Verslaafd aan een spelletje, de computer in, en uiteindelijk eindigend op de intensive care

Door Blue-Raven gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Van computers krijg je vierkante, blokvormige ogen. Computers zijn ook verslavend. Ga je helemaal op in de computer, dan is mogelijk bewustzijnsvernauwing het gevolg... Stel je eens voor dat je ineens in de computer zit, het bewustzijn verliest en wakker wordt in het ziekenhuis, op de intensive care? Dit is deel 1. Deel 2 volgt...

BLOCK OUT

Het is 22 september 2011. Morgen zie ik Abraham, een kleffe bedoening met moorkoppen, kwarktaart, zoenen, Ierse whiskey en nog meer zoenen.

Terwijl ik wacht op een soort scheidsrechtersfluitje dat de eerste helft er bijna op zit, probeer ik tot rust te komen met moderne meditatie. Dat gaat sober, zonder wazigmakende wierook, zonder die zoet-zwevende semi-moderne middle-age geïnspireerde new-age muziek, maar met "Block out", een duf prehistorisch computerspelletje: blokjes opvangen en daar punten voor krijgen terwijl de computer commentaar geeft.

"PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP"...

Dan gebeurt er iets raars. Opeens zie ik de blokjes niet meer vallen. Geleidelijk aan verspreiden zij zich over het hele beeld. Geboeid blijf ik kijken hoe langzaam alle blokjes naar de rand worden getrokken. Het lege midden vormt nu een dreigend zwart gat met een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Voor ik het weet heeft een digitale draaikolk me meegenomen en zit ik midden tussen de blokjes als een omlijsting van mijzelf als digitaal schilderij. Vanuit de verte zie ik blauwe, oranje en paarse blokken als flying windows op me afkomen. Ze beginnen langzaam en worden steeds sneller naarmate ze dichter bij komen. Dan scheren ze rakelings langs mijn hoofd naar een voor mij onbekende bestemming. Dan wordt het donker. Op de tast voel ik een groot aantal draadjes en plugjes. Ik heb het gevoel dat ik in een tunnel zit, maar ondanks iedere clichéverwachting zonder licht aan het eind. Ik kan me niet meer omdraaien. Er is geen weg meer terug, dus op de tast ga ik verder.

"Hoe kom ik hier uit?" probeer ik nuchter.
"SYNTAX ERROR".

Ik had het kunnen weten. De "hoe-vraag" kan niet met "ja" of "nee" worden beantwoord. Met dit kennelijk binaire systeem kom ik geen stap verder. Natuurlijk, zo is de computer geprogrammeerd, met een eindeloze reeks van nullen en enen. Windows heb ik inmiddeels omzeild. De oude DOS-codes maken nu plaats voor de oorspronkelijke programmeertaal.

"Is er leven na de computer?" vraag ik balorig. Links gaat een rood lampje aan. "NEE". Rechts gaat een groen lampje aan. "JA". Uit het gegeven dat ik kennelijk nog mag kiezen, leidt ik af dat ik zelf mede het antwoord op die vraag bepaal.

Ik richt me naar de "JA". Ik voel dat de computer mij nu iets meer ruimte geeft en ik ontwaar nu ook enige contouren, alsof er licht door de computer heen komt.

"Kom ik hier uit of niet?" dring ik aan.
"MISSCHIEN".

Hé, dat is interessant voor mij als pseudo-techneut. Nu ben ik bij het LAM-geheugen (Limited Access Memory) en dat is kennelijk niet binair, maar TRInair. Dit is een nieuw systeem en bestaat uit een eindeloze reeks van nullen, enen en tweeën, gerelateerd aan het licht als dirrecte energiebron. Door dit licht zijn computers niet meer zo vatbaar voor elektrische storingen. Met de spiegeling van diamantjes in de chips zorgt deze lichtbron voor een eindeloze reeks van licht (2), halfschaduw (1) en schaduw (0).

Ter illustratie(technische uitleg):
Zet twee lichtbronnen (lampen) achter een ruimtelijk voorwerp (tafel, stoel). Volledig uit het licht heb je de volledige schaduw, binnen het bereik van één lichtbron heb je iets meer licht, maar toch schaduw ten opzichte van het geied dat door beide lichtbronnen wordt bereikt.
Bij het vertellen kan je dit met twee lampjes en een breed voorwerp (plank of zo) heel eenvoudig demonstreren. Het effect is dat de luisteraars dan ook meegaan in de rest van het verhaal.

Door het variëren van de lichtintensiteit kan deze technologie op den duur worden verfijnd tot traploos te programmeren computers. Dat heet dan "analoog", in tegenstelling tot digitaal. Voorlopig zijn analoge computers echter nog toekomstmuziek.

Terug naar de realiteit.

Ik stel een testvraag.
"Wat is de hoofdstad van Cyberië?"
"POMCK". Dit is Russisch voor "ROMSK", een leuk woord voor Compu-Lingo.

Kennelijk hebben de computers van tegenwoordig enig gevoel voor humor. In ieder geval krijg ik meer dan alleen "JA" of "NEE". Mogelijk ligt het ook aan mij en ben ik op het volgende "level" aangekomen. Dan moet hij de "hoe‑vraag" nu ook aankunnen.

"Hoe kom ik hier uit?" vraag ik nog een keer.
"@_____, , !, !¤_. ¶§, •_...@" luidt het antwoord.

Dit lijkt een genuanceerd antwoord maar ik versta er niets van. Misschien is het wel bluf, ingeprogrammeerd voor het geval dat de een of andere malloot als ondergetekende nou juist dit soort vragen zou gaan stellen. Toch doet de toon me ergens aan denken. Het lijkt net of mijn oren onder water zitten en boven water een discussie wordt gevoerd. En ik kan geen kant meer op. Ik voel de draadjes van de computer als tentakels om mij heen, als een Grote Kraak, een achtarmig zeemonster dat in vroeger tijden avontuurlijke zeelieden met schip en al verslond.

Ik krijg het benauwd. Het zweet gutst van mijn voorhoofd.

"Laat me los!" brul ik.

"PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP"...

Langzaam word ik wakker. Ik zie een aantal blokvormige lampjes die steeds meer op TL-buizen gaan lijken. Ik zie licht, donker en de halfschaduw daartussenin. Ook zie ik een paar figuren in witte jassen die over mij heen gebogen staan.

"PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP" "PIEP"...

Naast mij ontwaar ik een aparaat dat hetzelfde geluid maakt als een computer. Op het scherm zie ik een lijn die regelmatig omhoogschiet. En dat is maar goed ook. Het is een hartslagbewaker.

"Waar ben ik"? vraag ik.
"In het ziekenhuis. U was eergisteren, dat was op woensdag, 17 augustus 2011 tijdens een stroomstoring van de trap gevallen. Daarbij bent u bewusteloos geraakt".
"Stroomstoring?" vraag ik. "Maar het licht neemt het dan toch over?"
"Dit is mij volkomen duister"...
"Block out?" probeer ik nog.
"Nogal, ja. Ook een beetje knock out. Overigens, ik ben dokter Abraham".
"Is er iets mis met mij?" wil ik weten.
"Dat valt te bezien".

Het oordeel is aan de lezer.

wordt vervolgd...

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.