Club tropical. deel één: de transactie.

Door Jacobjones gepubliceerd op Thursday 27 June 22:48

Adriaan Verbeeck, reserve-officier en pooier, komt toevallig in het bezit van een volledig wapenarsenaal.

De transactie

Het was een regenachtige zondag in oktober. De wegen lagen vol met afgevallen bladeren. Het was een belangrijke dag voor Adriaan Verbeeck. Vandaag was de laatste dag van zijn legerdienst. In de late namiddag ging hij voorde laatste keer terug naar zijn eenheid. Hij reed met zijn bestelwagen richting Kapellen. Daar was hij immers adjudant in het opleidingscentrum. Het was druk op de weg precies alsof iedereen wel ergens naartoe moest. Het café vlak bij de kazerne draaide al op volle toeren. De meeste militairen pakten nog een paar frisse pinten voor ze terug moesten keren naar de hel die vijf lange dagen zou duren.

Het leven in de kazerne was erg zwaar niet alleen fysiek maar vooral emotioneel. 's Ochtends werden de soldaten reeds om half zes gewekt. Na het ontbijt kreeg iedereen zijn karwei. Stipt om 8 uur hield men altijd een kleine parade met drilloefening op het plein voor de kazerne. Daarna vertrokken de mannen op mars met hun zwaargeladen rugzakken alsof ze een gans jaar op wereldreis vertrokken. Rond een uur of drie kwamen ze meestal terug. Na een grondige wasbeurt waarvoor ze amper tijd kregen, moesten ze alweer klaarstaan voor de volgende les of voor een uurtje lopen. Er kwam maar geen einde aan de dag. Pas rond een uur of negen hadden de vermoeide soldaten een beetje ontspanning. Meestal was dat het moment om nog even buiten te glippen en om een pint te gaan pakken in het cafeetje. Veel tijd om zich zat te drinken, kregen ze niet want om elf uur was er alweer appel. Maar Verbeeck had weinig last van dit strenge kampregime vermits hij zelf de baas was over een eskadron en hij het grootste deel van de tijd doorbracht in de mess officieren.

 

De kazerne

Aan de poort stond de soldaat van wacht te ijsberen, niet omdat hij zenuwachtig was of zo maar vooral omdat hij probeerde zich te verwarmen. De slagboom werd geopend. De milicien groette de adjudant. De auto van Verbeeck reed de kazerne binnen. De slagboom viel terug omlaag. De adjudant zette de autoradio af. Daarna parkeerde hij zijn lichte bestelwagen naast een aanhangwagen. Tot zijn grote verbazing was het slot van de aanhangwagen los. Hij opende het zeil. Hij kon zijn ogen niet geloven toen hij een twintigtal laws, enkele machinegeweren, een raketlanceerder en een kist met explosieven vond. Hij kon die daar toch niet onbeheerd achterlaten en in de buurt was geen kat te bespeuren. Dus besloot hij maar om alles in zijn bestelwagen over te laden zodat deze wapens op zijn minst achter slot en grendel zouden zitten. Hij begon dus met de laws en machinegeweren over te laden. Daarna laadde hij voorzichtig de explosieven en de raketlanceerder over. Helemaal onderaan de aanhangwagen lag nog een tamelijk zware kist.

"Wat zit hier in?" zei hij tegen zichzelf. Hij opende de kist en zag een twintigtal handgranaten. "Nou, die gaan we ook overladen, hé." zei hij luidop. Hij laadde de kist in zijn bestelwagen en sloot de wagen af. Vervolgens wandelde hij naar de hoofdingang van het gebouw. Toen hij vlak voor het gebouw stond, kwamen drie soldaten in sportkleding naar buiten. "Meyers, Dezwart en Verwilghen, waar gaan jullie naartoe?" riep Verbeeck. "We gaan naar de sportzaal, luitenant." antwoordde Verwilghen. "Zeer goed, sport is goed voor de conditie. Is er nog iemand in het gebouw?" vroeg Verbeeck.  "Enkel de wapensmid, luitenant." antwoordde Meyers. "Goed, ga dan maar sporten." zei Verbeeck. De drie soldaten liepen in lichte looppas richting sportzaal terwijl Verbeeck het hoofdgebouw betrad. Hij nam de tweede gang rechts in de richting van het kantoor van de wapensmid. Net toen hij het kantoor wilde binnengaan, kwam de wapensmid buiten. Hij verschoot ervan toen hij de adjudant zag.

