x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Dan ga ik naar jou - 2

Door 429258 gepubliceerd op Saturday 24 November 17:07

Ik vind het geweldig wat Madamex doet, dus ga ik hetzelfde doen: Alle opbrengsten van dit verhaal gaan naar KIKA - Stichting kinderen kankervrij, dus als je wilt helpen.. Dit is mijn verhaal dat ik ooit eens op Xead had geplaatst, maar weer had verwijderd. Nu ga ik het er weer opzetten om KIKA te steunen.

Zo ging het elke nacht. Elke nacht gruwelijke dromen, de een nog angstaanjagender dan de andere. En Julia was er niet meer. Mijn enige zus. Degene aan wie ik alles kon vertellen. Ze was een jaar ouder dan ik en was knap. En dan bedoel ik ook echt knap. Naast haar voelde ik me altijd in het niet vallen, maar dat was niet erg. Ze was pas vijftien, had een vriendje en toen... Ik snikte opnieuw en duwde de gedachten aan de kant en probeerde aan prettige herinneringen te denken. Natuurlijk lukte dat niet. Dat lukte nooit.

Ik hoorde gekrabbel aan de deur en ik wist dat het Mo was. Mo was de liefste poes op de wereld. Ze was helemaal wit en toch geen albino, en ze was vriendelijk, troostend en gek. Ik stond op en opende de deur en meteen voelde ik haar zachte vacht langs mijn benen strijken. Zij was mijn vriendin. De enige. Op school kon ik mijn draai niet vinden en mijn ouders werkten allebei tot laat. Vaak moest ik in mijn eentje eten. Dat had ik niet erg gevonden als Julia er nog was, dan zouden we altijd iets lekkers maken, maar nu kon dat niet meer. Dat was ook al mijn schuld. Ik tilde Mo op en duwde mijn gezicht in haar vacht. Ze miauwde verbaasd toen ik met haar op mijn plekje in de vensterbank ging zitten en meteen nestelde ze zich op mijn buik. Ik glimlachte en bleef doodstil zitten, met mijn hoofd tegen mijn kussen geleund. En hoe het kon, weet ik niet, maar ik ben toch in slaap gevallen.

“Jennifer! Jen!” Kreunend draaide ik me om. Vervelend, sommige mensen laten je gewoon niet met rust als je slaapt. “Jennifer!” De stem klonk indringender. Even was ik bang dat het weer een van mijn dromen was. Nu wilde ik wel wakker worden en ik kwam overeind. Ik was helemaal stijf en keek recht in het gezicht van mijn moeder. “Wat doe je eigenlijk in de vensterbank?” vroeg ze aan me. Ik glimlachte even en zei toen: “Ik kon niet slapen en toen ben ik hier gaan zitten.” Mo gleed van mijn buik en bleef lui liggen, op haar rug met haar pootjes omhoog tegen het raam aan. Ik grinnikte en gaf mijn moeder een kus en duwde haar zachtjes mijn kamer uit. Toen begon ik me aan te kleden. Dit werd weer een lange dag op school. Een héél lange dag, met gezeur van Esmée en haar vriendje Sam, die haar overal als een hondje volgde. Ik walgde al bij het idee ervan. Ik trok wat kleren uit de kast en trok tenslotte mijn nieuwe jurkje aan, deed mijn nieuwe witte ballerina’s aan en slofte naar beneden. Mijn vader was zoals altijd al naar zijn werk vertrokken en mijn moeder zat als een bezetene op haar brood te kauwen. Ik rolde met mijn ogen en schoof aan tafel.

<< Klik hier om terug te gaan                                                        Klik hier om het volgende deel te lezen >>

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.