Een dramatisch begin van de herfstvakantie

Door Ruud gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Eindelijk is het vrijdag, niet alleen het weekend staat voor de deur. Deze keer staat ook de herfstvakantie aan de deur te kloppen.

Eindelijk is het dan zover, de herfstvakantie is begonnen. Ook mijn gezin zit vol met plannen hoe we de vakantie zo leuk mogelijk gaan doorbrengen.
 

Voorpret

Vrijdagavond begint de pret al, nadat de school uit is komt mijn zoon opgewonden thuis. Vanavond gaat het al beginnen, dat weet hij. Er moet vroeg gegeten worden vanwege het zwembad feest. En dat feest wil deze waterrat voor geen geld missen.
Nog nooit heeft hij zijn bord zo snel leeg gehad. Er moet maar vaker een zwembad feest zijn lachte ik naar hem. Een boze blik was het antwoord. "Doe je schoenen nu maar snel aan want we moeten weg" bromde mijn zoon. En daar gingen we dan. Op weg naar het zwembad.


Het feest was alleen voor de jeugd, dus de ouders zaten lekker aan de koffie in het restaurant van het zwembad. En met een krantje erbij kan deze vader het best  even uithouden. Een moment van rust in het drukke leven.


 

Het ongeluk

Tegen het einde van het feestje liep ik alvast richting de kleedkamers. Ik kon mijn zoon dan snel oppikken en naar huis gaan, zo was mijn plan.


Opeens zag ik de badmeester bij de kassa dame binnenstormen. Snel griste hij een ijspack uit de koeling.  Zijn bezorgde blik maakte mij nieuwsgierig en door het raam achter de kassa probeerde ik naar binnen in het zwembad te kijken.


Wat ik daar zag deed mijn hart overslaan. Twee badmeesters stonden gebogen over een jongen. En deze jongen, jawel u raad het al, was mijn zoon.
Alsof het zo moest zijn keek een van de badmeesters net even op. Onze blikken kruisten elkaar, en onmiddellijk begreep hij dat ik de vader van het slachtoffer ben. Snel opende hij de deur van het zwembad en liet mij naar binnen.


Ik zweette peentjes, of dit door de warmte of door de schrik kwam weet ik niet, maar in ieder geval had ik het bloedheet. Daar zat mijn jongen, lijkbleek te trillen op de grond. Ik kan niet meer lopen Pappa zei hij met tranen in zijn ogen. Hij, en hij wees op de badmeester, hij heeft me uit het water gehaald. Ik kon het trapje niet meer op.


Nu was het mijn beurt om lijkbleek te worden. Niet meer lopen? Dat klinkt als…ik denk er liever niet aan.
De badmeester zag mijn reactie en wees me snel op mijn zoon zijn voet. Kijk zei hij, “er zit een dikke bobbel op, en die vertrouw ik niet” Je zoon is nogal hard tegen de glijbaan gestoten ging hij verder.
Nu zag ik de bobbel ook. Uit mijn EHBO verleden was mijn conclusie de zelfde als de badmeester. Misschien wel gebroken.

 

De huisartsenpost
 

Het zwembad heeft de huisartsenpost voor ons gebeld. Gelukkig konden we gelijk terecht. Dus voorzichtig mijn zoon afgedroogd, zijn kleren aan en in een rolstoel naar de auto gebracht.
Het ritje naar het ziekenhuis, waar de huisartsenpost zit, heeft voor mijn gevoel nog nooit zo lang geduurd. Bij iedere hobbel op de weg kermde mijn zoon het uit. Het viel me nu pas op hoeveel verkeersdrempels er zijn.
Bij de dokterspost aangekomen werden we gelukkig al snel geholpen. De dokter was ook heel snel klaar. “Ik wil een foto van de voet zien”was zijn commentaar. Snel schreef hij een briefje en verwees ons twee deuren verder. Afdeling spoedeisende hulp. Daar werden we verder geholpen.

 

Spoedeisende hulp

Op de afdeling spoedeisende hulp kreeg mijn zoon gelijk een pijnstiller. Eindelijk zou je zeggen. En dan op weg naar de röntgen afdeling voor de foto. Ook dit ging heel voortvarend. Hierna moesten we naar de wachtkamer. De dokter zal de foto beoordelen om daarna te beslissen hoe het verder gaat.


Het woord wachtkamer betekend in dit geval echt wachtkamer. Na ongeveer twee uur werden we eindelijk geroepen. Ha, nu zijn we snel thuis zei ik nog. Maar nee hoor. Er bleek nog een klein kamertje te zijn. Ook hier moesten we lang wachten.


Uiteindelijk kwam de dokter. Heel gehaast, zoals een spoedeisende dokter schijnbaar moet zijn. "Niets te zien op de foto, ik kijk nog even snel naar de voet". De dokter bukte zich en kneep even lekker in de voet. Auwww riep mijn zoon. Mmmm antwoordde de dokter. Toen kwam de dokter weer overeind. "Ik ga toch nog even naar de foto kijken, dit bevalt me niet". En weg was de dokter.

 

Gebroken voet
 

Mijn zoon en ik keken elkaar eens aan. Wat nu, we wisten het even niet meer. Gelukkig kwam de dokter nu wel snel terug. De radioloog die er bij was gehaald had een klein scheurtje ontdekt in het voetbeen. Dat wordt dus gipsen was het korte commentaar. En voor we het wisten was de dokter alweer weg.


Gelukkig ging het nu snel. Een verpleegkundige bracht ons naar de gipskamer. Daar had men net alles opgeruimd, het was immers al laat geworden. Dat worden overuren grapte de gipszetter. Gelukkig had deze man zijn humor nog behouden. Wil je een maffia behandeling vroeg hij aan mijn zoon. Dat is met twee voeten aan elkaar, en zo weer het zwembad in verduidelijkte hij.  Je zinkt gegarandeerd.
Mijn zoon vond dit geen goed plan, dus werd er gewoon een voet in het gips gezet. Net zo als de dokter had gezegd.


 

Hierna konden we eindelijk naar huis, waar we diep in de nacht zijn aangekomen.
Laat de herfst vakantie nu maar beginnen.
 

 

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat sneu zeg! Beterschap!
Wat een pech aan het begin van de herfstvakantie. Beterschap met je zoon´s voet.
Beterschap aan je zoon (geef hem flink wat afleiding en misschien nog iets wat hij al lang wilde hebben, dat zorgt meteen voor een opkikker bij je zoon)! Hopelijk komen jullie de nachten goed door (is meestal meest irritant en pijnlijk).
Veel beterschap!
Heel veel beterschap!
Voel de paniek in je woorden..., gelukkig nog relatief goed afgelopen.
Beterschap gewenst!