Dagboek van een hoer 8 deel 4

Hij pakte em zo bij ze nek en hoppa, daar lag die gozer.

http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-8---deel-3  ging hieraan vooraf.

De auto rijdt al wanneer ik bij  kennis kom.

Ik zit op de achterbank en Cor heeft zijn arm beschermend om mij heen geslagen. Nog voordat ik kan vragen wat er gebeurd is stort Cor een waterval van woorden over mij heen.
‘Gaat ie weer een beetje meissie?’
Wat een mafkees!

Jason had em in één keer op de knietjes…. Hij pakte em zo bij ze nek en hoppa, daar lag die gozer.

Buiten westen.

 Meteen.,

God ik ben blij dat je weer wakker bent, kind wat zie je der uit! Gaat t wel een beetje ? Wil je effe langs de eerste hulp? Heb jij wat tegen die gast gezegd of zo?

Nadat ik me een beetje herpakt heb en mezelf  bevrijd uit de goedbedoelde omarming van Cor
pak ik mijn spiegeltje uit mijn handtas en bekijk mijn pijnlijke gezicht.

Ik schrik van mezelf

 Mijn lip is drie keer zo dik en  op mijn kin, en onder mijn neus,  zit opgedroogd bloed.  Ook mijn wang vertoont enige zwelling die ik ervan verdenk nog verder uit te dijen en  lelijk blauw te gaan worden.

‘Nee’ antwoord ik  ‘ik hoef niet naar de eerste hulp en ik weet niet eens precies wat  er gebeurde, laat staan waarom…..'

‘Hebben jullie dan niet gevraagd of gehoord waarom dit was?’vraag ik.

‘Sorry X’ klinkt het van achter het stuur. ‘Ik heb em niet aan zien komen, voordat ik het wist had ie je al een vuistslag gegeven waar menig bokser van onderuit zou gaan. Ik heb em effe vastgehouden en ik denk niet dat ie al wakker is, maar voor mij was ’t beter niet te blijven wachten als je begrijpt wat ik bedoel….

Ik begrijp het en vraag er verder niet naar. Mijn gedachten gaan direct uit naar de man die mij eerder op de avond had aangesproken en waar ik nogal bot op had gereageerd….. ( zie deel 3 - bovenstaande link)      Maar om iemand daar nou voor te slaan…..
‘Hoe zag die vent er dan uit’ vraag ik, zoekend naar een bevestiging van mijn vermoeden.

‘Behoorlijk grote vent, jaar of veertig, verder weet ik het ook niet, hij heeft zichzelf niet eerst voorgesteld als je dat bedoelt.
Ik geef voor de zekerheid nog even een beschrijving van de  “ik zou het op jou wel kunnen” man maar die lijkt er in de verste verte niet op.
Cor zegt de man al helemaal niet gezien te hebben omdat hij zich direct om mij bekommerde,  de schat.
Geen van ons drieën snapt er ook maar iets van.

Wanneer we terug bij de club aankomen word ik meteen door mijn collegaatjes mee genomen naar achteren waar ze ontelbare vragen, die ik ook niet kan beantwoorden, op me afvuren en mijn wonden verzorgen.
 

Dan moet ik huilen.

Niet van de pijn, maar gewoon van de hele gebeurtenis op zich en het gevoel van onmacht en onrecht…..

Tot overmaat van ramp komt onze baas, waarschijnlijk gealarmeerd door Cor, nog even het keukentje binnenstormen.
Hij vloekt als hij me ziet. Achteraf bedenk ik dat hij het misschien moeilijker heeft met het feit dat ik voorlopig niet kan werken dan dat hij medelijden voelt voor mij.
Ik krijg een paar pijnstillers van de meiden en een stevige borrel waarvan ik een groot gedeelte over mijn kleding giet wanneer ik tracht te drinken met mijn dikke, vervormde bovenlip.

Ik bel voor jou een taxi’ bromt mijn baas. “Ja maar mijn motorfiets’ protesteer ik. ‘Die staat nog……….’
‘Daar zorgen wij wel voor’ is het laatste wat hij zegt en weg is hij.
Niet veel later zit ik aangeslagen in de taxi. Ik vraag de chauffeur, die ik vaag ken omdat hij bij tijd en wijle klanten bij ons brengt tegen vergoeding, of hij even wil wachten tot ik binnen ben.

Wanneer ik de deur achter me dicht trek en  de taxi hoor wegrijden, de nacht in, voel ik me voor het eerst heel erg alleen en onbehaaglijk.

Nog eenmaal bekijk ik mijn gezwollen gezicht en moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als Jason niet had ingegrepen.
Maar het ergst van alles is de onwetendheid.

Waarom heeft iemand mij dit in vredesnaam aangedaan?

.

(NB; Alle uitbetaalde x-puntjes gaan linea recta naar KIKA dus als je wilt helpen..... )

lees verder als je durft:    http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-9

© madamex