Toch afscheid nemen?

Door Remrov gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Mijn vriend en ik zijn zijn nu een jaar bij elkaar, en dol gelukkig samen. Moeten wij nu toch afscheid nemen?

 

Toch afscheid nemen?

 

De brief

Het was koud en wat miezerig buiten. Ik liep vanaf de supermarkt snel naar huis, ik had er geen zin in drijfnat te worden. Beneden in ons appartementen gebouw keek ik nog even in de brievenbus of we post hadden. Ik zag een witte envelop liggen met het logo van de Immigratie en Naturalisatie dienst.
“Aha”. Dacht ik bij mezelf. “De uitnodiging van de IND voor mijn vriend om zijn nieuwe verblijfsvergunning op te komen halen”.
Mijn vriend woonde nu al bijna een jaar bij mij hier in Nederland. Hij had een verblijfsvergunning voor een jaar en we hadden dus nu een verlenging van vijf jaar aan moeten vragen. We deden de eerste keer helemaal aan de eisen dus we maakten ons hierover geen zorgen.

 

Dit geloof je toch niet!

Ik liep ons appartement binnen, en maakte meteen de envelop open en haalde de brief eruit. Ik moet me altijd even goed concentreren op dit soort brieven want ze gebruiken altijd zo’n moeilijke taal. Ik volgde langzaam de zinnen naar beneden, ik was eigenlijk alleen geïnteresseerd in de datum wanneer we de verblijfsvergunning mochten komen halen. Maar toen bleven mijn ogen ineens steken bij één bepaalde zin. Mijn ogen werden groter en groter en mijn adem stokte. Ik wilde niet geloven wat ik daar nu las, ik begreep het waarschijnlijk verkeerd. Ik besloot de zin nog één keer heel rustig door te lezen. Maar het stond er toch echt:
“U voldoet niet aan de eisen en u dient Nederland binnen een maand te verlaten”.
Ik geloofde mijn ogen niet en raakte helemaal in paniek. Ik begreep er niets van. We hadden steeds ons uiterste best gedaan aan alle eisen te voldoen, en we deden dit ook. Snel pakte ik de telefoon en draaide het nummer van de IND. Ik kreeg een mevrouw aan de telefoon en ik vroeg haar wat er nou aan de hand was. Maar ze ratelde maar door over allerlei regeltjes en wetten en ik begreep er helemaal niets van.

Toen mijn vriend thuiskwam vertelde ik het hem meteen. Hij werd kwaad en vond het allemaal maar ‘bullshit’. Hij kon het niet geloven. Ik besloot nogmaals het IND te bellen maar ik kreeg weer dezelfde onbegrijpelijke ratteplan naar mij toe geslingerd. We wisten niet wat we er nu mee moesten en we waren totaal verslagen. Ik belde nogmaals het IND in de hoop een wat vriendelijker persoon aan de telefoon te krijgen maar het hielp niets.

 

Kwaad

Moesten we nu echt weer afscheid nemen. We snapten er allebei niets van en we zagen het helemaal niet zitten. Het was al verschrikkelijk om afscheid te nemen nadat we een paar weken bij elkaar waren geweest. Je bent er dan gewoon een aantal dagen echt ziek van. We waren de afgelopen maanden zo blij geweest dat we dit nooit meer hoefden te doen. We waren zo dolgelukkig samen. We waren er helemaal zeker van dat nu de verlenging van het verblijfsvergunning heel gladjes zou verlopen want we deden alles volgens de regels. En nu is er niemand die ons in gewone burgertaal kan vertellen wat er nou fout is.

We realiseren dat we niets kunnen doen. Het verblijfsvergunning van mijn vriend is niet meer geldig en hij heeft geen officieel recht meer om in Nederland te zijn. Als we dit allemaal negeren komen we alleen maar erg in de problemen. We konden er niets aan veranderen. Hij moest terug naar Montreal. We zijn beide helemaal kapot.

 

Schiphol

Daar stonden we dan, op schiphol, schiphol dat twee uiterste kanten heeft. Een uiterst geweldig en fantastisch blije kant, en een ontzettende verdrietige kant. Het verschil tussen elkaar weer ontmoeten en afscheid nemen. En op deze dag haatte ik schiphol. Langzaam liepen we naar de balie waar mijn vriend in moest checken. Hij gaf zijn koffers af aan de vriendelijke mevrouw van de KLM en nu moesten we nog twee uur wachten tot ze gingen boarden. We sleten de tijd door hand in hand wat rond te lopen, te zitten, wat te drinken, elkaar aan te staren, en elkaar geen moment los te laten.

