Dan ga ik naar jou - 4

Door 429258 gepubliceerd op Saturday 24 November 17:07

Ik vind het geweldig wat Madamex doet, dus ga ik hetzelfde doen: Alle opbrengsten van dit verhaal gaan naar KIKA - Stichting kinderen kankervrij, dus als je wilt helpen.. Dit is mijn verhaal dat ik ooit eens op Xead had geplaatst, maar weer had verwijderd. Nu ga ik het er weer opzetten om KIKA te steunen.

Ik zette mijn tas op de grond en nam een hap van het broodje dat ik gekocht had. De pauzes waren lang in mijn eentje, maar ik had geen zin om in de studiehoeken te gaan zitten omdat ze je dan uitmaakten voor stuudje. Ik wilde zo graag een vriendin. Of een vriend. Maakte me niet uit. Maar toen drie maanden geleden Julia er opeens niet meer was, miste ik nog meer als anders mijn vrienden. Zij was degene die altijd bij me was komen zitten in de pauze. We zouden de laatste roddels besproken hebben en verteld hebben hoe die ene toets nou ging. Ik knipperde tranen weg en probeerde ergens anders aan te denken. Esmée stond aan de andere kant van de aula gigantisch met een andere jongen te flirten. Af en toe had ik gewoon echt medelijden met Sam. Als het even uit was, maakte Esmée daar gebruik van door met andere jongens te flirten en hen uiteindelijk de ogen uit te steken door weer met Sam te gaan. Sam werd gewoon door haar gebruikt. Nou, van mij mocht hij. Mijn gedachten vlogen langzaam naar het volgende probleem: Ik had mijn Duitse SO verpest en ik had geen idee hoe ik dát aan mijn moeder moest vertellen. Julia had altijd schitterende cijfers gehaald en nu gingen mijn ouders dat ook van mij verwachten. Ik had alleen geen idee hoe ik het moest doen. Ik had niemand die me kon helpen als ik het moeilijk vond. Ik at mijn broodje op en liep naar de prullenbak om het servetje weg te gooien. Ik voelde een hand op mijn schouders en de perfect gelakte nagels van Esmée sneden in mijn huid en ik sloeg haar hand weg. “Zou je je handen thuis willen houden?” siste ik kwaad. Esmée deed een stap achteruit en sloeg haar armen over elkaar. “Ik had eigenlijk willen vragen of je op mijn verjaardag wilde komen.” Mijn mond viel open. Vroeg ze dit écht aan mij? “Maar het lijkt erop van niet. Dus laat maar dan. Je zult gewoon altijd zielig blijven! Jij wel!” zei ze uit de hoogte. 

Ik kon haar wel schieten, en mezelf. Ik had deze kans moeten grijpen om eindelijk eens vrienden te maken. Maar in plaats van te zeggen dat ik graag wilde, wat ik dus had moeten doen, draaide ik me om en liep weer naar mijn tas. Esmée lachte me uit en liep terug naar haar kliekje. Ik zuchtte en pakte mijn tas. Ik besloot naar buiten te gaan. Het was lekker weer en al wist ik dat het heel erg druk was op het schoolplein, liep ik naar de hoofduitgang en stapte het schoolplein op. Ik hoorde overal om me heen mensen lachen en ik dacht altijd dat het om mij ging. Natuurlijk was dat niet zo, maar ik dacht het wel altijd. Ik liep naar een hoek bij de fietsenhokken en dumpte mijn tas op de grond. Ik leunde tegen de muur en snoof de lentegeur op. Ik hoorde mensen praten en lachen en een gevoel van eenzaamheid overspoelde me, maar ik probeerde dat gevoel te onderdrukken. Toch vlogen mijn gedachten weer naar Julia. Ik kon haar gezicht nog duidelijk voor me zien. Esmée had, als rotopmerking, de eerste week dat ik op school kwam nadat Julia stierf, gezegd dat het gezicht van Julia uit mijn gedachten zou slijten en dat ik haar op een gegeven moment niet meer had kunnen herinneren. Ik was toen zo boos geweest dat ik haar een blauw oog geslagen had en sindsdien had ze een nog grotere hekel aan me dan ze al had. Ik glimlachte even aan die herinnering. Esmée had – tenminste, dat vond ik – Julia verraden en daar had ik een stokje voor gestoken. Toch was ik bang dat ik op een gegeven moment Julia echt niet meer zou kunnen herinneren, over een paar jaar. Toen ik bedacht dat ik weer somber zat te doen, probeerde ik aan prettige dingen te denken...

<< Klik hier om terug te gaan  VERVOLG KOMT MORGEN

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.