x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen ( Deel 4

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Deel 4: Vervolg van Tentoonstelling in Brussel, mijmeren op de trein naar Mechelen. Elise... Simon wie zijn ze?

Elise.

Toen Elise s'avonds thuis kwam voelde haar huis leeg aan.  Ze stak kaarsjes aan, schonk zich nog een glas rode wijn in en
zette de CD-speler aan.
Nisi Dominus  van Pergolesi,  gezongen door Andreas  Scholl en Barbara Bonney,  vulde de kamer met een ingetogen sacrale sfeer .

Elise hield van muziek,  niet alleen klassieke muziek. Nu, nu had ze de loutering nodig die deze Psalm haar gaf.
Het zachte kaarslicht en de serene muziek lieten haar toe de dag te overschouwen zonder meegesleept te worden met haar emoties.

De ontmoeting met Simon Visser en de manier waarop, had haar geconfronteerd met haar gemis aan persoonlijk contact en, ja, ook de beschroomde blik van Simon had haar geraakt.
Haar hart liep vol en ze liet haar tranen vrij vloeien. De wijn en muziek hielpen hierbij.... het was goed. 
Ze voelde zich beter,  bleef naar sacrale muziek luisteren en in haar dagboek probeerde ze objectief conclusies te trekken.

Het ging niet om Simon Visser;  het ging om haar gemis aan intimiteit,  tederheid.
Elise was al lang gescheiden . Daarna had ze enkele korte relaties gehad die telkens vastliepen op het gebrek aan openheid, angst voor intimiteit,  van beider kanten eigenlijk.

Morgen zou ze opnieuw haar leven leiden zoals voordien,  ze wist nu dat Simon Visser een kwetsbare plek geraakt had, maar dat had iedere man gekund.
 Ze moest beter uitkijken,  een vreemde haveloze man in huis halen ..... toch wel extreem.
Het zal niet meer gebeuren,  dacht Elise . Morgen zou ze haar beste vriend opbellen. Met Marc  kon ze hierover praten, ze kenden elkaar al zolang, waren goede maatjes.

Ze geeuwde,  het zandmanneke is daar en ik ga mee dacht ze - het is het enige manneke dat hier elke avond komt - .
Ze had haar gevoel voor humor terug.

 

 

SImon.

Simon Visser werd wakker met een kater. De gebeurtenissen van de dag ervoor,  en alle gevolgen.....
Zittend op zijn luchtmatras keek hij rond in de vreemde kamer....een lege fles wijn,  die is alvast niet verkurkt. Hij wreef door zijn haar,  om beter wakker te worden .
Het hielp niet. Op de vensterbank stonden uitgebrande theekaarsjes.....  zonder geluid draaide de CD-speler.
Een stille getuige van de voorbije nacht.
Hij kroop uit zijn slaapzak en dacht aan de droom waaruit hij niet wou ontwaken. Bang om de wonde, als je je hart opent ...
Koffie . Leunend tegen het keukenaanrecht slurpte hij langzaam zijn koffie.... de energie van gisteren was weg,  ook de zekerheid dat hij Elise wou terugzien.
Hij had nogal wat drastische beslissingen genomen en nu, nu was hij niet zo zeker dat het juiste beslissingen waren.
Hij besloot tijd te nemen en eindelijk eerst voor zichzelf te zorgen,  niet vluchten.
Vluchten voor wat dan ook is steeds opnieuw dezelfde problemen tegenkomen, in een andere verpakking.
De leegheid van het appartement gaf ruimte om in te vullen ... niet te vlug. Eerst stevig op zijn benen staan.
Hij ging terug naar zijn luchtmatras. Bette Midler zong - "The Rose" -  Simon kroop onder de dons van zijn slaapzak.
Tegen de middag was het genoeg geweest. Hij ging zijn leven toch niet verslapen ? In de badkamer ...was niets.  Toiletgerief vergeten. Hij douchte, verse kleren aan en dan maar zonder scheren...

 

TGV in zijn hoofd.


Hij reedt terug naar Leuven alhoewel hij naar Antwerpen moest voor zijn werk. Hij stopte omdat het troebel werd voor zijn ogen.
Terug naar zijn lege appartement in Mechelen.
Gevoelens zijn soms als de manen van een wild paard,  wapperend in de wind. Zonder teugels.

