I am a writer, that's what i am.

Door Anna Elisabeth gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Soms weet je eigenlijk best wel wat je wilt. Je hoeft het alleen nog maar te doen.

Is dit gevoel een ander ook bekend?

Dat gevoel dat vanuit elke zenuw, elke prikkel in je lichaam omhoog lijkt te willen komen.
Het gevoel dat met al zijn energie probeert te vertellen dat je niet op de juiste plek bent.
Dat je, je niet op het juiste pad bevind.
Alsof er een gevangene in je schuilt. Ze wil eruit. Doen wat ze moet doen. Tijd verspild ze wanneer
ze hier langs de tralies naar buiten staart. Tijd die ze niet heeft.
Alsof er een bacterie je lichaam is binnengedrongen. Een bacterie die daar niet thuis hoort.
Je lichaam roept zijn strijders bijeen om samen sterk te staan tegen deze invasie. Deze infectie.

Een infectie.. is dat alles wat je dan nog bent?

Bang om naar buiten te gaan, maar aangevallen wanneer je binnen blijft.
Daar zit je dan in de schaduw. De schaduw waar je je veilig waant. Met je benen opgetrokken en je
armen weer om je benen heen geslagen. Je bijt angstig of misschien zelfs weleens verveeld aan
je nagels. Maar er is geen nagel meer over om aan te bijten.
Sta op zegt jouw lichaam op zijn beurt. Je ledematen beginnen stijf te worden. Verlangen ernaar
om in beweging te komen. Je spieren zijn zwak geworden. Zwak van verveling.

Sta op. Vecht. Ontsnap.
Maar bang blijf je. Dus daar zit je dan.
Langzaam begint het koud te worden.
En in de schaduw zal de zon nooit komen om je op te warmen. 

Maar wie ben ik? Wie wil ik zijn?
Zal ik met open armen verwelkomt worden wanneer ik mijn gezicht laat zien?
Zal het genoeg zijn dat ik van mijzelf kan houden?

Is het goed om anders te zijn. Niet meer mee proberen te komen met de massa. In de massa verdrink ik. Zal ik leren zwemmen dan. Misschien kom ik dan  wel uit op een mooi en onbewoond eiland. Een eiland die ik nog volledig naar mijn eigen gedachten in kan delen. Maar misschien besluit  ik dan ook wel gewoon te genieten van het onaangetaste en daarmee ook het onbelaste van deze wilde natuur. 

Het ontlasten van de ziel is leren genieten van wat er al is. Dat wat er gewoon is, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Ga op je rug liggen en kijk om je heen. Mooi toch? Misschien ren ik dan ook wel gewoon te snel door het leven. Probeer ik te zijn, wat ik eigenlijk allang ben. Hetgeen wat mij met de geboorte al is mee gegeven. Wat nog voor mijn besef al in mijn genen staat geschreven. Ik kan er niks aan doen, behalve het te accepteren. Accepteren en omarmen wie of wat ik ben. En dan genieten van al het moois dat daar op zijn beurt  weer uit zal ontstaan. Maar dat wat stiekem eigenlijk altijd al bestaan heeft. Wat is een boek zonder een hoofdrolspeler. Wat is een boek zonder avonturen van de hoofdrolspeler. Wat is mijn leven wanneer ik niet de hoofdrolspeler ben.

Hoe leuk, geweldig en spannend het soms ook is om dat boek van die ander te lezen. Het blijft toch nog het mooist om hem zelf te schrijven. Om hem zelf te beleven. Zelf te leven.

That's what I am.
Een film die ik gisteren zag. Een film met een mooie boodschap.
Een boodschap over verdraagzaamheid.
En een aantal woorden zijn mij blij gebleven.

Als je ergens van houd en je bent er goed in.
Omschrijf jezelf dan eerst naar wat je wilt zijn.

Ik ben een schrijver.
Dat is wie ik ben.

I am a writer.
That's what I am. 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb je het nou al weer over mij! Maar ik twijfel hoor of ik wil schrijven of jou lezen..........Geweldig weer. Anderen zien soms beter wat je bent maar je hebt helemaal gelijk, tijd dat je jezelf erkent.

Jij bent het en ik ook!
knap en open visie
en herkenbaar
duim van Stella
Heel erg toevallig, ik zag hem ook gisterenavond. Heel fijne film!
Great artikel
Je bent het helemaal

top geschreven dit verhaal

van mij dan ook een grote duim
yes you are!