op het volgende deel en ben heel blij dat ik vandaag de tijd heb genomen dit verhaal vanaf het begin te lezen! Erg benieuwd hoe dit allemaal gaat aflopen!
Dank je... heb wel al het vervolg, maar zit ook te broeden op een wending... broeden, broeden... ik geniet ervan!
Dank je Lucifall! Het doet telkens plezier om respons te krijgen.
Schitterend geschreven Subo. De zin, welke Ingrid al aanhaalt, sprong er voor mij ook zo uit: prachtig!
Hele fijne schrijfstijl, die je meeneemt in het moment.. Knap gedaan!
Verhaal wat gemakkelijk leest met enkele leuke woordem;
Middagmalen en een brief insteken.
Graag gelezen!