Hij zag het in zijn hoofd..
Hij ging niet naar zijn lege appartement . Hij deed wat hij het beste kon : zwerven . Een luxe zwerver.
Langs de Battelse steenweg reedt hij van de autostrade naar het stadscentrum,  dacht hij,  er was een omleiding op de Battelse steenweg .
 Hij parkeerde zijn auto op de parking van de kleine Carrefour en ging te voet verder. Het centrum kan
niet ver zijn dacht hij. En hij dacht ook dat hij teveel dacht. Verder stappen,  een gezellig eethuisje vinden om iets te eten,  het was nog te vroeg blijkbaar voor een middagmaal.
 Niet teveel denken.

Een mens kan zijn eigen beeld niet zien in stromend water .

 


Het was nog donker toen Elise wakker schrok,  de telefoon rinkelde dwingend in de vroege ochtend. Elise stak het licht aan en zag dat het pas halfzeven was.
Haar hart bonkte  terwijl ze  naar beneden liep om op te nemen.
Net te laat. Vervelend.  Als het dringend is bellen ze wel terug dacht Elise,  ze geeuwde uitgebreid en ging koffie zetten.
Buiten was het nog stil en de nacht gleed langzaam in de dag. De ochtendschemering was voor Elise een moment van bezinning, ze genoot ervan eerst rustig wakker te worden bij een kop koffie, luisterend naar  Klara continuo.
Opnieuw werd ze opgeschrikt door de rinkelende telefoon..... "allo ?"
" Mevrouw Vissers ? Met de politie van Mechelen   .... "
Elise onderbrak de mannenstem " Mijnheer,  dat moet een vergissing zijn  - ik ben Elise Schutters -"
"..... U woont toch Bethaniënstraat   ? " " Jazeker, maar mag ik weten wat hier gaande is aub ?"
"We werden opgeroepen voor een man die aangereden werd door een auto, hij is overgebracht naar St-Maarten .
Op spoedgevallen hebben we getracht zijn identiteit te achterhalen, hij is niet in levensgevaar maar wel erg verward.
Bij het nakijken van zijn identiteitspapieren hebben we een brief gevonden die aan U gericht was ".
"Aan wie was die brief gericht ? " Elise begon nerveus te worden.
"Op de enveloppe staat - Elise - aan de achterkant - Simon Vissers ". In zijn jaszak stak nog een plannetje van Mechelen, daarop waren twee plaatsen aangekruist en met elkaar verbonden met een rode lijn."
 

Elise was sprakeloos.... "Mevrouw,  wij komen even bij U langs,  ik begrijp uw verbazing, wij zijn hier de puzzel aan het uitzoeken, over een half uur zijn we bij U ".

De telefoon nog in de hand stond Elise verbluft naar het apparaat te kijken. De politie had al opgelegd.
Totaal in gedachten verzonken liep ze naar de badkamer - op automatische piloot - wassen en kleren aantrekken, ze vergat zich te schminken.
Haar koffie was koud .Ze stak een sigaret op, besefte daardoor dat ze net gestopt was met roken. Afschuwelijke smaak.
Toch rookte ze verder om haar zenuwen te bedwingen. Illusie.
De combi van de Politie reed voorbij en Elise ging naar de voordeur om open te doen.
Twee agenten groetten haar beleefd en stapten binnen .
"Neem plaats alsjeblieft ."
" Dank U"
De oudste van beide legde een straten kaart van Mechelen open op de salontafel - een rode lijn liep van Bethaniënstraat naar Sleutelstraatje.  Elise schrok .
Ze keek de agent ongelovig aan, ze  had geen woorden... hij gaf haar de witte enveloppe . Een mooi handschrift  -Elise - op de voorzijde  - Simon Visser -  op de achterkant.
Elise ging tegenover de agenten zitten - verbluft - ze vergat de brief te openen,  misschien wou ze nu niet lezen wat Simon Visser schreef....
Ze sloot haar ogen .

 

klik hier voor deel 5

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Graag gelezen weer, je hebt een (voor mij) rustgevende manier van schrijven.
Beniuwd naar het vervolg
Mooi verhaalin prettige taal geschreven!
Dank Mijler!
Dankje Ingrid...
Mooi hoor Subo! de details in je beschrijvingen zijn prachtig, daar kan ik nog veel van leren.
NIet stoppen he met dit verhaal. Heb ergens onderweg in het vervolgverhaal een twijfel gezien maar ik zou het zo jammer vinden.....
... dat heb je goed gezien. Dankje... Het leven zit ook vol tijfels en ook al is het fictief... er zit steeds iets in van jezelf. Dank.