Bram en de zwerver

Door Debsje2 gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Ik ben Bram, een bejaarde vrijgezel zoals U er wellicht wel meer kent. Al wandelend door de stad hoor en zie ik nog al eens wat, zo liep ik een tijdje geleden tegen een trieste situatie aan op mijn weg naar huis.

 

 Zwerver.

Enkele weken gelden liep ik wat door de binnenstad te kuieren. Zoals altijd liep ik op mijn weg naar huis langs de grachten. Hoewel ik keer op keer weer geconfronteerd word met de grote hoeveelheden troep in en rond het water, heb ik iets met dit oude deel van de stad.
Op een hoek, net voorbij een bruggetje, stonden wat mensen bij elkaar. Hoe meer ze bewogen, schreeuwden en zenuwachtig rondkeken, hoe meer mensen zich bij hen voegden.
Mijn eerste gedachte ging uit naar een ongeluk, en na geïnformeerd te hebben naar de reden van alle drukte, bleek ik er niet ver naast te zitten.
Er werd me verteld dat er een oude dronkaard lag, die hier onder de straatlantaarn zijn laatste adem had uitgeblazen.
Na me tussen wat mensen door gewurmd te hebben, kon ik nog net een blik werpen op de onfortuinlijke man.
Daar lag hij dan. Wie hij was leek niemand te weten. Hij zag er uit als een zwerver, met zijn rafelige baard, zijn versleten vuile kleren en de lege drankfles in een papieren zak naast hem. Het plaatje was bijna té compleet om in werkelijkheid aan te treffen.
AL vlug werd e man in een zak geritst en weggevoerd. Ik liep wat naar achten toen ik tegen een wat oudere vrouw op botste die bijna direct over de overleden man begon te praten.
Blijkbaar was ze de enige in de menigte die de man had gekend. Zijn naam was Rinus, dat wist ze nog, maar hoe hij verder heette wist ze niet meer. Ze schudde triest haar hoofd. “wat een zonde toch van zo’n bijzondere man. ”
Ik begreep uit haar verhaal dat de man een aan lager wal geraakte vioolbouwer was geweest. De vrouw had jaren geleden boven zijn werkplaats gewoond.
Ze had me waarschijnlijk nog veel meer willen vertellen, maar de politie vroeg of iemand de overledene had gekend. Op zijn lichaam waren geen identiteitspapieren gevonden en bij de politie was hij niet bekend.
De vrouw diep op de agenten af en stak haar hand naar mij op. Ik verliet het groepje mensen dat nog was lijven staan en vervolge mijn wel langs een van de andere straten. Ik dacht nog aan het beeld van de man zoals ik hem had zien liggen.
Een vioolbouwer? Wat een passie en gevoel moet iemand hebben om zo’n gevoelig en schitterend instrument te kunnen bouwen. Ik heb altijd bewondering gehad voor dat soort vaklieden. Als zo’n talent letterlijk wordt verdronken onder een straatlantaarn weet je bijna zeker dat er ooit ergens ‘een snaar moet zijn gesprongen’ om het maar eens symbolisch uit te drukken.
Natuurlijk, het is altijd treurig om ergens een dode zwerver tegen te komen,maar als je beseft dat hij of zij meer is – of was- dan een dronkaard met het uiterlijk van een vogelverschrikker, doet het je toch even wat meer. Mij in ieder geval wel.
Nog geen week na het voorval liep ik het zelfde rondje door de binnenstad. Ik kwam weer aan bij de dezelfde brug waar de man onder de straatlantaarn had gelegen.
Niets verwees meer naar het trieste voorval. Kinderen stonden met fietsen op de brug..
En een vrouw zette een grijze, volgepropte vuilniszak onder de straatlantaarn.
 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
1 Mooi verhaal , ik dacht meteen zo`n man wordt als dronkaard bestempeld,maar heeft die drank nodig gehad omdat alles tegenzat ,misschien geen geld voor ziekenfonds en geen pijnstillers , elk mens heeft problemen ,en ook een oude man die op het laatst naar de fles grijpt kan zich jarenlang van zijn beste kant hebben laten zien
mooi geschreven over een bijzondere ontmoeting, die zijn sporen bij je nagelaten heeft
Nou, eerlijk gezegd is dat niet zo spiritlady. Jaren geleden werkte in bij een lokale radiozender waar ik columns schreef als Bram. Een oude man met een Ko van Dijk stem sprak ze in en twee jaar lang geloofde iedereen dat Bram een bestaande man was die vertelde over zijn ervaringen. Dit is een van die verhalen, ben van plan er nog een aantal op te duiken uit de map van toen.