Er waren nu nog maar tien minuten te gaan. We zaten vlakbij de balies van de KLM te wachten. We hielden het nauwelijks uit, het was bijna tijd om afscheid te nemen. Opeens stond mijn vriend op. Een ontzettend bang gevoel bekroop me, ik wilde geen afscheid nemen. Konden we samen maar weglopen van dit alles, wat een onzin. Het maakte me kwaad. Ik stond nu op en omhelsde mijn vriend. We huilden allebei. Allebei realiseerden we dat er weinig kans van dat we elkaar weer snel konden zien. We waren allebei in een financiële situatie dat we gewoonweg een vliegtuigticket niet meer konden veroorloven. Het voelde zo onzeker.

 

 

Het was nu tijd voor mijn vriend om naar de gate te gaan. Langzaam lieten we elkaar los. Ik huilde tranen met tuiten. Nog een kus en toen liep mijn vriend richting de douane. Hij keek nog een paar keer naar mijn om. Zijn ogen waren rood van het huilen. Ik bleef hem nakijken en langzaamaan zag ik hem verdwijnen tussen de rij van mensen bij de douane. Ik bleef nog een poosje staan kijken, en kon nog net een glimp van hem opvangen toen hij de douane voorbij was. En toen verdween hij tussen de mensen.

 

Stilte

Ik bleef huilen en mijn moeder die er de hele tijd bij was geweest omhelsde mij. We liepen langzaam terug naar de auto. Ik liep ontzettend snel. Ik was ontzettend boos. In de auto bleef ik stil. Ik keek naar buiten. Ik zat ontzettend in de knoop en wist niet waar ik met mijn gevoel naartoe moest. Wat moest ik nu?

 

Eenmaal weer thuis aangekomen vroeg mam of ik met haar mee wou naar huis. Maar ik wilde hier blijven. Mam gaf mij een knuffel en ging toen naar huis. Ik besloot een film op te zetten, misschien gaf dit me wat afleiding. Maar veel hielp het niet. Ik voelde me ontzettend alleen. Ik miste mijn vriend ontzettend. Het was inmiddels al laat en ik besloot maar naar bed te gaan. Ik was ontzettend moe van al dat gejank, en ik barste van de hoofdpijn.

Ik poetste mijn tanden terwijl ik naar de elektrische tandenborstel van mijn vriend keek. Ik had hem net een aantal weken geleden voor hem gekocht. Toen liep ik naar de slaapkamer en ging in bed liggen. Het bed voelde ontzettend koud aan zo zonder mijn vriend. Ik keek de kamer rond. Het was zo leeg en kil. Meer en meer begon ik me te realiseren dat hij echt weg was. Toen werden mijn oogleden ineens ontzettend zwaar en langzaamaan huilde ik mezelf in slaap.

 

In de war

De volgende ochtend werd ik wakker van een piepje van Pilaf vanuit de woonkamer. Ik deed mijn ogen open die nog steeds wat vochtig waren van het huilen. Ik voelde me vreemd. Ik was ontzettend in de war. Ik voelde me nog steeds ontzettend verdrietig maar het was anders dan de dag ervoor. Ik gooide het dekbed wat van mij af en ging rechtop zitten. Ik was nog steeds half in slaap. Ik keek langzaam aan wat door de slaapkamer. Toen keek ik naar links, naast me in bed, en ik zag daar….mijn vriend, nog heerlijk rustig in slaap.

Gelukkig!.......het was allemaal maar een droom.
Nu maar afwachten wat er echt gaat gebeuren met de verlenging van zijn verblijfsvergunning.

 

 

 

 

 

 


 

Reacties (68) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik had al helemaal een idee in mijn hoofd van hoe ze moeilijk doen voor mensen van een 'eerstewereldland' maar niet voor een 'derdewereldland' terwijl de eerste categorie vaker positief kan blijken etc. Je had me echt te pakken!
Mooi, zoals iedereen traantje weggepinkt en blij dat ik de reacties gelezen heb en het Happy End mag vernemen.
Mooi artikel, had het einde eigenlijk niet verwacht maar toch beter zo :)
Mooi Geschreven
Duim en fan!
Tex
goed geschreven,,

Duim
fan en top man dikke duim en groetjes ous