Wat een krachtige en dappere vrouwen.

Door Lachebekje gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

NU pas, nu ik zelf kinderen heb, realiseer ik mij hoe KRACHTIG en DAPPER mijn OMA en mijn MOEDER zijn.

Vroeger was alles beter, is dat zo?

Je hoort het zo vaak om je heen. Vroeger. Het echode weleens in mijn oren.

Vroeger, dat was waar je ouders en je grootouders het over hadden. Tot vervelens toe, als kind denk je dan, oh nee, daar gaan ze weer.

Vroeger was alles anders, dat is waar.

Met weemoed, die ik eigenlijk niet ken, maar wel voel, probeer ik me VROEGER voor te stellen. Het lijkt me zo simpel VROEGER. weinig stress, alles leek vanzelf te gaan, alles leek gewoon. Op het gemakkie, de was, de kinderen, het eten. Alls ging zo vanzelfsprekend. Minder regels, minder ambities. komt het vandaag niet, komt het morgen wel.

Ik droom mij tussen de witte lakens die aan een lang draad in de bleek hingen te drogen, zie alleen een witte omgeving en mijmer weg, naar VROEGER. Waar komen die nostalgische gevoelens vandaan, ik heb die tijd niet eens meegmaakt.

Ik denk dat ik het weet!, ze hebben verteld over VROEGER. De afgelopen week heb ik met mijn zoontje een DVD zitten kijken van de KAMELEON en daar zag ik VROEGER. Ik schrik plotseling tussen mijn lakens wakker en loop naar de DVD speler, stop de Kameleon erin en ga zitten kijken. JA dat is het, zo was het en zo zou het weer moeten zijn. De sereniteit, de eenvoud en het vanzelfsprekende.

Maar ik heb vroeger niet meergemaakt, ik ken het slechts van verhalen. Oma heeft de oorlog meegemaakt, ze had 4 kinderen en opa was gedeporteerd naar Duitsland. Na maanden niets gehoord te hebben, kwam een dorpsgenoot terug en wist Oma te vertellen dat Opa was gesneuveld. Daar zit je dan met 4 kinderen, waarvan de oudste pas 6 jaar is. Weinig of niets te eten. Gelukkig kwam oma uit een bemiddelde familie en was zij in staat om zo langzaam aan het familiegoud, porselein e.d om te ruilen voor voedsel. Geld had in die tijd geen waarde. Dat had ze wel genoeg, alleen je kon er niets voor kopen. Na een half jaar kreeg ze bericht van Opa, hij leefde nog en was onderweg naar huis. Mijn moeder kan het zich nog zo goed herinneren. Oma liep met het voddig stukje bruin papier naar buiten en riep naar de kinderen Pappa komt naar huis.

Het dorp leefde mee, dit kon niet, dit moet een fout zijn, maar Oma geloofde er heilig in. En ze had gelijk Opa kwam naar huis..

De kinderen werden groter en het leven ging, getekend door de oorlog door. Langzaam aan kwam alles weer een beetje op gang, eten bleef nog jaren op de bon, maar het ging. Het ging weer verder zoals vroeger. Oma leeft inmiddels niet meer en Opa ook niet. Wat moeten die mensen hebben geleden, maar hoe dapper en sterk is Oma geweest.

IS HET NU BETER?

Terwijl ik dit verhaal schrijf denk ik na over hoe mijn moeder het heeft gered. Getrouwd omdat ze zwanger was. Een eigen bedrijf en 6 kinderen in 8 jaar. Mijn vader zij altijd gekscherend"als je moeder tegen de wind in fietst is ze zwanger. Maar ze hielden van elkaar.

Onze luxe was er niet, geen wasmachine, ja zo'n draaitobbe, geen droger maar een wringer, geen vaatwasser, maar later wel kinderen die dit konden doen.  Ma hielp ook nog mee in het bedrijf. Dat hoorde gewoon, wij kinderen hielpen later ook mee. Ook nog een groot huis wat schoongehouden moest worden, niks geen poetsvrouw. Geen gezeur. RSI. nooit van gehoord. Burn-out, stress, hyperventilatie. Niets van dit alles. Ze deden het gewoon VROEGER.

Een van mijn broertje overleed toen hij 3 jaar was. Mijn herinnering over het gebeuren zelf is vaag, ik was nog maar 5 jaar. . Ik kom uit een omgeving waar bij het overlijden de ramen werden geblindeerd met witte lakens, zodat iedereen kon zien dat hier iemand was overleden. Mijn broertje stond opgebaard in mijn slaapkamer. Ik heb het nog jarenlang geroken ( dat zat tussen mijn oren natuurlijk), mijn vader kon het niet verwerken. Haalde hem steeds uit zijn kistje en ging dan met hem op schoot in mijn stoel zitten.

Mijn moeder had hetzelfde verdriet, maar die moest door, nog 5 kinderen en alles gaat door. Na de begrafenis is Pa aan de drank geraakt. Ma moest alles oplossen. Het bedrijf ging door, het personeel moest betaald worden en verdriet liet ze nooit zien. Met pa gleed het snel af. 46 was hij toen hij overleed. Dat is geen leeftijd. En ma bleef achter, nooit klagend, altijd maar doorgaan.

Gelukkig leeft ze nog. Ze is gezond en heeft inmiddels een anderen relatie, al jaren hoor!, financieel niets te makken. Dan zeggen wij weleen, ga toch lekker op vakantie, of maak een cruise.  Voor ons hoef je geen geld te bewaren hoor, wij hebben het allemaal goed en redden ons prima. Och is dan het antwoord. Dat hoeft niet hoor, we fietsen lekker, we bridgen en we hebben onze hobby's. En steevast erachter aan:

VROEGER WAS DAT ER TOCH OOK NIET

Veel respect Oma en Ma.

Ik wou dat ik net zo sterk was.

Ik schrijf wel vaker verhalen, maar dit is mijn eerste op Xead. Ik heb een aantal verhalen op deze site gelezen en ik denk dat ik me hier wel thuis voel.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed artikel!
Prachtig geschreven en echt waar. Duim!
Komt eraan hoor, maar heb zo weinig tijd, als ik eerst de nieuwe artikels heb gelezen en vervolgens heb gereageerd, is het alweer te laat.
sorry, artikelen
Wacht op meer verhalen!
Duim
mooi verhaal, erg goed geschreven
mooi geschreven, goed gedaan, een goeie start! welkom! duim!