"Luitenant, had u me nodig?" vroeg de wapensmid. "Wat doet u hier? Het is toch week-end." riep Verbeeck. "Ik was mijn portefeuille vergeten en ik ben die komen halen." antwoordde de wapensmid. "Ok, prettig week-end. Oh, je komt toch naar mijn demob, vanavond in het café aan de ingang?" vroeg Verbeeck. "Ja, dat zou ik niet willen missen!" repliceerde hij. "Goed, de drink begint om 8 uur." zei Verbeeck. De wapensmid sloot het dubbel slot van het wapendepot en vertrok. Verbeeck was niet op zijn gemak. Hij vond het verdacht dat de wapensmid op een zondag in het wapendepot was. Dus besloot hij maar om hem even te volgen.

De achtervolging

Verbeeck liep terug naar buiten en zag de wapensmid in de richting van de sportzaal rennen. Plotseling begon het hard te regenen. Het water viel met bakken naar beneden. Verbeeck rende tussen de plassen naar zijn bestelwagen en besloot om de wapensmid dan maar met zijn bestelwagen te volgen. Hij startte de auto en reed richting sportzaal. Hij zag hoe de wapensmid de zaal binnenliep. Verbeeck parkeerde zijn auto tussen de bomen zodat hij de ingang in de gaten kon houden maar zodat de soldaten die naar buiten zouden komen, hem niet zouden kunnen zien.

Na een vijftal minuten stopte het met regenen en even later kwamen vier mannen uit de sportzaal. Meyers, Dezwart, Verwilghen en de wapensmid liepen naar de parking nabij het hoofdgebouw. Verbeeck bleef geduldig in zijn bestelwagen zitten. "Maar ze gaan naar de parking." murmelde hij bij zichzelf. Meyers sprong in zijn    4 x 4 en de andere drie liepen naar de aanhangwagen. Ze duwden de aanhangwagen achteruit zodat Meyers zijn jeep voor de aanhangwagen kon plaatsen. De wapensmid en twee miliciens koppelden de aanhangwagen aan de    4 x 4 van Meyers. Vervolgens sprongen ze vlug in de 4 x 4 want het begon opnieuw feller te regenen. Meyers reed zeer voorzichting richting uitgang. Verbeeck probeerde de bestelwagen te starten maar hij kreeg hem niet aan de praat. "Verdomme, misschien moet ik de verwarming uitschakelen." riep hij.

Hij probeerde het nog eens en de motor begon te draaien. Vervolgens reed hij zo snel hij kon naar de uitgang. In de verte zag hij net de 4 x 4 rechts de kazerne uitrijden. Gezien de slagboom terug dicht was, moest Verbeeck stoppen. De milicien kwam zeer traag naar de bestelwagen gewandeld. Verbeeck opende zijn raampje. "Vlug, open de slagboom. Ik moet naar het militair hospitaal. Een noodgeval." riep Verbeeck. De milicien opende vlug de slagboom en Verbeeck vertrok als een Formule 1-piloot die de start nam in een grote prijs. "Hopelijk geraak ik de wagen niet kwijt." zei hij bij zichzelf.

 

Maar hij had geluk. De verkeerslichten in de verte stonden op rood en de 4 x 4 stond nog voor de lichten aan te schuiven. Het werd groen. De 4 x 4 reed door. Maar Verbeeck was net te laat. Een vijftigtal meter voor het kruispunt, sprong het verkeerslicht reeds op oranje en daarna op rood. Verbeeck was razend. Aan het verkeerslicht vertraagde hij eventjes. Hij keek links en rechts en zag geen enkel voertuig. Hij besloot dan maar om een risico te nemen en hij reed traag door het rood. In de verte zag hij de 4 x 4 een landweg inrijden.Verbeeck kende de streek zeer goed en wist dat dat een doodlopende weg was. Hij stopte enkele meter voor het kruispunt en parkeerde zijn auto tussen de bomen. Hij stapte uit en ging te voet verder. Even later zag hij een lichte bestelwagen ook de doodlopende weg inrijden. Tussen de bomen kon Verbeeck een vijfhonderdtal meter verder de 4 x 4 zien staan.

21d9e7152b3e6b0df6b586199750b92eNDY5MTY4

De climax

De transit parkeerde naast de 4 x 4. De wapensmid en een zwaar gewapende man met een machinegeweer stapten uit en gingen naar de aanhangwagen. De wapensmid opende het zeil en zag tot zijn grote verbazing dat de aanhangwagen leeg was. "Ik zweer dat de wapens hierin zaten." riep de wapensmid. Daarop opende de andere man het vuur.

Wordt vervolgd.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.